တီခ်မ္း ဆရာလုုပ္တဲ့ အသုုပ္စံုု

ကဲလာျပန္ပါျပီ တီခ်မ္းကိုု ဟင္းခ်က္တာပိုုၾကိဳက္ၾကတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြအတြက္ တီခ်မ္း စတိုုင္လ္အတိုုင္း ပံုုလွလွေလးေတြျပင္ဆင္ပံုု အဆင့္ဆင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးေတြနဲ႔ ဒီတပတ္အတြက္ လုုပ္ျဖစ္တာကေတာ့ အသုုပ္စံုုပါ။ အမွန္က ၂၆ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမာင့္အတြက္ ေမြးေန႔အေနနဲ႔ လုုပ္ေပးျဖစ္တာျဖစ္ပါတယ္။ အျပင္လူလဲ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမပါပါဘူး။ အိမ္က ကေလး နွစ္ေကာင္ (ေမြးစား ဝမ္းမနာ သားနဲ႔ သမီးရယ္) သူငယ္ခ်င္း ဘေလာခ္ဂါ နွစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ လြယ္ကူစားျမိန္ နဲ႔ ခရမ္းႏြယ္တိုု႔ေလာက္ပဲပါပါတယ္။ (ကဲေၾကျငာေပးလိုုက္ျပီေနာ္….တီ့ဆီကေန တဆင့္ လူဝင္မ်ားျပီး ဟစ္တက္ျပီသာမွတ္) အဓိကကလဲ သူတိုု႔နွစ္ေယာက္ပဲ လုုပ္သြားၾကတာပါ။ တီကေတာ့ ဆရာႀကီး လုုပ္တာေပါ့။ ဘယ္ဟာကိုု ဘယ္လိုုလုုပ္၊ ဘယ္ဟာက ဘယ္ေလာက္ထည့္ ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ ဘယ္လိုုနယ္ ဘာဘာညာညာေပါ့။ အဓိကကေတာ့ ဓါတ္ပံုုလွလွေလးေတြရိုုက္ပါတယ္။ အဲ့တာလဲ ဘေလာခ္ဂင္းမွာ အေရးႀကီးတာကိုုးေနာ္။ အဓိက က တီ့ဟင္းခ်က္တာေတြကိုု လူေတြၾကိဳက္ၾကတာ အဲ့လိုု ပံုုလွလွေလးေတြနဲ႔ အဆင့္ဆင့္ စနစ္တက် ေဖာ္ျပတတ္လိုု႔လိုု႔ထင္ပါတယ္။ ထားပါေလ။ေမာင့္ေမြးေန႔ အတြက္ လုုပ္ေကြ်းျဖစ္တဲ့ လက္သုုပ္စံုုေလးကိုု ၾကည့္ၾကရေအာင္ေနာ္။ ေအာ္ေမ့ေတာ့မလိုု႔ ဟက္ပီးဘလိတ္တက္ ဘတ္သ္ေဒးပါေမာင္။

ဒီပထမဆံုုးပံုုကိုု သိပ္အာရံုုမထားၾကပါနဲ႔ တီ ဘေလာခ္ ပိုုစ့္ အသစ္တင္ရင္ တျခား ဘေလာခ္ဂါေတြရဲ႕ ေပဂ်္႕ေတြမွာ အရင္ဆံုုးတင္တဲ့ ပံုုနဲ႔ ပိုုစ့္က ေပၚတတ္တာ သတိထားမိလိုု႔ ပံုုလွလွေလးေတြ အရင္ေရြးျပီးတင္ထားတာပါ။ တဆင့္ျခင္းပံုုေတြက ေအာက္မွာ……

အားလံုုးသိၾကတဲ့အတိုုင္း အသုုပ္ဆံုု ဆိုုနာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ခံုုခံုုမင္မင္စားေလ့ရွိတဲ့ သြားေရစာ တမ်ိဳးပါ။ တီတိုု႔ဆိုုရန္ကုုန္မွာေနတံုုးက ေန႔လည္ဆိုု
မုုန္႔ဟင္းခါး၊
အုုန္းနိုု႔ေခါက္ဆြဲ၊
ၾကာဇံခ်က္၊
ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲ၊
ရခိုုင္မုုန္႔တီ၊
နန္းႀကီးသုုပ္ စတာေတြ တခုုမဟုုတ္တခုု ထြက္စားေနၾကပါ။ (တလက္စတည္း အကုုန္ အရင္က ခ်က္ဘူးတာ လင့္ခ္ေပးလိုုက္မယ္ေနာ္) ရန္ကုုန္မွာေတာ့ ဘယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ အဲ့တာေတြ ရွိေတာ့ စားရလြယ္တာကိုုးေနာ္။ တီတိုု႔ေနတဲ့ ေျမနီကုုန္း စမ္းေခ်ာင္းဆိုု ပိုုေတာင္ေပါေသး။ နာမည္ႀကီး မုုန္႔ဟင္းခါးေတြလဲ အဲ့နားမွာ မ်ားတာကိုု။ ခုုေတာ့ ဒီမွာက စားခ်င္ရင္ ကိုုယ္တိုုင္ တခုုတ္တရ လုုပ္စားပါမွ စားရတာပါ။ လုုပ္လဲလုုပ္စားျဖစ္ပါတယ္။ မလုုပ္ခ်င္ရင္ မစားရဘူးကိုုးေနာ္။ စာဘတ္သူတေယာက္က လာေမးပါတယ္။ ဘာလုုပ္လဲတဲ့။ ဟင္းခ်က္တာေတြက မိုုက္ေတာ့ အေလ့အက်င့္ရွိတယ္ထင္တယ္ေနာ္တဲ့။ အမွန္က တီဒီမွာ လာေနျဖစ္မွ အဲ့တာေတြအကုုန္ စခ်က္ျဖစ္တာပါ။ အိုု ထမင္းဟင္းကအစေပါ့။ အရင္က အိမ္မွာဆိုု ဘာအေမႊးမွ မေလာင္ေအာင္ မင္းသမီးလိုုေနတာ။ စားျပီးတဲ့ ပန္းကန္ေတာင္မေဆးရဘူး။ ညီလဲ ရွိ အိမ္ေဖာ္ေတြလဲ ရွိဆိုုေတာ့။ ေရေတာင္ ေသာက္ခ်င္ရင္ သူသူေရ (အိမ္ေဖာ္နာမည္ ဥပမာ) လိုု႔ေအာ္လိုုက္ရံုုပါပဲ။ ခုုမွ ဒီလဲေရာက္ တိုုင္းတပါးမွာလဲ မိေဝးဖေဝးေနေနရ၊ လင္ကလဲရ ဆိုုေတာ့မွ အိမ္အလုုပ္ဆိုုတာေတြ လုုပ္ရတာ။ ဒါေတာင္ ေမာင္က လိမၼာလိုု႔ တီ သိပ္မလုုပ္ရပါဘူး။ အိမ္မွာဆိုု ဟင္းခ်က္ ထမင္းခ်က္ အဝတ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုုက္ က ေမာင္လုုပ္တာ။ အိမ္ရွင္းတာကေတာ့ မိတ္လုုပ္တာေပါ့။ ထားေတာ့။ ေျပာခ်င္တာ ဒီေရာက္မွ အဲ့လိုု အခ်က္အျပဳတ္ေတြ စလုုပ္ဖူးတာပါ။ အရင္ကေတာ့ အေမလုုပ္တာျမင္ဘူးတာေပါ့ အဲ့ေလာက္ပါပဲ။ တီကိုု ကေတာ္တာျဖစ္မယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြ ေျပာသလိုုေလ လက္ဆိပ္ရွိတယ္ေခၚတာေပါ့ တခါျမင္ဘူးရင္ ခ်က္တတ္ျပီ။ မျမင္ဘူးရင္လဲအေမတိုု႔အေဒၚတိုု႔ ဖုုန္းဆက္ေမး သူတိုု႔ေျပာတဲ့ အတိုုင္းခ်က္လိုုက္ရင္ျဖစ္သြားတာပဲ။ သတိထားမိပါလိမ့္မယ္ တီ့ အခ်က္အျပဳတ္ေတြမွာ ဘယ္တံုုးကမ်ား အသားက ဘယ္ေလာက္သား အခ်ိဳမႈန္႔ဆားက စားပြဲတင္ဇြန္း ဘယ္နွဇြန္းဆိုုတာမ်ိဳး ေရးဖူးလိုု႔လဲ။ (ေရးေနသူမ်ားကိုု မေကာင္းမေျပာပါ တီက ပိုုေတာ္တာကိုုသာေျပာလိုုရင္းျဖစ္ပါတယ္) ငွဲငွဲငဲွ…….ဒီလိုုပဲ ၾကည့္ထည့္လိုုက္ တီ့ မိုုတိုု ကိုုက လြယ္ကူျမန္ဆန္ စားေကာင္းအရသာရွိပဲေလေနာ္။ ဆား အခ်ိဳမႈန္႔ တိုု႔ ဟင္းခ်က္ရင္ ငရုုတ္သီး အေရာင္တင္မႈန္႔ တိုု႔ဆိုုတာက ထည့္သာထည့္ ၾကိဳက္သေလာက္ထည့္ လိုုရင္ ထပ္ထည့္ မ်ားသြားရင္ ေရေရာပဲေလေနာ္။ လြယ္မွလြယ္။ မလြယ္ဘူးလား သိပ္လြယ္တာေပါ့ေနာ္။ ကဲ တီခ်မ္း ထံုုးစံအတိုုင္း လွ်ာရွည္ေနတာနဲ႔ လိုုရင္းမေရာက္ေတာ့ဘူး။ တီ့ ေနာက္မိုုတိုုတခုုကလဲ လွ်ာရွည္ေလ ေတြ႔ရွိေလဆိုုေတာ့ ရွည္ရမယ္ေလေနာ္။ ကဲလာျပီ။ အသုုပ္စံုု။

