First of May

First of May
ညီညီ
နင္ငါ့ကိုု မွတ္မိေသးရဲ႕လား။
ငယ္ငယ္တံုုးက ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ကိုု ေမာ့ၾကည့္ရင္ အႀကီးႀကီး အျမင့္ႀကီးလိုု႔ ထင္ရတယ္
အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ဆိုုတာ
ေသးေသးေလး ျဖစ္သြားေရာ
တခ်ိဳ႕အရာေတြဟာ အခ်ိန္ရဲ႕
တေရြ႕ေရြ႕တိုုက္စားမႈ နဲ႔အတူ ေမ်ာပါသြားတတ္ေပမယ့္ အဲ့ဒီ တိုု႔ေတြအသက္ ၁၇ နွစ္ အရြယ္က
ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ေလးကေတာ့ ငါ့စိတ္ထဲမွာ အျမစ္နစ္နစ္နဲ႔ ပ်ိဳးခဲ့သလိုု တသက္လံုုး  ရွင္သန္ေနခဲ့တယ္
မွတ္မိေသးရဲ႕လား
ငါ့ကိုု မွတ္မိေသးရဲ႕လား
ညီညီ
အဲ့ဒီ နွစ္က အဂၤလိပ္စာ
စကားရည္လုုပြဲ ဆုုေပးပြဲမွာ ငါ့ေဘးနားကေန နင္တိုုးတိုုးေလး ေျပာခဲ့တာေလ
“ေနာက္တေခါက္က် နင့္ကိုု
ငါနိုုင္ေစရမယ္” တဲ့
တေလာက ဂီတပြဲတစ္ခုု မွာ
နင့္ကိုု ျမင္ေတာ့ ငါထင္ပါတယ္ေလ ဒီတေခါက္ နင္ငါ့ကိုု တကယ္ နိုုင္သြားျပီလိုု႔….. အရြယ္ေရာက္လာတဲ့
နင့္ရဲ႕ ပံုုစံကိုု ျမင္ရတာ သိပ္ဝမ္းသားတာပဲ အခ်ိန္ေတြ ဒီေလာက္ၾကာသြားခဲ့တာေတာင္ နင္ကေတာ့
ဘာမွ သိပ္မေျပာင္းလဲ ခဲ့ဘူးေနာ္
ဒါေပမယ့္ ငါတိုု႔ မိန္းမေတြကေတာ့
မတူဘူးဟ
ဘာလိုု႔လဲဆိုုေတာ့ နင္ငါ့ကိုု
မမွတ္မိခဲ့ဘူးေလ….
When I was small,
and Christmas trees were tall
We used to love while others used to play
Don’t ask me why, but time has passed us by
Some one else moved in from far away
Now we are tall,
and Christmas trees are small
And you don’t ask the time of day
But you and I, our love will never die
But guess we’ll cry come first of May
The apple tree that
grew for you and me
I watched the apples falling one by one
And I recall the moment of them all
The day I kissed your cheek and you were mine
Now we are tall,
and Christmas trees are small
And you don’t ask the time of day
But you and I, our love will never die
But guess we’ll cry come first of May
Bee Gee
Bee Gee

T Chen 
6:54 PM
1st Dec 2016
Thursday
WAD
DFB

အတိတ္

ညီညီ
မွတ္မိေသးရဲ႕လား
လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
ငါတိုု႔ ၁၇ နွစ္ အရြယ္က
မိုုးရက္ေလးတရက္ကိုုေလ
ေအးျမတဲ့ ရာသီဥတုု
မိုုးရြာျပီးစ ေျမသင္းနံ႔ေမႊးေမႊးေလးနဲ႔
ေျမနီလမ္းကေလး
ပန္းျခံႀကီးထဲက ေနေရာင္ျခည္ေႏြးေႏြးေတြ
ေရကန္ႀကီးနာ အတူတူထိုုင္ၾကေတာ့
ရုုတ္တရက္ရြာခ်လာတဲ့ မိုုးစက္ေတြ
မင္း မွတ္မိေသးရဲ႕လား
နွေျမာစရာ တစ္ခုုက
ကိုုယ္တိုု႔ေတြေနရာေဟာင္းေတြဆီ
ျပန္သြားလိုု႔ရပါ့ရဲ႕
ဒါေပမယ့္ အဲ့လိုု အခိုုက္အတန္႔ေတြကိုုေတာ့
ျပန္မရနိုုင္ေတာ့ဘူးေနာ္
11:09 PM
Thursday
Sweet December 1st
2016

DFB

one more day with you

one more day with you

မေန႔ညက ဂ်င္မီ ရဲ႕ စာအုုပ္ မသစ္တသစ္ေလးတအုုပ္ကိုု ဘတ္မိတယ္။ အရင္ကလဲ ဂ်င္မီစာေလးေတြ ဘာသာျပန္ခဲ့တာရွိပါတယ္ ျပတင္းေပါက္က ေကာင္ေလး၊
ပတင္းေပါက္က ေကာင္မေလး နဲ႔ ျပတင္းေပါက္မွ ေစာင့္ၾကည့္သူေလးမ်ား ဆိုုတာေတြရယ္၊
ေနာက္ ေပးစာေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ အခုုလဲ ဘတ္မိတဲ့ စာအုုပ္ေလးတအုုပ္ကိုု ျပန္ေရးျပခ်င္ပါတယ္။ တူတူခံစားၾကည့္ၾကရေအာင္ေနာ္။

ခ်စ္ရတဲ့ ရစ္ကီေရ….

ဒီေန႔ ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကတိကိုုအေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္လိုု႔ ငါဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္။
ဒါက ငါ့အတြက္ တေယာက္ထဲ ဒီေလာက္ေဝးေဝးကိုု ပထမဆံုုးသြားဖူးတာပါ။
ငါ…..နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္ေနတယ္ဟ။

ေန႔လည္စာကိုုေတာင္ ကမန္းကတမ္း ျမိဳခ်လိုုက္မိတယ္။
အခ်ိန္မမီမွာစိုုးလိုု႔ေလ……..

“လမ္းမွာ ဂရုုစိုုက္အံုုးေနာ္”
“ဟုုတ္ကဲ့ပါ….ျဖဴတုုတ္က ေစာင့္ေရွာက္မွာပါ ေမေမ”

“ဦးထုုပ္ေဆာင္းဖိုု႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္”
“ဟုုတ္……..ကဲ့”

“သမီးတိုု႔……သြားျပီေနာ္ တာ့တာ”
“တာ့တာ”

ရာသီဥတုုက သာယာလိုုက္တာ၊
ေနေရာင္ျခည္ကလဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေလးနဲ႔၊
ေတာပန္းရိုုင္းေတြေတာင္ လမ္းတေလ်ာက္ပြင့္လိုု႔၊
ျဖဴတုုတ္ေလးကေတာ့ သုုတ္သုုတ္ သုုတ္သုုတ္နဲ႔ ေရွ႕ကေန ေျပးသြားေနေလရဲ႕။

ငါတိုု႔ အေကြ႔တေကြ႔ ေကြ႔လိုုက္ေတာ့
ေတာအုုပ္ေလးနားကိုုေရာက္သြားတယ္
ဒီလွ်ိဳ႕ဝွက္လမ္းေလးကိုုသိတာ နင္ရယ္ ငါရယ္ ျဖဴတုုတ္ရယ္ပဲေနာ္

ဆိတ္အုုပ္စုုေလးက တခါတခါ ေခါင္းငံုု႔ျပီး ျမက္ေတြကိုု မဲစားေနတတ္တယ္
တခါတခါက်ေတာ့ ျမက္ေတာထဲမွာ ေျပးလိုုက္လႊားလိုုက္နဲ႔သဘာဝ သရုုပ္ကိုုေဖာ္ေနသလိုုပဲ
ျဖဴတုုတ္က အရင္ကဆိုု တခ်ိန္လံုုး ဆိတ္ကေလးေတြေနာက္ကိုု ေျပးလိုုက္တတ္လိုု႔
သူတိုု႔ေတြ တပဲပဲနဲ႔ ေၾကာက္ျပီး ေလးဘက္ေလးတန္ကိုု ေလ်ာက္ေျပးလိုု႔ ေအာ္လိုုက္ၾကတာဆိုုတာေလ။
ခုုေတာ့ သူလဲ ငါ့နားမွာ လိမ္လိမ္မာမာေလး ေလ်ာက္ရမယ္ ဆိုုတာ သိေနသလိုုပါပဲ။

ေႏြဆိုု ငါတိုု႔အျမဲ ေရကူးေနက်စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုုမွတ္မိေသးလား
ကမ္းေဘးနွစ္ဘက္က ပရုုပ္ပင္အရြက္ေတြက စမ္းေခ်ာင္းထဲေတာင္က်ေနျပီသိလား
နင္မွတ္မိေသးရဲ႕လား?
မနွစ္က ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလး ခိုုးလႊတ္လိုုက္တဲ့ ေရႊငါးေလး ၃ ေကာင္ေလ
အခုု သူတိုု႔ ဘယ္ေရာက္ကုုန္ျပီလဲမသိဘူးေနာ္။

စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာေတာ့ ဘဲရုုပ္ဆိုုးေလးတေကာင္ တေကာင္တည္း အထီးက်န္က်န္ကူးေနတယ္
အိမ္ျပန္လမ္းေပ်ာက္ေနတာမ်ားလား?

ဘာကိစၥ ကိုုမဆိုု ငါက အဆိုုးဘက္က အျမဲစဥ္းစားတတ္တယ္
နင္ကေတာ့ ငါနဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ေနာ္
ဘယ္ကိစၥကိုုမဆိုု အျမဲ အေကာင္းဘက္ကေတြးတတ္တယ္

တကယ္လိုု႔ နင္သာ ငါ့အနားမွာရွိရင္ ငါ့ကိုုနွစ္သိမ့္ျပီးေတာ့
“ဘဲကေလးက သူရဲ႕ ေႏြးထြးတဲ့ အိမ္ကေလးကိုု ျပန္ေရာက္မွာပါ၊ အမ်ားႀကီးေလ်ာက္မေတြးပါနဲ႔” လိုု႔ေျပာမွာေသခ်ာတယ္ေနာ္။
ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ အဲ့လိုုပဲ ေတာေရာက္ေတာင္ေရာက္ ေလ်ာက္ေလ်ာက္ေတြးေနတတ္တယ္။ ရပ္လဲရပ္လိုု႔မရဘူး။

ေလေလးတသိမ့္သိမ့္တိုုက္လာေတာ့ ပန္းပြင့္ဖတ္လႊာေလးေတြ ငါ့ကိုုယ္ေပၚက်လာၾကတယ္။
ျဖဴတုုတ္ကိုုယ္ေပၚလဲ က်ၾကတယ္။

အရင္တံုုးက ေမေမ့ကိုု ခဏခဏေမးခ်င္မိေပမယ့္ အျမဲလိုုလိုု မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ေမေမတိုု႔ စက္ရံုုက လုုပ္ရင္းပ်က္သြားတဲ့ ေမႊးပြ ဝက္ဝံ ရုုပ္ေလးေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲလိုု႔ေလ။

သူတိုု႔ေတြလဲ တိတ္တိတ္ကေလး ကမာၻတခုုဖြဲ႕ထားၾကမလားမသိဘူးေနာ္။
မပ်က္တဲ့ ဝက္ဝံ ရုုပ္လွလွေလးေတြ ကိုုေပးမဝင္တဲ့ ကမာၻေလးေလ။

ငါတိုု႔ေတြကေကာ ဘုုရားသခင္ လုုပ္ရင္း မေတာ္တဆပ်က္သြားတဲ့ ကေလးေလးေတြလားဟင္?

တကယ္လိုု႔ အရုုပ္ဆိုုင္ေလးထဲက ယုုန္ရုုပ္ေလးေတြ ထြက္ေျပးဖိုု႔ တူတူဆံုုးျဖတ္ၾကတယ္ဆိုုပါစိုု႔…
သူတိုု႔ ထြက္အေျပးခ်င္ဆံုုးက ဘယ္ေနရာမ်ားလဲ?

ငါကေတာ့ နင္လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ယုုန္ရုုပ္အမဲေလးကိုု ေက်ာင္းတက္တိုုင္းယူသြားတယ္။
တခါတေလ ဆိုု သူ႔ကိုု နင့္ထိုုင္ခံုုေလးေပၚေပးထိုုင္ထားတာေပါ့။
ငါတိုု႔နဲ႔ တူတူ စာသင္ၾကတယ္ေလ။

တကယ္လိုု႔ ဝက္ကေလးကိုု ေျမေအာက္မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အိမ္ကေလးတလံုုးေဆာက္ေပးရင္
သူၾကိဳက္မလားမသိဘူးေနာ္?

ေမေမကေတာ့ ငါ့အခန္းေလးက ဝက္သိုုက္လိုုပဲ ရႈပ္ပြေနတယ္လိုု႔ ေျပာတာပဲ။
ဒါေပမယ့္ ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ကေတာ့ တခ်ိန္လံုုး ငါ့အခန္းဝက္သိုုက္ကေလးမွာပဲ ပုုန္းေန ေဆာ့ေနရတာကိုုၾကိဳက္ၾကတာကိုုးေနာ္။

တကယ္လိုု႔ ဝက္သိုုက္ကသာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ဆိုု ဘယ္လာခ်စ္စရာေကာင္းပါေတာ့မလဲေလ။

လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ပတ္ေလာက္က ေခါင္မိုုးေအာက္ၾကားထဲမွာ
ငွက္သိုုက္ကေလးတခုုေတြ႔တယ္ဟ
ငွက္ေဖေဖ နဲ႔ ငွက္ေမေမက ေန႔တိုုင္း တီတီတာတာနဲ႔ ဝင္လိုုက္ထြက္လိုုက္ ရႈပ္ေနလိုုက္ၾကတာ

မေန႔ကေတာ့ ေခါင္းေမႊးေျပာင္ေျပာင္ ငုုတ္စိေလးေတြနဲ႔ ငွက္ေပါက္ေလးနွစ္ေကာင္ကိုု ေတြ႔ရတယ္
ပါးစပ္ေတြျဖဲျပီး မရပ္စတမ္းေအာ္ေနလိုုက္ၾကတာဆိုုတာေလ။
အရင္တံုုးက ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္လိုုပဲ
ေသာင္းက်န္းေနလိုုက္ၾကတာ။

ေနာက္ ေက်ာင္းရာသီေရာက္ရင္ ေက်ာင္းမွာ ကပြဲလုုပ္ၾကေတာ့မယ္။
ဒီတခါ ငါ့ကိုု သစ္ပင္ထပ္မလုုပ္ခိုုင္းပါေစနဲ႔လိုု႔ေတာ့ ဆုုေတာင္းတာပဲ။
ယုုန္ကေလးျဖစ္ျဖစ္ေပးလုုပ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ။
အဲ့တာဆိုု ေျပးလိုုက္ ခုုန္လိုုက္နဲ႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတာ့ လုုပ္ရမွာပဲ။