အားလံုုးသိၾကတဲ့အတိုုင္း အသုုပ္စံုုကလဲ လုုပ္ေတာ့သာလြယ္တာ အစံုုပလံုုရေအာက္ ရွာရတာ သိပ္ခက္တယ္။ အမွန္က ငယ္ငယ္က စပ္ေကာ့လပ္ေကာ့ေစ်းမွာ စားခဲ့သလိုု ေက်ာက္ပြင့္ေလးေတြ ေရညွိေလးေတြေတာင္ ထည့္ခ်င္ေသးတာ ခုုေတာ့ လဲ သူမ်ားနိုုင္ငံမွာ ဆိုုေတာ့ ရွိတာေလးနဲ႔ ျဖစ္သလိုုပဲေပါ့ေနာ္။ ဒါေတာင္ တီ့ျဖစ္သလိုုဆိုုတာက အမ်ားစုုရဲ႕ေသခ်ာစီစဥ္မႈထက္ေတာ့ သာမွာေသခ်ာတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြက ျဖစ္သလိုုဆိုု တကယ့္ကိုု ျဖစ္သလိုုလုုပ္တတ္ၾကတာကလား။ ထားေတာ့။ နာမည္ေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူး ေတာ္ၾကာ စိတ္ဆိုုးေနမွာစိုုးလိုု႔။

ကဲ တီ့အသုုပ္စံုုက တကယ္ေကာ စံုုရဲ႕လား ဘာေတြ ပါသလဲ ၾကည့္ၾကရေအာင္ေနာ္။

ပံုု ၁-၂-၃ အစီအစဥ္လိုုက္အတိုုင္း သြားမယ္ေနာ္……ေဂၚဖီ ပါးပါးလွီးရယ္ သေဘၤာသီး ဓါးနႈတ္စဥ္းေလးရယ္ တိုုဟူးရယ္ပါ။ လွီးတာခြ်တ္တာေတြအတြက္ ခရမ္းႏြယ္ကိုု ခရက္ဒစ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ တကယ့္ကိုု တရုုတ္သိုုင္းေလာက က ဓါးသိုုင္းသမႀကီး အတိုုင္းပဲ ရႊတ္ရႊတ္ ဒုုတ္ဒုုတ္နဲ႔ လွီးသြားတာ ေတာ္ၾကာ စတီဗင္ေခ်ာင္းမ်ားသိသြားရင္ သူ႔ေနာက္ကားေတြမွာ ထည့္ရိုုက္ေနမွာ စိုုးရပါတယ္။ (ဝါးျခမ္းျပားႀကီးႀကီးနဲ႔)

ထမင္းလံုုး ငရုုတ္ဆီနယ္ပါ၊ အမွန္က ခ်ီးပမ္းခ်ဥ္ နဲ႔ နယ္ရမွာ နီနီေလး (အဆိုုေတာ္မဟုုတ္) အေရာင္ရေအာင္ေလ ခုုေတာ့ မရွိေတာ့ ရွိတဲ့ တီ ဖက္ထုုပ္ေတြေခါက္ဆြဲေတြစားရင္ ထည့္စားတဲ့ ငရုုတ္သီး ဆီခ်က္ ခ်က္ထားတာနဲပ နယ္ပလိုုက္တယ္ လွလွေလး လံုုးေပးတာက လြယ္ကူစားျမိန္ပါ။ ဆီခ်က္ကေတာ့ ေမာင့္ လက္စြမ္းျဖစ္ပါတယ္။ တေလာကလံုုးမွာ ဆီခ်က္ကိုု ဒီလိုု လွလွ ေမႊးေမႊး မတူးေအာင္ ေၾကာ္နုိင္တာ တီခ်မ္း ခ်စ္လင္ ေယာက်္ား အိမ္သား ေမာင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ကေတာ့ သခြားသီး ခုုနက ေျပာတဲ့ ေအာ္ေမ့ ဓါးသမ ခရမ္းႏြယ္လက္ရာျဖစ္ပါတယ္။ အံမယ္ ခုုမွသတိထားမိတယ္ သူ႔နာမည္က တကယ့္ သိုုင္းဝတၳဴေတြထဲက နာမည္ျဖစ္ေနပါ့လား။

အားလူးျပဳတ္ အခြံႏႊာေခ်ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ နံနံပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ကဲ သုုပ္ပါေတာ့မယ္။ ေအာ္ ေမ့သြားလိုု႔ ျပန္လာအက္ဒစ္ျပီး ထပ္ေရးရတယ္။ ငံျပာရည္၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ငရုုတ္သီးအက်က္မႈန္႔၊ ဆီခ်က္၊ မန္က်ည္းမွည့္ရည္ စတာေတြနဲ႔ ဇလံုုထဲတခုုခ်င္းစီ နည္းနည္းစီ ထည့္ျပီး အကုုန္ နယ္ပါမယ္။ ဘယ္ေလာက္ထည့္ရမလဲေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္။ တီခ်မ္းစာဘတ္ရင္ လူလည္ခ်ည္းေပါ့။ ၾကည့္က်က္သာထည့္ မ်ားသြားရင္ ေခါက္ဆြဲေတြ အစာေတြ ထပ္ထည့္၊ ေပါ့ေနရင္ ငံျပာရည္ထပ္ထည့္။ သုုပ္တာမ်ားသြားရင္ ဟိုုဘက္အိမ္ဒီဘက္အိမ္ ေဝလိုုက္။ မဟုုတ္ရင္ အနီးအနားမွာ ေနတဲ့ တျခား ဘေလာခ္ဂါေတြ ေခၚေကြ်း။ ကဲ မပိုုင္လား။

နယ္တဲ့ အခါမွာ လက္ၾကားေလးေတြထဲက ထြက္တဲ့ အထိ တျဗိျဗိနဲ႔ နယ္သာနယ္ပါ။ အဲ့တာမွ ေကာင္းတာ။ ရဲေဘာ္တိုု႔ ခုုတိုု႔ လုုပ္ေနတာ အသုုပ္စံုု။ ဒါ လွေန နုုေန ရမယ့္ အခ်ိန္မဟုုတ္။ နယ္တာကလဲ လြယ္ကူစားျမိန္ပါပဲ။ အဲ့ေတာ့ စာဘတ္သူက တီခ်မ္းဘာလုုပ္သလဲေမးခ်င္မယ္။ အဲ့ဒီ ၃ ေယာက္ကိုု ေထာင့္ေစ့ေအာင္ခိုုင္းေနပါတယ္။ အံမယ္ ၃ ေယာက္လံုုး မခိုုမကပ္ဘဲ အျမန္ျပီးေအာင္ ခိုုင္းနိုုင္ဖိုု႔ ဆိုုတာ လြယ္မွတ္လိုု႔ တီခ်မ္းမိုု႔လိုု႔သာေပါ့။