ငါက ယုုန္ေလးလိုု ရွက္ေၾကာက္တတ္သေလာက္ နင္ကေတာ့ ျခေသၤ့ႀကီးလိုု ရဲရင့္တယ္ေနာ္။
ဘာလိုု႔မ်ား ျခေသၤ့ေလးက ယုုန္ေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းလုုပ္ဖိုု႔ သေဘာတူခဲ့တာပါလိမ့္။

နင့္အကိုုက ၆ နွစ္သားကတည္းက ၆မီတာ ျမင့္တဲ့ ဘုုတ္ကေန ဒိုုင္ဗင္ထိုုးရဲတယ္လိုု႔ ေျပာဖူးတယ္ေနာ္။
နင္တိုု႔တအိမ္လံုုးက သတိၱသိပ္ရွိၾကတာပဲ။

အခုု ေက်ာင္းက ေရကူးအသင္းမွာ ငါပါခြင့္ရခဲ့ျပီဟ။
ဆရာက ငါဖားကူးကူးတာ သိပ္လွတယ္လိုု႔ ခ်ီးက်ဴးတယ္ေလ။
အဲ့တာ နင္သင္ေပးထားတာလိုု႔ ငါဂုုဏ္ယူဝင့္ၾကြားျပီးေျဖလိုုက္တာေပါ့။

ေက်ာင္းမွာ နင့္ေမာင္ေလးန႔ဲအျမဲေတြ႔တယ္။
သူေတာင္ အရပ္နည္းနည္း ပိုုထြက္လာျပီ။
အရင္တေခါက္ အားကစားျပိဳင္ပြဲတံုုးက သူက အေျပးျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမေလ။
ငါဝမ္းသာလြန္းလိုု႔ အားေပးတာ လည္ေခ်ာင္းေတာင္နာတယ္။

အရင္က နင္တိုု႔ ေမာင္နွမေတြ ေပြ႔ေပြ႔ဖက္ဖက္လုုပ္ၾကရင္
အား… အီး… ရြံစရာႀကီးလိုု႔ ငါအျမဲ ရယ္ခဲ့တာေလ။
အမွန္ကေတာ့ ငါလဲ ေစာေစာကတည္းက နင္တိုု႔နဲ႔ တူတူ
ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ တူတူ ေပြ႔ဖက္တတ္ေအာင္သင္ခဲ့ရမွာေနာ္။

ဒီလမ္းေျမာင္ေလးက ၾကည့္လိုုက္ရင္ ဖြားဖြားအိမ္ကိုု သြားတဲ့ လမ္းေလးနဲ႔ သိပ္တူတယ္
ဖြားဖြားေတာင္ အရင္တပတ္က ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေခ်ာ္လဲေသးတယ္ေလ။
ေတာ္ေသးတယ္ အရမ္းမမ်ားလိုု႔။

ဖိုုးဖိုုးရဲ႕နားလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မၾကားရေတာ့ဘူး။
ငါ သူနဲ႔စကားေျပာတိုုင္း ေအာ္ေအာ္ေျပာေနရတယ္။
ေနာက္ဆံုုးေတာ့လဲ ၾကက္ေအာ္တာ ဘဲနားမလည္ပါပဲဟာ။
သိပ္ရယ္ရတယ္ သိလား။

ငါ့အမ ဒီနွစ္ အေဆာင္မွာ ေဘာဒါ သြားေနရျပီဟ။
အိမ္မွာ ကေလးဆိုုလိုု႔ ငါတေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တာ
တခါတခါ သိပ္အထီးက်န္တာပဲ။

ေမေမလဲ ခုုတေလာ က်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းဘူး
စိတ္လဲအျမဲလိုုလိုုတိုုေနတတ္တယ္
ေဖေဖကေတာ့ အရင္လိုုပါပဲ
အလုုပ္ကျပန္လာတာနဲ႔ TV ဖြင့္ေတာ့တာပဲ
သူ႔ ဗိုုက္ႀကီးလဲ တေန႔တျခား ပူပူလာျပီ

နင္ခ်စ္တဲ့ ၾကြက္ကေလး မစ္ကီ ေတာင္ အခုု ငါ့အခန္းထဲ ေျပာင္းလာျပီသိလား
ပူစီကေတာ့ တခ်ိန္လံုုး ငါ့အခန္းေရွ႕ကေန က်ားေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနတာေပါ့
ငါကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔ကိုု အခန္းထဲ ေပးမဝင္ဘူး
ငါနဲ႔ မစ္ကီေျပာတဲ့စကားေတြ ၾကားမွာစိုုးလိုု႔ေလ

ေက်ာင္းဆင္းတိုုင္ နင္နဲ႔ ငါ သြားသြားေဆာ့ေနတဲ့ ပန္းဆိုုင္ေလးေလ
အဲ့ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္ အန္တီေတာင္ တေလာကပဲ ေဘဘီေလး ေမြးေသးတယ္
ေဘဘီေလးက ရယ္လိုုက္ရင္ နင္နဲ႔သိပ္တူတာပဲ

ငါေတာ့ပန္းဆိုုင္ကိုု ခဏခဏသြားျပီး ေဘဘီေလးကိုု ရယ္ေအာင္ စစေနေတာ့တာပဲ။

ျဖဴတုုတ္ေရ ေျဖးေျဖးသြားပါဟ ငါမမီေတာ့ဘူး။
ခုုတေလာ ေက်ာင္းမွာ ဆရာမ က ငါ့ကိုု အျမဲလိုုလိုု….
“ၾကိဳးစားေနာ္ သမီးစာေတြ လိုုက္မမီေတာ့ဘူး” လိုု႔ ေျပာေျပာေနတယ္။
တကယ္လိုု႔ တျခားသူေတြက ရပ္မေစာင့္ေပးဘူးဆိုုရင္ ငါက ဘယ္လိုုလုုပ္ မီလာမွာလဲေနာ္။

ဒဲရစ္က နင့္ကိုု အိပ္မက္ထဲမွာ ခရမ္းေရာင္ယုုန္ႀကီးကိုု စီးျပီး တိမ္ေတြထဲ တိုုးဝင္သြားတယ္လိုု႔ မက္တယ္တဲ့။
ျပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ေထာင့္စြန္းမွာ လွပတဲ့ သက္တံ့ႀကီးတခုုေပၚလာေရာတဲ့။
ဒါေပမယ့္ ခဏေလးပါပဲ၊ ခဏလဲေနေရာ ေကာင္းကင္တခုုလံုုးအေရာင္ေျပာင္းျပီ
မိုုးရိပ္မိုုးသက္ေတြက်လာေတာ့တာပဲ။
သူလဲ ေနာက္ကေန ေျပးေျပးျပီးေတာ့ လိုုက္တာပဲတဲ့
ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုုေျပးေျပး နင္တိုု႔ကိုုေတာ့ လိုုက္လိုု႔ မမီဘူးတ့ဲေလ။

မန္ဒီကလဲ ေျပာေသးတယ္။ သူက်ဳရွင္က အျပန္ဆိုု နင္တိုု႔ အိမ္ေရွ႕ က အျမဲျဖတ္ျပန္ရတယ္တဲ့။
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနာက္က်က် နင့္အိပ္ခန္းေလးကေတာ့ အျမဲလိုုလိုု မီးလင္းေနတာပဲတဲ့။
တခါတခါဆိုု နင္ သိပ္ၾကိဳက္လိုု႔ အျမဲလိုုလိုု တီးတတ္တဲ့ ဆင္ဖိုုနီ သံကိုုေတာင္ၾကားရတယ္တဲ့။

ငါထင္တယ္ အဲ့တာ နင့္ေမေမ စႏၵားယားတီးေနတာျဖစ္မယ္။

ခုုထက္ထိကိုု ငါလမ္းေတြ ခဏခဏမွားေနတံုုးပဲ။
“ငါတိုု႔ လမ္းမွားမေနတာ ေသခ်ာရဲ႕လား” လိုု႔နင္အျမဲလိုုလိုု ငါ့ကိုုေမးတတ္တယ္ေလ။

“လမ္းမွာတယ္ဆိုုတာ လမ္းေလ်ာက္တာရဲ႕ တစိတ္တေဒသပါဟ” လိုု႔ ငါက ဆရာႀကီးေလသံနဲ႔ အျမဲျပန္ေျပာတတ္တာေလ။ နင္မွတ္မိေသးလား။

ခုုထက္ထိလဲ ငါခဏခဏ လမ္းမွားေနတံုုးပါပဲ။
ဒါေပမယ့္…..
လမ္းမကိုုေတာ့ တေယာက္ထဲ ကူးရဲျပီဟ။

ငါတိတ္တိတ္ၾကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးလဲ ေက်ာင္းေျပာင္းသြားျပီဟ။
သူကေတာ့ ငါ့ကိုု လိပ္စာနဲ႔ ဖုုန္းနံပါတ္ေပးသြားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ငါတိုု႔ေတြ ေနာက္ထပ္ေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။

နႈတ္ဆက္ခြဲခြာရတာကိုု ငါမုုန္းတယ္ဟာ။
ဘာမွမျဖစ္သလိုု ဟန္ေဆာင္ေနေပမယ့္….
ရင္ထဲမွာေတာ့ သိပ္ခံရခက္တာပဲ။

အရင္တံုုးက ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ အကသင္တန္းဆိုု သိပ္တက္ၾကြၾကတာေလ။
ခုုေတာ့ နင္မရွိေတာ့ ငါ့မွာ ခဏခဏ စိတ္မပါဘူးျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။

လူႀကီးေတြက ငါတိုု႔ရဲ႕နာက်င္မႈေတြ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေပ်ာက္ကြယ္သက္သာသြားမယ္ထင္ေနတာ။
လူႀကီးေတြက ငါတိုု႔ ရယ္ေနတာေတြ႔ရင္ အဲ့ဒီ နာက်င္မႈေတြ ကိုုေမ့ကုုန္ျပီထင္ေနတာဟ။
အဲ့ေလာက္လြယ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေလေနာ္။

အရင္တံုုးကေတာ့ လူေတြကိုုေပ်ာ္ေအာင္လုုပ္ေပးတဲ့သူေတြက
ဘယ္ေတာ့မွ မနာက်င္တတ္ဘူးလိုု႔ ငါထင္ခဲ့တာဟ။

ခုုေတာ့ တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ သူတိုု႔ အနာက်င္ဆံုုး အခ်ိန္မွာေတာင္
တျခားသူေတြကိုု ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္ ၾကိဳးစားေပးတတ္တယ္ဆိုုတာ
ငါသိလာခဲ့ျပီ။

ေလေတြကလဲ အရင္လိုု တိုုက္ေနတံုုးပဲ။
ပန္းေတြကလဲ အရင္လိုုပြင့္ေနၾကတံုုးပဲ။
ေနမင္းႀကီးလဲ ေန႔တိုုင္း ေန႔တိုုင္း ထြန္းလင္းေနတံုုးပဲ။
ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြကေတာ့ အရင္ကနဲ႔ မတူေတာ့ပါဘူးဟာ……

အပူအပင္ကင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုု ထာဝရ ရပ္ထားလိုု႔ရရင္ေကာင္းမယ္
စိတ္ညစ္ ေခါင္းကိုုက္ရတဲ့ ကိစၥေတြလဲ ထာဝရ ေဝးကြားေနရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္

တခါတေလက်ရင္ ဘယ္သူမွ ရွာမေတြ႔မယ့္ ေခ်ာင္ကေလာင္တခုုထဲမွာ ပုုန္းေနခ်င္မိတယ္
ျပီးေတာ့ ငါတေယာက္ထဲ အေဖာ္မပါပဲ ႀကီးပ်င္းရမွာလဲ ေၾကာက္တယ္
အရြယ္ေရာက္ျပီးျပီဆိုုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာလိုု႔မရေတာ့ဘူး

တူတူေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြက မီးပန္းေတြနဲ႔ တူတယ္
ေကာင္းကင္တခုုလံုုးကိုု လွလွပပ ျပည့္ေစေပမယ့္
ခဏပဲခံတယ္ေလ

လြမ္းရတဲ့ စိတ္ကက်ေတာ့ သစ္ေစ့နဲ႔တူတယ္ဟ
နွလံုုးသားရဲ႕အနက္ရိႈင္းဆံုုးေနရာမွာ ျမဳပ္ထားရာကေန
တျဖည္းျဖည္း အေညွာင့္ေပါက္လာတာ

ဒီေန႔က နင္တိုု႔အိမ္ရဲ႕ဆပ္ကပ္စ္ ဒီေနရာမွာ ပြဲျပတာ ေနာက္ဆံုုးေန႔ေလ
ငါသာအခ်ိန္မီမေရာက္ရင္ ေနာင္ဘယ္ေတာ့ေလာက္မွ
နင့္အိမ္သားေတြကိုု ထပ္ေတြ႔ရမလဲမသိဘူး။

ေက်ာင္းက ကေလးတေတြကေတာ့ ဆပ္ကပ္စ္အဖြဲ႕ မိသားစုုက ကေလးျဖစ္ရတဲ့ နင့္ကိုု သိပ္အားက်ေနၾကတာေပါ့
ဆပ္ကပ္စ္မိသားစုု တခုုရွိတယ္ဆိုုတာ ဘယ္ေလာက္ မိုုက္ျပီး ဘယ္ေလာက္လန္းလိုုက္သလဲေနာ္တဲ့
သူတိုု႔ စိတ္ထဲမွာ နင္ေန႔တိုုင္း မိုုမိုုဆင္ႀကီး ကိုုစီးလိုု႔ရတယ္ထင္ေနတာ
ဒါေပမယ့္ ဆင္ႀကီးရဲ႕ အီအီးေတြက်ံဴးရတာ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းသလဲ သူတိုု႔မသိၾကဘူးေလ။

ေခြးေလး ပါပီကေတာ့ အေတာ္ဆံုုးပဲေနာ္။
ဂြ်မ္းထိုုးတတ္တယ္ သခ်ၤာလဲ တြက္တတ္တယ္။
ဘာမဆိုု အကုုန္သင္လိုုက္ရင္ တတ္တာပဲ။
ဒါေပမယ့္ သူက သိပ္မလိမ္မာဘူး။ နင့္ အရုုပ္ေတြကိုု အျမဲ ကိုုက္ပစ္တတ္တယ္။
ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ စိတ္ဆိုုးလိုုက္ရတာဆိုုတာ။

ျဖဴတုုတ္လဲ ငါ့လိုုပဲ သူ႔ကိုု သတိရေနမွာပါ။

ျမင္းႀကီး ခ်ီလီကေတာ့ အရင္ကအတိုုင္းပဲ မ်က္လံုုးႀကီး ျပဴးထားျပီးေတာ့
ေရွ႕ ခြာေတြနဲ႔ ေျမကိုု ေပါက္ေပါက္ျပီးေတာ့
ငါတိုု႔ဆီက ပန္းသီး ေတာင္းေတာင္းစားတတ္တာေလ
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကြ်းေကြ်း သူကေတာ့ ဝတယ္ကိုုမရွိဘူး။