ဒါေလးေတြကေတာ့ ပံုုလွလွထြက္ေအာင္ေကာ ပရယ္စင္ေတးရွင္းေကာင္းေအာင္ေကာ တခါ အျပင္သြားတံုုးက ေတြ႔လိုု႔ တမင္ကိုု အသုုပ္စံုုလုုပ္စားရင္ သံုုးရေအာင္ဆိုုျပီး ဝယ္ထားတဲ့ ဘူးပါ။ အဲ့တာ ထုုတ္ေပးဖိုု႔ ေမာင့္ကိုု ေျပာတံုုးကေတာင္ သတ္ရေတာ့မလိုု႔။ သူက တေလာက ေရႀကီးေတာ့ ပစၥည္းေတြသိမ္းထားတာ အကုုန္ေလ်ာက္ျပီးေတာ့ေလ။ ျပန္ရွာရမွာေပါ့။ ေျပာလိုုက္တယ္ ရွင္ ေသတၱာထဲမွာ ထည့္ထားတာ က်ဳပ္ေတြ႔တယ္ သြားယူေခ် လိုု႔ ဘယ္ရမလဲ တီခ်မ္းပဲဟာေနာ္။ လင္ေနစ ေၾကာင္ေသမွေလေနာ္။ ေၾကာင္ေကာ က်ားေကာ က်ားသစ္ေကာ ဆင္ေကာ ျခေသၤ့ေကာ အကုုန္ေသေစရမယ္။ ေနာက္မွ လင္နိုုင္နည္း ၁၀၀ ဆိုုတာကိုု စာအုုပ္နဲ႔ ကိုုေရးျပီး ထုုတ္အံုုးမယ္။ အားေပးၾကအံုုးေနာ္။ ေဘးပံုုကေတာ့ ေခါက္ဆြဲေတြပါ။ ပဲၾကာဇံ နဲ႔ ဆန္ၾကာဇံ ကိုု ၇-၁၁ ကေန ဝယ္ျပီးေတာ့ ေရေႏြးေဖ်ာ္ပါတယ္။ ပဲၾကာဇံက ေဖ်ာ္ျပီးတာနဲ႔ ေရေအးနဲ႔ေဆးပါ မဟုုတ္ရင္ ေထြးသြားပါမယ္။ ဆန္ၾကာဇံကေတာ့ ျပဳတ္ျပီးေတာ့ ပဲငံျပာရည္အေနာက္နဲ႔နယ္ပါေသးတယ္။ လြယ္သူစားျမိန္ပါ။ ေခါက္ဆြဲကေတာ့ တရုုတ္နွစ္ကူးရင္ မိႈေတြက်ိဳးခ်ိဳက္ေတြနဲ႔ ေၾကာ္စားတဲ့ သက္ရွည္ေခါက္ဆြဲကိုု ျပဳတ္လိုုက္တာပါ။ လြယ္တယ္ေနာ္။

ခုုနက ဇလံုုက သုုပ္တာ ၅ ေယာက္စာပါ။ ျပီးေတာ့ ပြဲျပင္ျပီးေတာ့ နံနံပင္အုုပ္လိုုက္ေတာ့ စားခ်င္စဖြယ္ အသုုပ္စံုုရတာေပါ့။ အမွန္က ေဒၚရီတာ အရင္တေခါက္ ဘန္ေကာက္လာလည္ကတည္းက လုုပ္ေကြ်းၾကဖိုု႔ပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လိုုကေန ဘယ္လိုု ရွမ္းေခါက္ဆြဲပဲ ခ်က္ျဖစ္သြားလဲ မသိဘူး။ ေအာ္ ဟင္းခါးေလးလဲ မေမ့နဲ႔ေနာ္။ တီတိုု႔ကေတာ့ အလြယ္ အိမ့္စည္းစိမ္ ၃ ထုုပ္ကိုု ေရဆူဆူမွာ တည္ျပီးေတာ့ ဘူးသီး နုုနုုေလးေတြစိတ္ထည့္။ ပဲၾကာဇံ နည္းနည္းခပ္၊ ျပီးေတာ့ ၾကြက္နားရြက္မိႈေလးေတြ ေတာက္လိုုက္ေတာ့ ဟင္းခါး ပူပူေလးမရပါလား။ မိုုက္မွမိုုက္ပဲ။ မေန႔က မိုုးကလဲ အံုု႔တံုု႔တံုု႔ ဆိုုေတာ့ ေကာင္းမွေကာင္း။

ဒါကေတာ့ အျပန္မွာ ပါဆယ္ယူတဲ့ လြယ္ကူနဲ႔ ခရမ္း သိုုင္းသမ တိုု႔ အတြက္ပါ။ လက္က ခရမ္း ရဲ႕ လက္ေလ။ ေတြ႔တယ္မွ ဓါးကိုုင္တဲ့ လက္ဆိုုတာ…………….

ကဲ အားလံုုးကိုုခ်စ္တယ္ေနာ္ ေမာင့္ေမြးေန႔ေလး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျပီးေျမာက္သြားတာ ေက်းဇူးပါ။ ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ ကလက္ေစ ေရးတာမိုု႔လိုု႔ စိတ္မဆိုုးရ။ ဆိုုးရင္လဲ ဘာမွ မတတ္နိုုင္ ေရးတာက ေရးျပီးျပီ ဆိုုးရင္လဲ လူဆိုုးမႀကီးေတြပဲျဖစ္မွာ။

Bonus
ဒစ္စေနရဲ႕ မင္းသမီးေတြအေၾကာင္း ေရးဖိုု႔ သုုေတသန လုုပ္ေနပါတယ္ ေမွ်ာ္………..

A Chen
4:02 PM
30th Jan 2012
Monday
Bangkok

ပါလီလိုု (၂)

ဒီတေခါက္ေတာ့ သိပ္မ်ားမ်ားေရးစရာမရွိပါဘူး။ အဓိက က ပါလီယိုုသည္ ေရွာ့ပင္း အထရက္ရွင္ တခုုသာျဖစ္ျပီးေတာ့ ယိုုးဒယားမ်ား၏ ပိုုက္ဆံရွာမႈပံုုစံကြဲတခုုသာျဖစ္ပါတယ္။ သူတိုု႔ က ေရွာ့ပင္းစန္တာ ကိုုရိုုးရိုုးမလုုပ္ဘဲ ျမိဳ႕ကေလးလိုုလုုပ္ထားတာပါ။ ကြမ္ေပါင္း တခုုလံုုးက ေရွာ့ပင္းအတြက္ သီးသန္႔မဟုုတ္ဘဲ ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ဆိုုင္ေတြ အျပင္ စားေသာက္တန္းလိုုမ်ိဳး ေကာ္ဖီေတြအေအးေတြေရာင္းတဲ့ေနရာ လိုုမ်ိဳး ေနာက္ အပန္းေျဖစရာ ေနရာ (ပံုုေတြကိုု ရႈပါ) ဓါတ္ပံုု ရိုုက္စရာေနရာေလးေတြ လုုပ္ေပးထားပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္လိုု ေရာင္းသူ ေရာင္းသူမ်ားသာမကေပါ့ေလ။ ပစၥည္းေရာင္းတာပါပဲ သိုု႔ေသာ္သူက သက္သက္ႀကီးေရာင္းတာမဟုုတ္ပဲ လမ္းၾကံဳ လည္ရင္း ဝင္ဝယ္သြားပါအံုုးဆိုုတာမ်ိဳးေပါ့။ စထတစ္ဂ်စ္ျဖစ္တယ္ ေျပာရမယ္။ ဒီမွာ ကိုုယ္သတိထားမိတာ ေနာက္တခုုက အဲ့တာပဲ တနိုုင္ငံလံုုးက ေရွာ့ပင္းကိုု ဦးစားေပးတယ္ ေျပာရမလား အားေပးတယ္ ေျပာရမလား ကိုုယ္တိုု႔ ရံုုးနားမွာဆိုုလဲအဲ့လိုုပဲ ရံုုးအမ်ားစုုက ကြမ္ေပါင္းေဘးဒင္းႀကီးေတြ သိုု႔ အဲ့လိုုေတြ နားမွာ ဘီတီအက္စ္ေတြနားမွာ စုုေနတတ္ၾကတယ္ေလ။ အဲ့လိုုပဲ အဲ့လိုု ရံုုးစုုရပ္ေတြကိုု မီျပီးေတာ့ စားေသာက္ဆိုုင္တန္းေတြေပၚလာတယ္ အဲ့တာေတြနားမွာ ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္အမီေရာင္းတဲ့ လမ္းေလ်ာက္ ေရွာ့ပင္းဧရိယာေတြပါ ေပၚလာတာပဲ။ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္ အံမယ္ ရံုုးတက္လူတန္းစားကလဲ မဝယ္မရွိဘဲေနာ္ ေန႔တိုုင္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး စည္းကား လူေတြမ်ား အဝယ္မ်ားေနၾကတာပါပဲ။ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ပဲေျပာရမလား။ ထားေတာ့။


ေၾကးသြန္းရုုပ္ေလးေတြပါ ဓါတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု႔ သက္သက္လုုပ္ထားေပးတယ္ထင္တယ္။ ဘာအထိန္းအမွတ္မွေတာ့ ဟုုတ္ဟန္မတူဘူး။ ကိုုယ္မသိတာလဲျဖစ္နိုုင္ပါတယ္ေလ။ သိုု႔မဟုုတ္ အီတလီ ျမိဳ႕ေလးနဲ႔တူေအာင္ လုုပ္ထားတာလားမွ မသိတာ ဥပမာ ကိုုယ္တိုု႔ မကၠစီကိုု သြားတံုုးက ဆိုု လမ္းေပၚမွာ အဲ့လိုု ဘာညာဘာညာ ေၾကးသြန္းရုုပ္ေတြ ခံုုေတြ မ်ားမွမ်ား။ အနုုပညာေပါ့။ ေျပာသားပဲ သူ႔အရပ္နဲ႔သူ႔ဇာတ္ပါဆိုု။ ေအာ္ ေမ့ေတာ့မလိုု႔ ေနာက္မွာ သတိထားၾကည့္……………. ေတြ႔လာ?

ေတြ႔တယ္ေနာ္။ ဒီလိုု ခံုုတန္းေလးေတြလဲရွိတယ္။ ဟိုုဟိုုဒီဒီ ေလ်ာက္ပံုုရိုုက္ျဖစ္ၾကတာပါပဲ။ ဝယ္စရာေတာ့လဲ ေထြေထြထူးထူး မေတြ႔တာပါတယ္။ သူ႔ဆီမွာ ေရာင္းတဲ့ ပစၥည္းအမ်ားစုု ဘန္ေကာက္ထဲမွာ ဝယ္လိုု႔ရတာမ်ိဳးေတြပဲ။ နိုုင္ငံျခားက လာတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းမွာပါ။ ေနာက္ျပီး အီတလီနဲ႔ ဆိုုင္တာမ်ိဳး ေရာင္းတာလဲ မေတြ႔ဘူး၊ တျခားနိုုင္ငံေတြမွာဆိုု အဲ့လိုုရွိတယ္ေလေနာ္။ တရုုတ္တန္းေရာက္ေနရင္ ဘယ္နိုုင္ငံက တရုုတ္တန္းျဖစ္ျဖစ္ တရုုတ္ပစၥည္းေတြကိုုေတြ႔ရမယ္။ ခုုေတာ့ ဒီလိုုမဟုုတ္။ ထားေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုုေနရာေလးေတြေတာ့ ၾကိဳက္တယ္၊ ပထမပံုုကိုုၾကည့္ တံတားေလးေလ ေအာက္မွာ ေရေတြလဲရွိတယ္။ ၾကည္ၾကည္ေလးေတာ့မဟုုတ္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရပါတယ္ေလ။ ေနာက္ ဒုုတိယ ပံုုကိုုၾကည့္ မိုုက္တယ္ ေတြ႔လား အဲ့ေနရာကိုုေရာက္ဖိုု႔ အိမ္ၾကိဳ အိမ္ၾကားကေနတက္ရတာ တကယ့္ အီတလီလိုုပဲ သိုု႔ေသာ္ ညစ္ေတာ့ ညစ္ပတ္မေန။ ေနာက္ တတိယ ပံုုက ကြက္လပ္ကိုုၾကည့္ မိုုက္တယ္ေနာ္။ ဇိုုကိုုလိုု လိုုလိုု ဘာလိုုလိုုနဲ႔။

ခုုနက ကြက္လပ္ပဲ အန္ဂယ္မတူတာ ဓါတ္တိုုင္ကေတာ့ တူတူပဲေတြ႔လား။ ေကာ္ဖီေသာက္ေနၾကေသာ ေမာင္နဲ႔ ကိုုယ္။ ေဒၚသလင္းက အိမ္သာလားမသိဘူး ခဏသြားတာ ပံုုမွာ သူမပါဘူး။ ဟိဟိ။ စကားမစပ္ ဒုုတိယ ပံုုမွာ ေသခ်ာၾကည့္ပါ ကိုုယ့္လက္ကေလးေတြလွမွလွပဲေနာ္။ ျမန္မာနိုုင္ငံမွာ စိုုးစိုုးျပီးရင္ အလွဆံုုး ဟိဟိ။ သူကေတာ့ မင္းသမီးမိုု႔ အေလ်ာ့ေပးလိုုက္မယ္။

ဒါေတြကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ကိုုယ့္လက္ရာ ပန္းပိုု႔ထရိတ္ေတြပါ။

တူတူညီညီ မ်ားၾကသည္…………….ပဲ………………

ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ ပန္းပံုုေတြ။ အရင္ကလိုု ပန္းကဗ်ာေတြ ေရးခ်င္ေပမယ့္ ပန္းနာမည္မသိတာရယ္ အင္စပေရးရွင္း မရတာရယ္ေၾကာင့္မေရးျဖစ္ျပန္ဘူး။ ခက္တာပဲ ကဗ်ာ ေရးတယ္ဆိုုတာကလဲ ဖီလင္လာမွေလေနာ္။ အခ်ိန္မ်ားမ်ား နားရရင္ေတာ့ ေရးျဖစ္မယ္ထင္တာပဲ။

ဒါကေတာ့ ပါလီယိုု က ျပန္ထြက္လာပါျပီ။ ကားပတ္ခ္ မွာ ရိုုက္ထားၾကတာပါ။ ကားပတ္ခ္ကေတာ့ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းပါပဲ။ ေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပူတယ္ အဲ့ေန႔က သီခ်င္းတပုုဒ္ ကိုုေတာင္ သတိရမိေသးေတာ့တယ္။

xxxxxxxxxxx……. ေနပူပူ ဆန္းေဒး ေန႔တေန႔မွာ ကြယ္…….ပါလီယိုုလမ္းထဲ ေလ်ာက္မိျပန္တယ္………….xxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔မွာ ေခါဝ္ရိုုဝ္ အေၾကာင္းဆက္မယ္ေနာ္…….ဝုုိင္ျခံ အေၾကာင္းလဲ က်န္ေသးတယ္။ ေနာက္တပိုုင္းေတာ့ ထပ္ေမွ်ာ္အံုုး။

A Chen
10:22 AM
Friday
27th Jan 2012
Bangkok

ပါလီယိုု နဲ႔ ေခါဝ္ရိုုဝ္ သိုု႔ အလည္ တေခါက္ (၁)

ကဲ ဒီေခါက္ေတာ့ တီခ်မ္း ခရီးသြားတာေလးေတြ ေရးပါအံုုးမယ္ေနာ္။ အရင္ကလဲ အလုုပ္နဲ႔သြားတာ အေပ်ာ္သြားတာ ဘာဘာညာညာေရးတတ္ပါတယ္။ ပံုုေလးေတြလဲ ေဝေဝဆာဆာနဲ႔ေပါ့ေလ။ ခုုခရီးကလဲ သြားထားတာ ၾကာပါျပီ သူငယ္ခ်င္း အမႀကီးတေယာက္နဲ႔ (သူက ဒီမွာ ခရီးသြားေအဂ်င္စီ ေတြဘာေတြနဲ႔ အရႈပ္ေတြလုုပ္ အဲေလ အလုုပ္ေတြ လုုပ္ေနတဲ့သူပါ) သူ႔ကိုုပဲ စီစဥ္ခိုုင္းရတာပါ။ ကားေတြ ဘာေတြကအစေပါ့။ သူနဲ႔ ဆက္သြယ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေဒၚသလင္း ကိုုဆက္သြယ္နိုုင္ပါတယ္။ ဒီပိုုစ့္ကိုုလဲ သူ႔ဘေလာခ္ အတြက္ေရးေပးမယ္ ေျပာထားတာပါ။ ၾကာဆိုု လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ကတည္းကေပါ့။ နွစ္ကုုန္ပိုုင္းက်ေတာ့ ကိုုယ္လဲ အလည္ေတြလြန္ အလုုပ္ေတြရႈပ္နဲ႔မေရးျဖစ္ပါဘူး။ ၾကားထဲမွာ တျခားဟာေတြ စိတ္ပါတာေလ်ာက္ေရးေနတာလဲ ရွိေတာ့ ကိုုယ့္ ဘူဆန္ ခရီးေတာင္ ၂ ရက္ထဲနဲ႔ ရပ္ထားတာပါ။ အရင္ကေတာ့ ခရီးေတြ ထြက္ရင္ ေရးခ်င္တယ္။ ခုုေတာ့ ခရီးထြက္တာမ်ားလိုု႔ မေရးခ်င္ဘူး။ စိတ္ကလဲ ခက္ပါတယ္။ သူ႔အလိုုလုုိပါမွ ေရးလိုု႔ ထြက္တာကိုုးေလေနာ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၁ နွစ္ကုုန္ပိုုင္းကဆိုု နိုုဝင္ဘာကလဲ ဘန္ေကာက္မွာ ေရေတြႀကီးလိုု႔ ရံုုးက ၃ ပတ္ေလာက္ပိတ္တာနဲ႔ ကိုုယ္လဲ ခြင့္ေရာယူျပီးေတာ့ ရန္ကုုန္ျပန္ တာ ငပလီ နဲ႔ က်ိဳကၠထီးရိုုး ေရာက္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ဒီဇင္ဘာလ က်ျပန္ေတာ့ ေဟာ္လီးေဒးေတြ နဲ႔ ဆက္ျပီး တခါ ခြင့္ထပ္ယူ တလနီးပါး ျမန္မာျပည္ျပန္ ေတာင္ႀကီး အင္းေလး မန္းတေလး ထပ္ေရာက္ျပန္ပါတယ္။ အဲ့တာေတြလဲ ၾကံဳေတာ့ တင္တာေပါ့ေနာ္။ ေတာင္ႀကီး နားက အသစ္ထပ္မံေတြ႔ရွိတဲ့ သဘာဝ လႈိင္ဂူ ထန္စမ္းဂူ ဆိုုတာလဲ ေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ခုုေတာ့ ၾကာလဲၾကာေနတာနဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးေပးလိုုက္တာပါ။ ေဒၚသလင္းေရ ေရာက္ရာအရပ္ကေန ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္။ ေရးမယ္ဆိုုျပန္ေတာ့လဲ ပစ္စလက္ခတ္ မေရးခ်င္လိုု႔ ပံုုေတြျပန္ရွာ ျပန္စီ ေသခ်ာ ျပန္တင္ရပါတယ္။ ပံုုေတြ က မ်ားေနေတာ့ ပိုုစ့္ကိုု အပိုုင္းေလးေတြ ခြဲျပီးေရးမယ္ စိတ္ကူးတယ္။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္သာ ဘတ္ၾကေပေတာ့ေနာ္။