အခုုဆိုု သူလဲ ေတာ္ေတာ္ ဝေနျပီလား မသိဘူးေနာ္။

နင့္အိမ္သားေတြကိုု မၾကာခဏ လာၾကည့္မယ္လိုု႔ နင့္ကိုု ကတိေပးထားခဲ့ေပမယ့္
တေခါက္မွ မေရာက္ျဖစ္ပါဘူးဟာ။

သူတိုု႔နဲ႔ ေတြ႔ရင္ ဘာေျပာရမလဲ မသိဘူးေလ။
ျပီးေတာ့ သူတိုု႔ ကိုုေတြ႔လိုုက္ရင္ ငါအရမ္းငိုုမိမွာ
ငါ သတိၱေတြမရွိေသးဘူးဟာ…
ငါ့ကိုု ခြင့္လႊတ္ပါ။

နင္မရွိေတာ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြ တံုုးက
သူတိုု႔ေတြဘယ္လိုု စိတ္ေတြနဲ႔ အပူရုုပ္ကိုု ဟန္လုုပ္ျပီး
ဆပ္ကပ္စ္ပြဲလာတဲ့ လူေတြကိုု ေဖ်ာ္ေျဖသလဲဆိုုတာ
ငါစဥ္းစားလိုု႔ေတာင္မရဘူး။

ကိုုကိုုႀကီး ကိုုေတြ႔တယ္။
ေမာင္ေလးကိုုေရာပဲ။
နင့္ေမေမနဲ႔ ျခေသၤ့ေဖေဖလဲေတြ႔တယ္။

သူတိုု႔ အားလံုုးကလဲ ငါ့ကိုုျမင္ေရာ ဝမ္းသာအားရ ေျပးဖက္ၾကတာပဲ။

ငါတိုု႔ေတြ ဝိုုင္းႀကီးပတ္ပတ္ နဲ႔ က ၾကတာေပါ့။
အရင္အခ်ိန္ေတြ အတိုုင္းပဲ။

ငါ့ကိုုငါ နင့္ေနရာ ေရာက္ေနသလိုု ခံစားရတယ္။
ငါငိုုမိျပန္ျပီ….
ဒါေပမယ့္ ဒီတခါက ပူေႏြးစိုုစြတ္တဲ့ ဝမ္းသာမ်က္ရည္ခ်ိဳေတြပါ။

ကိုုကုုိႀကီးေရ…..
ဟိုုမွာ ရစ္ကီေတြအမ်ားႀကီး ကေနၾကတာ ေတြ႔လား?

ျခေသၤ့ေဖေဖႀကီးေရ ရစ္ကီ့ရဲ႕ အၾကိဳက္ဆံုုး အရုုပ္ကေလး သမီးကိုု လက္ေဆာင္ေပးတာ သိပ္ေက်းဇူးတင္တာပဲ။
သမီး ေကာင္းေကာင္းတန္ဖိုုးထားပါ့မယ္။
ဆပ္ကပ္စ္ပြဲ ကတာကိုုေတာ့ ေစာင့္မၾကည့္နိုုင္ေတာ့ဘူး။
အိမ္ျပန္ရမယ့္ လမ္းက အေဝးႀကီးေလ။

ျခေသၤ့ေဖေဖႀကီးေရ ေနာက္နွစ္ ေႏြဦးက်ရင္
ျပန္လာရမယ္ေနာ္။

ခ်စ္ရတဲ့ ရစ္ကီေရ
ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ထားခဲ့တဲ့ ကတိကိုု ငါျဖည့္ခဲ့ျပီ။
ငါသိပါတယ္။
နင္ ေလေျပေလးပဲ ျဖစ္သြားသြား
တိမ္တိုုက္ေလးပဲ ျဖစ္သြားသြား
ၾကယ္ေလးပဲ ျဖစ္သြားသြား
အလင္းေရာင္ေလးပဲ ျဖစ္သြားသြား

နင္ဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့
အေႏြးေထြးဆံုုး အားပါ။
အရဲရင့္ဆံုုး သတိၱပါ။
အလွပဆံုုး အတိတ္ပါ။

ငါ့အနားမွာ အျမဲရွိေနခဲ့ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အက္ဒီ

Dedication:

(remembrance for my beloved friend Ricky,
even you are far far away you are always in our heart
may your soul rest in peace)

A Chen
3:52 AM
Saturday
21st Jan 2012
Home
Bangkok

ခ်စ္ရတဲ့ ကလိုကလူ ေလးေရ

(picture of jimmy)

ခ်စ္ရတဲ့ ကလိုကလူ ေလးေရ

မေန႔က ငါျပတင္းေပါက္အျပင္ကိုထြက္ျပီး၊့ ၁၇ ထပ္အျမင့္ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚကေနျပီးေတာ့
ေန၀င္တာကိုေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္
သီခ်င္းေတြလဲ အက်ယ္ၾကီးေအာ္ဆိုျပီးေတာ့ေလ
တစ္ပုဒ္ျပီးေတာ့ ေနာက္ တစ္ပုဒ္……ေပ်ာ္လိုက္တာဟာ
သာယာလွပတဲ့ အနာဂတ္နဲ႔
ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးကိုငါပိုင္ေနသလိုပဲ

ဒါေပမယ့္ ငါအိမ္ထဲျပန္၀င္လိုက္တာနဲ႔ ပိုျပီးထူထပ္သိပ္သည္း တဲ့
အထီးက်န္မႈ ကိုခံစားလိုက္ရတယ္
အဲဒီေတာ့ တခါျပတင္းျပင္ကိုထပ္ထြက္ျပီးေတာ့ မႈန္တုန္တုန္ၾကယ္ေတြ ကိုၾကည့္ျပီး
သီခ်င္းေတြ ထပ္ တခါေအာ္ဆိုတာေပါ့ဟာ

ဆိုရင္းနဲ႔ အာေေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္လို႔ လွ်ာေတာင္ ကြဲေတာ့မယ္ မရပ္ခ်င္ေသးဘူးေလ
မိုးအလင္းဆိုပစ္ခ်င္ေသးတာ။
ေမာလွျပီ။ ။
ျပတင္းေဘာင္ေပၚမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး
ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးရဲ႕ မီးေရာင္ေတြကိုတခါေငးမိျပန္တယ္ စိတ္ထဲမွာနဲနဲ ေႏြးလာသလိုပဲေလ

ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးထဲမွာေတာ့ ‘‘အထီးက်န္သူ’’ ဟာ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ဟုတ္မွာမဟုတ္ပါဘူးေနာ္
အနည္းဆံုး ငါ့လို အထီးက်န္ေနတဲ့ ငေၾကာင္ေနာက္တစ္ေကာင္ေတာ့ ရွိရမယ္
ေဟာင္းေလာင္းၾကီးခံစားရတဲ့အခါ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ သီခ်င္းေတြေအာ္ဆို..
မိုးလင္းတဲ့ အထိေပါ့
အင္း ဒီ ျမိဳ႕ေတာ္ ၾကီးထဲ မွာ သူ နဲ႔ ငါဘယ္ေတာ့မွ ဆံုမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုငါ ရင္းနွီးေနသလိုခံစားရတယ္