ပထမဆံုုး သြားမယ္ေန႔ မနက္က အေစာႀကီးထျပီး လမ္းထိပ္ထြက္ေစာင့္ေနတာပါ။ ထံုုးစံအတိုုင္း ေဒၚသလင္းက ေနာက္က်ပါတယ္။ မနက္ေစာေစာ အိမ္ကေန ၈ နာရီေလာက္ထြက္ခ်င္တယ္ဆိုုတာကိုု ၉ နာရီေလာက္မွ ေရာက္လာပါတယ္။ ထားေတာ့။ ပံုုေလးေတြက ဆံပင္ညွပ္ထားခါစ ေမာင္ရယ္ ကိုုယ္ရယ္ေပါ့ (ကိုုယ္ကေတာ့ မညွပ္ထားေတာ့ ညွင္းသိုုးသိုုးျဖစ္ေနသလိုုပဲ အဲ့တာေတာင္ ဆီနဲ႔ ဖိထားတာ မမိုုက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္ အျပင္မွာ ပိုုေခ်ာတယ္) ေနာက္ဆံုုးပံုုက အတူတူ အမွတ္တရ။ (စကားမစပ္ အမွတ္တရ ကိုု အမွတ္တယ လိုု႔ ေရးရင္ သိပ္မုုန္းပါတယ္ ေနာက္ ခ်စ္တရ္ တိုု႔ ဘာတိုု႔ ေရးရင္လဲ အယမ္းမုုဏ္းပါတရ္) ထားေတာ့။

ကိုုယ္တိုု႔ သြားတဲ့ေနရာ က တကယ္ေတာ့ ေခါဝ္ရိုုဝ္ (ေခါဝ္ဆိုုတာက ေတာင္ ရိုုဝ္ ဆိုုတာက ႀကီးတာကိုုေျပာတာ ယိုုးဒယားစကားနဲ႔ေပါ့ အဲ့ေတာ့ တိုုက္ရိုုက္ဘာသာျပန္ရင္ ေတာင္ႀကီးပါပဲ။ ကိုုယ္တိုု႔ သြားဖိုု႔ရည္ရြယ္ထားတာက အဲ့ဒီ က ေနရွင္နယ္ ပတ္ခ္ ေခၚ သဘာဝ လူေတြ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ထားတဲ့ ပန္းျခံ ကိုုသြားမွာပါ လမ္းမွာ ပါလီယိုု လိုု႔ ေခၚတဲ့ ေနရာကိုု ဝင္ပါမယ္။ အဲ့ဒီ ေခါဝ္ရိုုဝ္က နာခြန္ဝါခ်စီမ ျမိဳ႕နယ္ မွာရွိတာပါ နာခြန္နာေယာခ္ တိုု႔ ဆာရာဘူရီ တိုု႔ နဲ႔ လဲ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေတာင္ႀကီး (လိုု႔ပဲဆက္ေရးပါမယ္) ေနရွင္နယ္ ပတ္ခ္ က ယိုုးဒယားမွာ ဒုုတိယအႀကီးဆံုုး သဘာဝထိန္းသိမ္းဥယာဥ္ပါ။ စတုုရန္း ကီလိုုမီတာ ၂ ေထာင္ေက်ာ္ က်ယ္ပါတယ္။

ကဲ စထြက္ေတာ့မယ္ ဆိုုင္းဘုုတ္အျပာေလးေတြ႔တယ္ေနာ္ အဲ့တာ ကိုုယ့္အိမ္လမ္းထိတ္ပါ။ ဆိြဳင္း ေကာ္လစ္ လိုု႔အမည္တြင္ပါတယ္။ ဆိြဳင္းဆိုုတာ ဒီမွာ လမ္းသြယ္ကိုုေခၚတာေပါ့။ ဖရာထိုုင္း ဆိုုတဲ့ အရပ္ ရခ်ထီဝီ ျမိဳ႕နယ္ မွာ ေနပါတယ္။ ဒုုတိယ ပံုုကိုုၾကည့္ပါ ဆာရာဘူရီ ဘက္ကိုု ဦးတည္သြားပါတယ္။ ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုု ေသခ်ာၾကည့္ရင္ေတြ႔မယ္ အယုုဒၶယဘက္ကိုု သြားတာနဲပ တဘက္တည္းပါပဲ။ လမ္းမွာသာ ျပန္ခြဲသြားတာပါ။ တတိယပံုုကေတာ့ ေဒၚသလင္းပါ သူက သူ႔ပံုုေတြ မထည့္နဲ႔ ေျပာပါတယ္။ တီကေတာ့ ထည့္မွာပဲ။

ပံုုမွာပါတဲ့ နာရီကိုုၾကည့္လိုုက္ပါ ထြက္ခြာလာတာ တနာရီ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ရွိပါျပီ ေမာင္ကေတာ့ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႔ အိပ္ေတာ့တာပဲ။ တတိယပံုုကေတာ့ လမ္းမွာ ရပ္ျပီး ကားလဲ ဆီျဖည့္ လူလဲ ဆီျဖည့္ပါ။ ေျပာခ်င္တာ တခုုရွိပါတယ္။ ယိုုးဒယားမွာ လူေတြ သြားလာေရး လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးေတြကြန္ျမဴနီေကးရွင္းေတြအကုုန္လံုုးကိုု အဆင္ေျပေအာင္ လုုပ္ေပးထားပါတယ္။ အမွန္က နိုုင္ငံတနိုုင္ငံမွာ အဲ့တာေတြက အဓိက က်တယ္လိုု႔ကိုုယ္ျမင္ပါတယ္။ အဲ့တာေတြ လုုပ္ေပးနိုုင္လိုု႔ ျပည္သူေတြ အဆင္ေျပရင္ နိုုင္ငံ တိုုးတက္ဖိုု႔ အစပါပဲ။ ယိုုးဒယားက အဲ့တာေတြသိပ္အဆင္ေျပပါတယ္။ လမ္းတေလ်ာက္ ဆီျဖည့္ဖိုု႔ ေနရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ေနရာတိုုင္းမွာလဲ နားနားေနေန လူေတြအဆင္ေျပေအာင္ ၇-၁၁ လိုုမ်ိဳးဆိုုင္ေတြ ဘလက္ကင္ညြန္ လိုုဆိုုင္ေတြ S&P လိုုဆိုုင္ေတြ ရွိပါတယ္။ နားလိုု႔လဲ ရ ေရွာ့ပင္လဲ မလြတ္ေစရ။ ေရာင္းတဲ့လူလဲေရာင္းရ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ။ ေရွာ့ပင္ဆိုုလိုု႔ ဒီနိုုင္ငံ က အစိုုးရက ေရွာ့ပင္ကိုု သိပ္အားေပးပါတယ္။ ကိုုယ္မွတ္မိတာေျပာအံုုးမယ္။ ခရီးပိုုစ့္ဆိုုေပမယ့္ ဆိုုင္ရာဆိုုင္ရာေနရာေတြမွာ နိုုင္ငံအေၾကာင္း ကိုုယ့္အျမင္ေတြလဲ ထည့္ေရးသြားပါမယ္။ ကိုုယ္ဒီေရာက္တာ ၃ နွစ္ရွိပါျပီ။ ပထမ တနွစ္ကေတာ့ သိပ္သတိမထားမိေသးပါဘူး။ ကိုုယ္လဲ သြားလိုုက္ျပန္လိုုက္ မ်ားေနတာနဲ႔ပါ။ ဒုုတိယ နွစ္မွာေတာ့ ၄ လပိုုင္းမွာ သူတိုု႔ အျဖဴအနီေတြ ျဖစ္ၾကေတာ့ သိေနပါျပီ။ အဲ့မွာ အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြျပီးေတာ့ အစိုုးရက ဘာလုုပ္ေပးလဲဆိုုေတာ့ ပိတ္ရက္ေတြအစားျပန္ေပးတာမ်ိဳး၊ အခြန္ေတြ ေလ်ာ့ေပးတာမ်ိဳး လုုပ္ျပီး နိုုင္ငံ့ အေရာင္းအဝယ္ကိုု ျပန္တက္ လာေအာင္လုုပ္ေပးပါတယ္။ စတာစတာေတြေပါ့။ တစြန္းတစ ေလ့လာမိတာေလးေတြပါ။ နိုုင္ငံေရးကိုု သိလွလဲ မဟုုတ္ပါဘူး။ ထားေတာ့။ ေတာ္ၾကာ သားစိုုးလိုု လူသိရွင္ၾကားေတာင္းပန္ေနရအံုုးမယ္ အစကတည္းက တီခ်မ္း
ဆိုုေစာင့္ၾကည့္တဲ့သူေတြက မ်ားေနတာ တခုုခုုမွားတာနဲ႔ ဝိုုင္းေျပာၾကမယ္ဆိုုတာခ်ည္းပဲ ေၾကာက္လိုု႔ေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး။ လာထားပဲ။

ေမာင္က ဘာစားတာလဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ငါးလံုုးေၾကာ္ထင္တယ္။ တုုတ္နဲ႔ထိုုးျပီး ကင္တာလား ေၾကာ္တာလား တခုုခုုပဲ ကိုုယ္ကေတာ့ ဝက္သားေပါက္စီေလးစားတယ္။ ေနာက္ အိုုက္ခရမ္လဲ စားၾကေသးတယ္။ ေရေတြ ကြ်ဲရိုုင္းေတြ ဆက္လက္ရမယ့္ ခရီးအတြက္ ရိကၡာေတြ ဝယ္တယ္။

ေနာက္တခါ ထပ္ျပီး ခရီးဆက္ၾကရျပန္ပါတယ္။ ၾကည့္ပါအံုုး လမ္းခရီးက သာလိုုက္တာ လမ္းေတြဆိုုတာ ၁၀ လမ္းသြားေတြလား ၁၂ လမ္းသြားေတြလား ျဖဴးေနတာပဲ နိုုင္လြန္ကတ္တရာဆိုုတာ ကိုုယ့္နိုုင္ငံမွာ မဲမဲ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ေနပူရင္ ေဘးကိုု ေပ်ာ္ထြက္တာမ်ိဳးပဲ ျမင္ဖူးတဲ့ ကိုုယ့္အတြက္ေတာ့ အရာရာဟာ အထုုးအဆန္းေတြခ်ည္းပါပဲေလ။ ေအာ္ လမ္းကိုုဒီလိုုေကာင္းေအာင္လဲ ခင္းလိုု႔ ရတာလားေပါ့ေလ ကိုုယ္တိုု႔ နိုုင္ငံက လမ္းေတြက ေတာ့ ဘယ္အစိုုးရပဲ တက္တက္ ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏခဏ ျပင္ျပီး ျပန္ပ်က္လဲ ခဏခဏ ထပ္ျပင္လဲ ထပ္ပ်က္ ခဏခဏ ျဖစ္ေနတာပါလားေပါ့။ ရုုပ္ရွင္ သမားေတြ ေျပာသလိုု နည္းပညာ အားနည္းတာမဟုုတ္ပါဘူး ျမန္မာျပည္ကလဲ အင္ဂ်င္နီယာေတြအမ်ားႀကီးထြက္တာကိုုးေနာ္။ (စလံုုးေရာက္ကုုန္တာေတာ့ တဘာသာေပါ့) နည္းပညာအားနည္းတာ မဟုုတ္ရင္ ပစၥည္းပိုုင္းအားနည္းလိုု႔ေပါ့လိုု ရိုုးရိုုးေလးပဲ ေတြးထင္ခဲ့တာ ဆရာသမားတေယာက္ေျပာမွ ကိုုယ္လဲ ဟင္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ သူေျပာတာကေတာ့ ခဏခဏပ်က္မွ လမ္းျပင္လုုပ္သား ျမဴနီစီပယ္ေတြအလုုပ္ရွိမွာေပါ့တဲ့။ ေအာ္ အင္း…….ဟုုတ္သား ဟုုတ္သလိုုလိုုပဲ ေပါ့။ ထားပါ။ နိုုင္ငံေရး အေၾကာင္းသိပ္မသိပါဘူး။ မသိဆိုု လမ္းပ်က္တာ နိုုင္င့ေရးနဲ႔ ဘာဆိုုင္သလဲေနာ္။ မီးပ်က္တာလဲ မဆိုုင္ပါဘူးေပါ့ ခုုေတာ့ မီးပ်က္တာလဲလႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ေျပာေနၾက လမ္းပ်က္တာလဲ ေျပာေနၾကေတာ့လဲ ေအာ္ ဒီမိုုကေရစီ နိုုင္ငံေရးနဲ႔ေတာ့ အဲ့တာေတြက ဆိုုင္မယ္ထင္ျပန္တာပဲေပါ့ေနာ္။ (အင္း နီးေတာ့ နီးေနျပီထင္တယ္) အိုု ဘာတဲ့ လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုုပိုုင္ခြင့္ဆိုုတာ အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရး အခ်က္ဘယ္ေလာက္ဆုုိလား……….ေတာ္ျပီ ေတာ္ျပီခရီးထြက္တဲ့ အေၾကာင္းပဲ ဆက္ေရးေတာ့မယ္ ကိုုယ္ကအဲ့လိုုပဲ ေတာင္ဆိုု ေျမာက္ေရာက္တတ္လြန္းလိုု႔ ။ ေတြ႔တယ္မွလား လူပ်င္းေတြကေတာ့ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႔ အိပ္ေတာ့တာပဲ ပတ္ဝန္းက်င္ေလ့လာရမွန္းလဲမသိ အဲ့တာေၾကာင့္လဲ မတိုုးတက္တာေနမွာ။