မိုးလင္းျပီဟ………..
သြားအိပ္ေတာ့မယ္ဟာ………….ေနာ္။ ။

ခိုကေလး
၄ လပိုင္း ၁၇ ရက္ေန႔။ ။
အာရုံ ၅နာရီ။

ခ်စ္ရတဲ့ ကေလးေလးေရ

Jimmy ဆီကေန ပံုကိုယူပါတယ္ကြယ္
ခ်စ္ရတဲ့ ကေလးေလးေရ

တခ်ိန္က တို႔လဲမင္းလိုပဲ ေခါင္းကိုေမာ့ျပီး သစ္ပင္ေပၚက သန္႔ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့အရြက္ စိမ္းစိမ္းေလးေတြကိုၾကည့္ရံု မိုးေပၚက ေျပးျဖတ္သြားတဲ့ တိမ္ထု ျဖဴျဖဴေလးေတြကိုျမင္ရံုနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကိုခံစားလို႔ရခဲ့ဖူးတာေပါ့။

တခ်ိန္တံုးက တို႔လဲ သစ္ပင္ေအာက္မွာတိတ္တိတ္ကေလး ရပ္ျပီး ေလကေဆာ့ကစားလို႔ သစ္ရြက္ေလးေတြရဲ႕ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္သံ ကိုနားေထာင္ရင္း၊ ငွက္ကေလးေတြ က်ီက်ီတ်ာတ်ာနဲ႔ သီခ်င္းဆိုတာ ကိုနားေထာင္ရင္း ေက်နပ္တတ္ခဲ့ဖူးတယ္။

မေန႔က ပန္းျခံထဲမွာ တို႔ မင္းကိုအတုယူျပီး ငွက္ကေလးေတြသီခ်င္းဆိုတာ၊ ေလတိုက္လို႔ သစ္ရြက္ျမည္တာ၊ သစ္ရြက္ကေလးေတြကခုန္တာ၊ တိမ္ဆုတ္ကေလးေတြျဖတ္ေျပးတာ ေစာင့္ၾကည့္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းအရြယ္တံုးက တို႔ခံစားခဲ့ရဖူးတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးေတြ ကိုျပန္မရေတာ့ပဲ ပ်င္းရိျငီးေငြ႔ျခင္းနဲ႔ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းျခင္း၊ ထြက္ေပါက္မဲ့ျခင္း စတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကိုပဲရေတာ့တယ္ေလ။

တို႔လဲ မြန္းက်ပ္သလိုခံစားလာရတာနဲ႔ ပန္းျခံထဲကထြက္ျပီး အနားမွာရွိတဲ့ အဆင့္ျမင့္ စားေသာက္ဆိုင္တခုထဲဝင္ျပီး ေစ်းႀကီးေပ့ ဆိုတဲ့ အစားအေသာက္ေတြမွာစားတယ္ေလ။ ဝိုင္ေတာင္ ေသာက္လိုက္ေသး။ ေနာက္ေတာ့ တို႔ စိတ္မရွည္မႈေတြနဲ႔ ဆိုင္ကို ခရုဆီေဆာစ့္ က မလတ္ဘူး၊ အမဲသား ကင္က တို႔လိုခ်င္တဲ့ အတိုင္းအတာ နဲ႔မဟုတ္ဘူး က်က္လြန္းေနတယ္ဆိုျပီးေတာ့ ကြန္ပလိမ္းတက္တယ္။ အမွန္ေတာ့ တို႔ က ဆိုင္အေပၚမွာ “စားသံုးသူရဲ႕ကအျမဲမွန္တယ္ဆိုတဲ့ အခြင့္အေရး” ကိုအျပည့္အဝယူျပီး တို႔ရဲ႕ မေက်နပ္ ခ်က္ေတြ ကိုေဖာက္ထုတ္ေနတာပါ။ တို႔ရဲ႕ မြန္းက်ပ္ေနတဲ့ အေတြးေတြ စိတ္ညစ္ညဴးမႈေတြ အတြက္ထြက္ေပါက္ရွာၾကည့္တာပါ။

တို႔ စိတ္အရမ္းညစ္ေနတာ ထြက္ေပါက္မဲ့သလိုခံစားေနရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါျပီ။ တို႔ဘာလို႔မ်ား ဒီလိုေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ေျပာင္းလဲသြားရတာလဲ?

တို႔ မင္း ကိုမနာလိုဘူးသိလား ကေလးေရ။
တို႔ရဲ႕ ဆံုးရံႉးသြားတဲ့ အျပစ္ကင္းစင္မႈ လြတ္လပ္မႈေတြအတြက္ေပါ့…

ဦးဦးေအာင္မ်ိဳး
ေဒသဆိုင္ရာ ညိႈနိုင္းေရးအရာရွိ

A Chen
2:04 pm
23rd July 2009
Office
Bkk

ခ်စ္ရတဲ့ အလြမ္းမင္းသမီးေရ…

ခ်စ္ရတဲ့ အလြမ္းမင္းသမီးေရ… (ေကာင္းကင္ျပာ အတြက္ေပးစာ)

ရြာငံမွာ ဒီနွစ္ရဲ႕ ခ်ယ္ရီ ပန္းေတြ ေၾကြ ကုန္ျပီ မဟုတ္လား?
ခုမွေတာ့ ငါဘယ္လိုယာဥ္ပဲစီးျပီး ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ေျပးလာပေစအံုးေတာ့
မွီေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူးေလ….အဆိုးဆံုးအေနနဲ႔
ေျမေပၚမွာေၾကြက်ေနတဲ့ ပန္းပြင့္လႊာေတြေတာင္မွ ေလတိုက္လို႔လြင့္ကုန္ေရာေပါ့
တကယ့္ကို ၀မ္းပန္းတနည္း ခံစားရပါတယ္ဟာ

ေႏြဦးဟာ ခဏတေထာက္နားတဲ့ ငွက္ငယ္လိုပဲ ရုတ္တရက္ ပ်ံထြက္သြားလိုက္တာ
ဘာမွေတာင္ခ်န္မထားခဲ့ဘူးေနာ္

ဒါေပမယ့္ နင္ကေတာ့ နင့္ရဲ႕ ထံုးစံ အတုိင္း အျပဳံုးခ်ဳိခ်ဳိေလးနဲ႔…..ငါ့ကို
‘‘ေနာက္နွစ္က်ရင္လဲ ခ်ယ္ရီေတြက ပြင့္အံုးမွာပါဟာ’’ လို႔နွစ္သိမ့္အံုးမွာ မဟုတ္လား?
အဲဒါေတာ့ ငါလဲသိတာေပါ့ဟာ
ဒါေပမယ့္ ငါ့ရဲ႕လက္ရွိခံစားခ်က္က ဒီနွစ္ရဲ႕ ခ်ယ္ရီေတြ ကိုပဲေတြ႔ခ်င္တာေလဟာ

ဒီနွစ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔ ေနာက္နွစ္ရဲ႕ခံစားခ်က္ ဘယ္တူပါ့မလဲဟ
ေနာက္ျပီး ဒီနွစ္ရဲ႕ ခ်ယ္ရီနဲ႔ ေနာက္နွစ္ရဲ႕ခ်ယ္ရီကလဲ တူမွာမဟုတ္ဘူးေလ

အားလံုးေနာက္က်ေနျပီ မဟုတ္လား
ငါ့ဆီကိုစာေရးျပီ ခ်ယ္ရီေတြအေၾကာင္းေျပာျပပါအံုးဟာ
ဘယ္ေလာက္လွ ျပီး ဘယ္ေလာက္ေမႊးတဲ့ အေၾကာင္းေပါ့။

နင့္ ကို သတိရတာ ခ်ယ္ရီေတြပြင့္ တာကို သတိရတဲ့ အတိုင္းပဲ

အစစ အရာရာ ေကာင္းမြန္ အဆင္ေျပ ပါေစဟာ

အတူတူငိုရတဲ့
တီခ်မ္း
၁း၀၇ နာရီ
၁၁ရက္ ဧပရယ္လ ၂၀၀၉ ခုနွစ္
ေနအိမ္
ဘန္ေကာက္။ ။

ခ်စ္ရတဲ့ မီးဏီ ေရ….(သဇင္ဏီသို႔ ေပးစာ)

ခ်စ္ရတဲ့ မီးဏီ ေရ….