ေဟာ……ေရာက္ပါျပီလမ္းမွာဝင္မယ့္ ပါလီယိုု ဆိုုတဲ့ေနရာ ဒီေနရာမွာ အဲ့ဒီ ပါလီယိုုေလ်ာက္လမ္း palio walking street သူက ခုုနက ဆာလာဘူရီ ဘက္ကိုုသြားတဲ့ လမ္းတဝက္ေလာက္မွာ ရွိတာပါ။ေခါဝ္ရိုုဝ္ (ေတာင္ႀကီး ေမ့မွာစိုုးလိုု႔) ဘက္ကိုုသြားလိုု႔ရွိရင္ အသြားမွာ ဝင္ရင္လဲရသလိုု အျပန္မွာ ဝင္ရင္လဲ ရပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာပဲ ရွိတာပါ။ သိပ္လဲအထင္ႀကီးမေနၾကပါနဲ႔။ အမွန္ကေတာ့ ပါလီယို ေရွာ့ပင္း street လိုု႔ေျပာရင္ေတာင္ ပိုုမွန္မယ္။ သူက အဲ့ဒီေနရာ ကြက္ကြက္ကေလးကိုု အီတလီ ပံုုစံျမိဳ႕ငယ္ေလးတခုုလိုုလုုပ္ထားတယ္။ အေဆာက္အဦးေတြ လမ္းေတြ ကြက္လပ္ေတြ က အစေပါ့။ ေနာက္ သူက ေဆာက္ထားတာ သိပ္မၾကာေသးဘူး။ အသစ္ေပါ့။ အရင္ကေတာ့ ဝင္ေၾကးေကာက္တယ္ေျပာတယ္။ ကိုုယ္တိုု႔ သြားေတာ့ ဝင္ေၾကးမေကာက္ေတာ့ဘူး။ ပံုုမွာျပထားတာ ေနာက္ဘက္ ကားပါကင္နားပါ။ ဝင္ေပါက္ကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ ဘယ္ဘက္က ဝင္ဝင္ရတယ္။ ေျမပံုုေလးေတြရွိတယ္။ You are here ဆိုုတာမ်ိဳးေလ။ ေရွာ့ပင္းေတြကေတာ့ အစံုုပါပဲ။ ေျပာရမယ္ဆိုုရင္ ပစၥည္းအမ်ားစုုက ဘန္ေကာက္နားက ခ်ပ္တူခ်ပ္မားကက္က နဲ႔ေတာင္တူေသးတယ္။ ဆူဗီးနီးယားေလးေတြ၊ အက်ၤီ အဝတ္အစားေတြ။ ေကာ္ဖီဆိုုင္ေတြ စားေသာက္ဆိုုင္တန္းေတြရိွမယ္ မနက္ ၁၀ နာရီ ကေန ည ၁၀ နာရီ အထိဖြင့္ပါတယ္။ စတိုုးဆိုုင္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ရွိျပီး စတားဘတ္ခ္စ္ ေကာ္ဖီဆိုုင္လဲရွိပါတယ္။ ခုုေနာက္ပိုုင္းမွာ အီတလီ လမ္းၾကားဆိုုျပီး နာမည္ႀကီးလာတာေပါ့။ သူက ထူးတာကေတာ့ ဓါတ္ပံုုရိုုက္စရာေနရာေလးေတြပါ လုုပ္ထားေပးတယ္။ စားသံုုးသူ ကိုုစြဲေဆာင္နည္းတမ်ိဳးေပါ့။ ျပီးေတာ့ သူက ေခါဝ္ရိုုဝ္ရဲ႕ ေအာက္လက္ရြာလိုု႔လဲ နာမည္ေပါက္ေသးတယ္။ အင္း…..ကိုုယ္သတိထားမိတာေနာက္တခုု။ ဒီက ဘန္ေကာက္အျပင္ဘက္က ျမိဳ႕ ေသးေသး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲ့လိုု outlet ဆိုုင္ေလးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။ ဥပမာ ဖက္ထရားတိုု႔ ဖူးကက္တိုု႔ ဟြာဟင္တိုု႔လိုု ကမ္းေျခ ျမိဳ႕ေတြမွာ ရွိတတ္သလိုု ခ်င္းမိုုင္လိုု ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ မ်ိဳး မဲေစာက္လိုု နယ္စပ္ျမိဳ႕ေတြမွာလဲ ရွိတတ္တယ္။ ေဖာ္ရိန္နာမ်ားတာရယ္၊ export import မ်ားျပီး demand မ်ားလိုု႔လဲျဖစ္နိုုင္တယ္။ အဲ့ဒီ စက္ရံုုေတြမွာ လုုပ္ေနတဲ့ လူမ်ားစုုကေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းစြာနဲ႔ သိသာစြာ ကိုုယ္တိုု႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြပဲေပါ့။ ကိုုယ့္အေတြ႕အၾကံဳအရေတာ့ ဒီက လူေတြက ကိုုယ္ေတြထက္ယွဥ္ရင္ အလုုပ္လုုပ္တာမွာ နည္းနည္းပိုုညံ့ျပီးေတာ့ ပ်င္းေပမယ့္ ဒီလိုု လုုပ္စားေနရာမွာက်ျပန္ေတာ့ ပိုုေတာ္ေနျပန္ေရာ္။ ဥပမာ လက္ျဖစ္ handy crafts ေလးေတြ၊ ေနာက္ ဒီလိုု မဟုုတ္တာကိုု အဟုုတ္လုုပ္ျပီး ေစ်းေရာင္းနည္းေလးေတြ ေတာ့ သူတိုု႔မိုု႔လိုု႔ စဥ္းစားတတ္ပေလ လိုု႔ ေျပာရမလိုုပဲ။ ဖတ္ထရားနားက ေရေပၚေစ်းလိုုဟာမ်ိဳး ဟြာဟင္က နွစ္တရာ ျမိဳ႕ေဟာင္း ဆိုုတာလိုုဟာမ်ိဳးေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ရိုုက္စားမွ တကယ့္ကိုု ရိုုက္စားပဲ ရေကာက္နဲ႔ေရာ ယပလက္နဲ႔ပါရိုုက္စားတာပါ။ ထားေတာ့။ သူမ်ားနိုုင္ငံ မေကာင္းေၾကာင္းေတြ သိပ္မေျပာခ်င္ဘူး။ ကိုုယ့္နိုုင္ငံကလဲ မေကာင္းေတာ့။

အိမ္သာဆိုုင္းေလးေတြက မိုုက္လိုု႔ တကူးတက ကိုုရိုုက္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္တခုုက အိမ္သာထဲက ဆိုုင္းပါ ျပင္သစ္လိုုပါေရးထားေသးတယ္။ ဒီေနရာမွာ အန္ပါထင္တယ္ ေဝါ့……..ေနာက္တခုု ေျပာရမွာ ဒီကအမ်ားသံုုး အိမ္သာ အမ်ားစုုဟာ သိပ္သန္႔တယ္ဆိုုတာပါပဲ။ ေအးေလ သူတိုု႔ဆီမွာ ဗံုုးေတြဘာေတြမေပါက္လိုု႔ေနမွာေပါ့။ အိုုကိုုယ္လဲ ဘာေတြေျပာမိေနျပန္ပလဲမသိဘူး။ ထားေတာ့။ အိမ္သာက ဆိုုင္းဘုုတ္ေလးေတြလွတယ္ အိမ္သာလဲသန္႔တယ္ ဒီေလာက္ဆိုုရျပီ။

ဒါေလးေတြကေတာ့ ပန္းပံုုရိုုက္ရတာၾကိဳက္တဲ့ ကိုုယ့္လက္ရာေလးေတြပါ။

ပထမပံုုက နန္းညီအတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ ပံုုကိုု ေကာ္ပီဆြဲထားတာပါ။ အလယ္ပံုုက အိမ္သာထဲက ပန္းခ်ီကားေလးပါ။ သေဘာက်လိုု႔။ အိမ္သာေလးက သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေလးနဲ႔ ပံုုေလးေတြနဲ႔ ဆိုုေတာ့ တကယ့္ကိုု နာမည္နဲ႔လိုုက္ေအာင္ တအိမ္လံုုးမွာ အသာယာဆံုုးေပါ့။ ေနာက္ဆံုုးပံုုကေတာ့ ျမင္ကြင္းက်ယ္နဲ႔ရိုုက္ထားတဲ့ ပံုုပါ။ ေမာင္နဲ႔ ဝင္ေပါက္ဘက္က တေနရာရာေပါ့။

ပထမပံုုက အိမ္သာနားကိုုသြားတဲ့ လမ္းၾကားေလးပါ။ ပန္းေတြနဲ႔ ေတြ႔လား ဘယ္ေလာက္သာယာေအာင္လုုပ္ထားသလဲ။ ေဘးပံုုေတြကေတာ့ ျမိဳ႕ငယ္ေလးနဲ႔ တူေအာင္လုုပ္ထားတဲ့ေနရာေလးေတြေပါ့။ ေအာက္မွာလဲ ပံုုေတြ ရွိေသးတယ္။ေနာက္ေန႔က်ဆက္ျပီး အားေပးၾက ၾကည့္ၾကအံုုး။

A Chen
2:03 AM
Monday
23th Jan 2012
Home
Bangkok

one more day with you

one more day with you

မေန႔ညက ဂ်င္မီ ရဲ႕ စာအုုပ္ မသစ္တသစ္ေလးတအုုပ္ကိုု ဘတ္မိတယ္။ အရင္ကလဲ ဂ်င္မီစာေလးေတြ ဘာသာျပန္ခဲ့တာရွိပါတယ္ ျပတင္းေပါက္က ေကာင္ေလး၊
ပတင္းေပါက္က ေကာင္မေလး နဲ႔ ျပတင္းေပါက္မွ ေစာင့္ၾကည့္သူေလးမ်ား ဆိုုတာေတြရယ္၊
ေနာက္ ေပးစာေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ အခုုလဲ ဘတ္မိတဲ့ စာအုုပ္ေလးတအုုပ္ကိုု ျပန္ေရးျပခ်င္ပါတယ္။ တူတူခံစားၾကည့္ၾကရေအာင္ေနာ္။

ခ်စ္ရတဲ့ ရစ္ကီေရ….

ဒီေန႔ ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကတိကိုုအေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္လိုု႔ ငါဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္။
ဒါက ငါ့အတြက္ တေယာက္ထဲ ဒီေလာက္ေဝးေဝးကိုု ပထမဆံုုးသြားဖူးတာပါ။
ငါ…..နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္ေနတယ္ဟ။

ေန႔လည္စာကိုုေတာင္ ကမန္းကတမ္း ျမိဳခ်လိုုက္မိတယ္။
အခ်ိန္မမီမွာစိုုးလိုု႔ေလ……..