(the pic from jimmy)
မီးဏီ စိတ္ညစ္ေနတာ သိလို႔ တီ ဒီစာေလးေရးေပးလိုက္တယ္ေနာ္
တီ တို႔ ႀကိဳးတန္းေပၚလမ္းေလ်ာက္က်င့္ရေအာင္ေလ

ေျမႀကီးေပၚအျမင့္ စင္တီမီတာ နည္းနည္းေလးကေနစၾကမယ္
အာရံုစိုက္ ၊ ေလ့က်င့္ ၊ သတိ ၊ မငိုနဲ႔ ၊ မေၾကာက္နဲ႔ ၊ စိတ္လဲ မေတြေ၀ေစနဲ႔
ျပဳတ္က်မွာဘဲ။ ဘာျဖစ္လဲ? အားတင္းထား….
ေနာင္လဲ အမ်ားႀကီး၊ ခဏခဏ ျပဳတ္က်ေနအံုးမွာဘဲ……………….
ျပဳတ္က်ေနအံုးမွာဘဲ ၊ ျပဳတ္က်ေနအံုးမွာဘဲ ၊ ျပဳတ္က်ေနအံုးမွာဘဲ

ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔ေတာ့
အဲဒီ ၾကိဳးတန္းရဲ႕ တည္ရွိေနျခင္းကိုေမ့သြားမယ္၊ ျပဳတ္က်တတ္တာကိုလဲေမ့သြားမယ္
အဲဒါမွ ႀကိဳးတန္းကို ေကာင္းေကာင္းေလ်ာက္တတ္သြားတယ္ဆိုနိုင္ တဲ့ တေန႔ေပါ့

မေန႔က
လူတစ္ေယာက္ ၁၉ ထပ္အျမင့္ ကေန ၾကိဳးတန္းေလ်ာက္ရင္း ျပဳတ္က်လာတယ္။
ျပဳတ္က်လာေနတံုး တန္းလန္း မွ သူက ဟမ္းဖုန္းနဲ႔ အင္တာနက္ကေန အသက္ အာမခံ
လွမ္း၀ယ္ဖို႔ၾကိဳးစားေသးတယ္ေလ (ေတြးၾကည့္စရာပဲေလေနာ္………..)
လူ႔ဘ၀ ဆိုတာ မေတာ္တဆမႈ ေတြမ်ားလြန္းပါတယ္၊ ေထာင္ေခ်ာက္ေတြလဲအမ်ားႀကီး
ဒါေၾကာင့္ တီ တို႔တေတြ ေန႔တိုင္း၊ ေန႔တိုင္း ႀကိဳးတန္းေလ်ာက္ က်င့္ရမယ္ေလေနာ္

မ်က္နွာ ကိုျပံဳးျပံဳးေလးထား၊ ရင္ကိုမတ္၊ သတိ ကိုမျပတ္ေစနဲ႔၊ ဇြဲ နဲ႔ ေရွ႕ဆက္….

အင္း ဘာလိုလိုနဲ႔
သႀကၤန္ေတာင္က်ေတာ့မယ္
နွစ္သစ္မွာ စိတ္သစ္လူသစ္ မ်က္နွာအသစ္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေလေနာ္။

အန္တီခ်မ္း
ေန႔လည္ ၀၃ နာရီ ၄၁ မိနစ္
၃လပိုင္း၊
၁၉ရက္ေန႔၊
၂၀၀၉ ခုနွစ္။

နန္းညီ…ထံမွျပန္စာ….

ခ်စ္ေသာ တီခ်မ္းေရ

ဘာသာျပန္၀တၱဳတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္ဗ်ာ..
“ႏွင္းက်ေနတဲ့ညႀကီးမွာ မီးထိုးၿပီးကားေမာင္းရတာကို သိပ္ႀကိဳက္တာပဲ”
လို႔ အဲဒီမင္းသားကေျပာတယ္.. ေရွ႕တစ္ေပအကြာမွာ ဘာရွိေနလဲမျမင္ရ
မီးတန္းအဆံုးမွာပဲ လမ္းကဆံုးေနၿပီလိုလို ထင္ရတယ္တဲ့.. တကယ္တမ္းေမာင္းေတာ့
တစ္ေပအကြာမွာလည္း ဘာမွမရွိ..
မီးတန္းဆံုးလည္း လမ္းကမဆံုး ဆက္ေမာင္းေနရတုန္းပဲတဲ့”
တကယ့္ဘ၀ကလည္း ဒီလိုပါပဲ..
လမ္းဆံုးၿပီလို႔ထင္ေနေပမယ့္ တကယ္ကမဆံုးေသးဘူး..
ေရွ႕မွာရွိေနေသးတယ္.. မျမင္ရတဲ့ အေကြ႔အေကာက္ေတြေရာ..
ႀကိဳသိေနတဲ့အဆင္းအတက္ေတြေရာ.. အႏ ၱရာယ္ေတြေရာ..
ရင္ခုန္စြန္႔စားစရာေတြေရာ အမ်ားႀကီးပဲေလ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ဓာတ္ဆီနဲ႔လမ္းရွိေနသေရြ႕ေတာ့ ဆက္ေမာင္းေနရဦးမွာပဲမဟုတ္လား..

ညီညီိတို႔က Forrest Gump ဇာတ္လမ္းထဲကလို.. “Run Forrest… Run” ဆိုတာနဲ႔
ေျခကုန္သုတ္ေျပးတတ္ဖုိ႔ကို ပတ္၀န္းက်င္က ပံုစံသြင္းေပးတာ ခံခဲ့ၾကရတာ…
“အားတင္းၿပီးေျပးတယ္၊ ေလဆန္ၿပီးေျပးတယ္
ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ လမ္းရဲ႕အဆံုးကိုေရာက္မသြားဘူး”
ဆိုေပမယ့္လည္း ေျပးေနရတဲ့ဘ၀ကေတာင္ အဓိပၸါယ္ရွိေနေသးတယ္ေလ..
အဆံုးမွာဘာရွိလည္းကေတာ့ အဆံုးေရာက္မွသိႏိုင္မွာမို႔ ႀကိဳစဥ္းစားစိတ္ညစ္မေနပါနဲ႔ေတာ့..
မေျပးႏိုင္တဲ့ဘ၀ေတြကို ေတြးၿပီး ကိုယ္ေျပးေနရတာကေတာင္
အရသာရွိေသးတယ္လုိ႔ ေတြးၾကည့္ေပါ့.. ၾကယ္ေရာင္ေတြေအာက္မွာ ေျပးရင္း ေလတိုးတဲ့အရသာကိုခံစားၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္လား.. …

တီခ်မ္းအတြက္ မွ နီညမ္း

ခ်စ္ရတဲ့ နန္းညီေရ….

ခ်စ္ရတဲ့ နန္းညီေရ….

စိတ္ညစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆို ငါလမ္းေလ်ာက္ရတာႀကိဳက္တယ္
မႈန္မႈိင္းမိႈင္းလမ္းမႀကီးတစ္ခုေပၚမွာ ငါလမ္းေလ်ာက္ေနတာေပါ့ဟာ
သြားလိုက္၊ ျပန္လိုက္ နဲ႔ အေခါက္ေခါက္အခါခါပါပဲေလ
ေကာင္းကင္ႀကီးက နွင္းဆီပြင့္ဖတ္ေတြရဲ႕အေရာင္ေပါ့ဟာ
ပန္းရိုင္းေတြက ပင္လယ္ျပာျပာႀကီးရဲ႕အေရာင္…..ၿပီးေတာ့
လမ္းရဲ႕တစ္ဘက္အဆံုးမွာ ခရမ္းေရာင္ ယုန္ႀကီးတစ္ေကာင္က ျပံဳးတံု႔တံု႔နဲ႔
ငါေရွ႕ကို အားတင္းၿပီးေျပးတယ္၊ ေလဆန္ၿပီးေျပးတယ္ ဒါေပမယ့္
ဘယ္ေတာ့မွ လမ္းရဲ႕အဆံုးကိုေရာက္မသြားဘူး ပင္ပန္းမႈေတြနဲ႔ ျပန္လွည့္ေတာ့လဲ…
ေနာက္တစ္ဘက္ က ေလ်ာက္လို႔ဘယ္ေတာ့မွမဆံုးမယ့္ လမ္းမႀကီးဘဲ
ခရမ္းေရာင္ယုန္ႀကီးတစ္ေကာင္ ကလဲ လမ္းဆံုးမွာ လွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္၀ွက္နဲ႔ စိုက္ၾကည့္လို႔
ေျပးလဲမေျပးဘူး၊ ခုန္လဲခုန္မဘူး။
တခါက ငါၾကည့္ခဲ့ဘူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးတစ္ကားကိုသတိရမိတယ္ဟာ……
ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က သူ႔ေမာင္ေလးကိုေခၚၿပီး
လမ္းမႀကီးတစ္ေလ်ာက္ အေဖ ကိုလိုက္ရွာတာေပါ့
တစ္လမ္းလံုး စိတ္မေကာင္းစရာအျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ပဲ ၾကံဳေတြ႔ရတယ္ေလ
ေနာက္ဆံုးဇာတ္သိမ္းေလးကလဲ ၀မ္းနည္းစရာေလးပါ
အခုျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့…တကယ့္ ကို မ်က္လံုးစိမ္းစိမ္း၊ ေအးစက္စက္ နဲ႔
တို႔ေတြကိုေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ခရမ္းေရာင္ ယုန္ႀကီးတစ္ေကာင္ရွိခ်င္ရွိေနမွာေနာ္
လူဘ၀မွာအခ်ိန္တိုင္း တို႔ေတြဟာ မျမင္ရတဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ခံေနရသလိုပဲ
နတ္တမန္ေတာ္ရဲ႕မ်က္လံုးေတြလား? မိစာၦ ရဲ႕မ်က္လံုးေတြလား?
ဒါမွမဟုတ္ တကယ္ကို…တကယ့္ကိုပဲ ခရမ္းေရာင္ယုန္ႀကီးမ်ားလားေနာ္

စိတ္ညစ္တဲ့အခ်ိန္ဆို ညီ ဘာလုပ္ေလ့ရွိလဲဟင္?

အန္တီခ်မ္း
၃လပိုင္း၊ ၁၁ရက္ေန႔၊ ၂၀၀၉ ခုနွစ္။

ခ်စ္ရတဲ့ ယူရီေရ…..

ခ်စ္ရတဲ့ ယူရီေရ…..

သတိရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔စာေရးလိုက္ပါတယ္…….
နင္အိမ္ေထာင္က်သြားျပီၾကားတယ္ တကယ္လား? မယံုနိုင္စရာပဲေနာ္
ငါကဒီတစ္သက္နင္ လင္မယူေတာ့ဘူးမွတ္ေနတာ ေအးေလ
“ကီး” ခ်ိန္တန္ “ကီး” ၊ “ပြင့္” ခ်ိန္တန္ “ပြင့္” ေပါ့ဟာ။ ေကာင္းပါတယ္။

နင္ကဘာလိုလိုနဲ႔ ဘေလာက္တစ္ခုရဲ႕အထင္ကရ မမၾကီးျဖစ္ေနျပီေနာ္။
၀မ္းသာပါတယ္။
နင္စာေတြေတာ္ေတာ္ေရးျဖစ္လာတာပဲ။ တခါတေလ ငါစဥ္းစားမိတယ္။
ငါတို႔ေတြ ျမန္မာျပည္ထဲ မွာသာရွိေနေသးရင္ အခုလို
စာေတြဒီေလာက္ေရးျဖစ္ပါ့မလားလို႔ေလ။
နိုင္ငံျခားေရာက္မွာ စာပိုေရးျဖစ္တာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ အထီးပိုက်န္လာလို႔လား။
ပိုျပီး ဆက္သြယ္ေရးေကာင္းလာလို႔လား လို႔ေလ။ ေရာက္တတ္ရာရာေပါ့ဟာ။

နင့္အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းလဲဖတ္လိုက္ရတယ္။ လြမ္းစရာေလးေတြေနာ္။
ဘာလိုလိုနဲ႔ ငါတို႔တေတြ ခင္မင္လာၾကတာ ဆယ္စုနွစ္တစ္ခုထဲ၀င္လာျပီေနာ္။
ျပန္ေတြးမိရင္လြမ္းတယ္ဟာ။ ေအမီ တို႔ေရာ၊ ပုပု တို႔ ဟဟ တို႔ေရာ၊ မမၾကီးေရာ။

အဲဒီတံုးကေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္။ စိတ္လဲရႈပ္ရ။ ျပႆနာေတြလဲရွင္းရနဲ႔ေလ။
ဘယ္သြားသြားအေယာက္နွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတယ္ေနာ္။ အင္း လြမ္းစရာေလးေတြ။

အခုေတာ့လဲ အိမ္ေထာင္ေတြက် (နင္ကအစ)၊ ကေလးေတြေမြး။
ဟူး…ဘ၀ေတြေျပာင္းသြားလိုက္ၾကတာေနာ္။ နင့္ရဲ႕အတက္အက်ေတြနဲ႔မတူေပမယ့္ ငါ့ရဲ႕အတက္အက်ေတြကလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါဘာေတြျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ အနားမွာအျမဲရွိခဲ့တဲ့နင့္ကိုေတာ့ေက်းဇူးတင္တယ္ သိလား။
ငါ့ကို M3 အထိ အမိုးေၾကာ္ေပးတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳေတြလိုက္ေပးတာမွတ္မိေသးတယ္။

ေနာက္နင့္ အိပ္မက္ထဲက ပန္းဆိုးတန္းေဘာတံတားၾကီးမွာ ငါ့ကိုနင္ဖက္ျပီးငိုတာေလ။
မ်က္ရည္ေတြကေတာ့ အကယ္ဒမီ ေရွာ့ေနာ္။ မ်က္နွာကသာ စပ္ျဖီးျဖီးျဖစ္ေနတာ။

ကဲကဲေတာ္ေလာက္ျပီ သူငယ္ခ်င္းရယ္
ေနာက္အခ်ိန္ရမွ ထပ္ေရးပါအံုးမယ္

ခင္တဲ့
ေအာင္မ်ဳိး
၂ လပိုင္း၊ ၄ ရက္ေန႔။