“လမ္းမွာ ဂရုုစိုုက္အံုုးေနာ္”
“ဟုုတ္ကဲ့ပါ….ျဖဴတုုတ္က ေစာင့္ေရွာက္မွာပါ ေမေမ”

“ဦးထုုပ္ေဆာင္းဖိုု႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္”
“ဟုုတ္……..ကဲ့”

“သမီးတိုု႔……သြားျပီေနာ္ တာ့တာ”
“တာ့တာ”

ရာသီဥတုုက သာယာလိုုက္တာ၊
ေနေရာင္ျခည္ကလဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေလးနဲ႔၊
ေတာပန္းရိုုင္းေတြေတာင္ လမ္းတေလ်ာက္ပြင့္လိုု႔၊
ျဖဴတုုတ္ေလးကေတာ့ သုုတ္သုုတ္ သုုတ္သုုတ္နဲ႔ ေရွ႕ကေန ေျပးသြားေနေလရဲ႕။

ငါတိုု႔ အေကြ႔တေကြ႔ ေကြ႔လိုုက္ေတာ့
ေတာအုုပ္ေလးနားကိုုေရာက္သြားတယ္
ဒီလွ်ိဳ႕ဝွက္လမ္းေလးကိုုသိတာ နင္ရယ္ ငါရယ္ ျဖဴတုုတ္ရယ္ပဲေနာ္

ဆိတ္အုုပ္စုုေလးက တခါတခါ ေခါင္းငံုု႔ျပီး ျမက္ေတြကိုု မဲစားေနတတ္တယ္
တခါတခါက်ေတာ့ ျမက္ေတာထဲမွာ ေျပးလိုုက္လႊားလိုုက္နဲ႔သဘာဝ သရုုပ္ကိုုေဖာ္ေနသလိုုပဲ
ျဖဴတုုတ္က အရင္ကဆိုု တခ်ိန္လံုုး ဆိတ္ကေလးေတြေနာက္ကိုု ေျပးလိုုက္တတ္လိုု႔
သူတိုု႔ေတြ တပဲပဲနဲ႔ ေၾကာက္ျပီး ေလးဘက္ေလးတန္ကိုု ေလ်ာက္ေျပးလိုု႔ ေအာ္လိုုက္ၾကတာဆိုုတာေလ။
ခုုေတာ့ သူလဲ ငါ့နားမွာ လိမ္လိမ္မာမာေလး ေလ်ာက္ရမယ္ ဆိုုတာ သိေနသလိုုပါပဲ။

ေႏြဆိုု ငါတိုု႔အျမဲ ေရကူးေနက်စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုုမွတ္မိေသးလား
ကမ္းေဘးနွစ္ဘက္က ပရုုပ္ပင္အရြက္ေတြက စမ္းေခ်ာင္းထဲေတာင္က်ေနျပီသိလား
နင္မွတ္မိေသးရဲ႕လား?
မနွစ္က ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလး ခိုုးလႊတ္လိုုက္တဲ့ ေရႊငါးေလး ၃ ေကာင္ေလ
အခုု သူတိုု႔ ဘယ္ေရာက္ကုုန္ျပီလဲမသိဘူးေနာ္။

စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာေတာ့ ဘဲရုုပ္ဆိုုးေလးတေကာင္ တေကာင္တည္း အထီးက်န္က်န္ကူးေနတယ္
အိမ္ျပန္လမ္းေပ်ာက္ေနတာမ်ားလား?

ဘာကိစၥ ကိုုမဆိုု ငါက အဆိုုးဘက္က အျမဲစဥ္းစားတတ္တယ္
နင္ကေတာ့ ငါနဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ေနာ္
ဘယ္ကိစၥကိုုမဆိုု အျမဲ အေကာင္းဘက္ကေတြးတတ္တယ္

တကယ္လိုု႔ နင္သာ ငါ့အနားမွာရွိရင္ ငါ့ကိုုနွစ္သိမ့္ျပီးေတာ့
“ဘဲကေလးက သူရဲ႕ ေႏြးထြးတဲ့ အိမ္ကေလးကိုု ျပန္ေရာက္မွာပါ၊ အမ်ားႀကီးေလ်ာက္မေတြးပါနဲ႔” လိုု႔ေျပာမွာေသခ်ာတယ္ေနာ္။
ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ အဲ့လိုုပဲ ေတာေရာက္ေတာင္ေရာက္ ေလ်ာက္ေလ်ာက္ေတြးေနတတ္တယ္။ ရပ္လဲရပ္လိုု႔မရဘူး။

ေလေလးတသိမ့္သိမ့္တိုုက္လာေတာ့ ပန္းပြင့္ဖတ္လႊာေလးေတြ ငါ့ကိုုယ္ေပၚက်လာၾကတယ္။
ျဖဴတုုတ္ကိုုယ္ေပၚလဲ က်ၾကတယ္။

အရင္တံုုးက ေမေမ့ကိုု ခဏခဏေမးခ်င္မိေပမယ့္ အျမဲလိုုလိုု မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ေမေမတိုု႔ စက္ရံုုက လုုပ္ရင္းပ်က္သြားတဲ့ ေမႊးပြ ဝက္ဝံ ရုုပ္ေလးေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲလိုု႔ေလ။

သူတိုု႔ေတြလဲ တိတ္တိတ္ကေလး ကမာၻတခုုဖြဲ႕ထားၾကမလားမသိဘူးေနာ္။
မပ်က္တဲ့ ဝက္ဝံ ရုုပ္လွလွေလးေတြ ကိုုေပးမဝင္တဲ့ ကမာၻေလးေလ။

ငါတိုု႔ေတြကေကာ ဘုုရားသခင္ လုုပ္ရင္း မေတာ္တဆပ်က္သြားတဲ့ ကေလးေလးေတြလားဟင္?

တကယ္လိုု႔ အရုုပ္ဆိုုင္ေလးထဲက ယုုန္ရုုပ္ေလးေတြ ထြက္ေျပးဖိုု႔ တူတူဆံုုးျဖတ္ၾကတယ္ဆိုုပါစိုု႔…
သူတိုု႔ ထြက္အေျပးခ်င္ဆံုုးက ဘယ္ေနရာမ်ားလဲ?

ငါကေတာ့ နင္လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ယုုန္ရုုပ္အမဲေလးကိုု ေက်ာင္းတက္တိုုင္းယူသြားတယ္။
တခါတေလ ဆိုု သူ႔ကိုု နင့္ထိုုင္ခံုုေလးေပၚေပးထိုုင္ထားတာေပါ့။
ငါတိုု႔နဲ႔ တူတူ စာသင္ၾကတယ္ေလ။

တကယ္လိုု႔ ဝက္ကေလးကိုု ေျမေအာက္မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အိမ္ကေလးတလံုုးေဆာက္ေပးရင္
သူၾကိဳက္မလားမသိဘူးေနာ္?

ေမေမကေတာ့ ငါ့အခန္းေလးက ဝက္သိုုက္လိုုပဲ ရႈပ္ပြေနတယ္လိုု႔ ေျပာတာပဲ။
ဒါေပမယ့္ ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ကေတာ့ တခ်ိန္လံုုး ငါ့အခန္းဝက္သိုုက္ကေလးမွာပဲ ပုုန္းေန ေဆာ့ေနရတာကိုုၾကိဳက္ၾကတာကိုုးေနာ္။

တကယ္လိုု႔ ဝက္သိုုက္ကသာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ဆိုု ဘယ္လာခ်စ္စရာေကာင္းပါေတာ့မလဲေလ။

လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ပတ္ေလာက္က ေခါင္မိုုးေအာက္ၾကားထဲမွာ
ငွက္သိုုက္ကေလးတခုုေတြ႔တယ္ဟ
ငွက္ေဖေဖ နဲ႔ ငွက္ေမေမက ေန႔တိုုင္း တီတီတာတာနဲ႔ ဝင္လိုုက္ထြက္လိုုက္ ရႈပ္ေနလိုုက္ၾကတာ

မေန႔ကေတာ့ ေခါင္းေမႊးေျပာင္ေျပာင္ ငုုတ္စိေလးေတြနဲ႔ ငွက္ေပါက္ေလးနွစ္ေကာင္ကိုု ေတြ႔ရတယ္
ပါးစပ္ေတြျဖဲျပီး မရပ္စတမ္းေအာ္ေနလိုုက္ၾကတာဆိုုတာေလ။
အရင္တံုုးက ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္လိုုပဲ
ေသာင္းက်န္းေနလိုုက္ၾကတာ။

ေနာက္ ေက်ာင္းရာသီေရာက္ရင္ ေက်ာင္းမွာ ကပြဲလုုပ္ၾကေတာ့မယ္။
ဒီတခါ ငါ့ကိုု သစ္ပင္ထပ္မလုုပ္ခိုုင္းပါေစနဲ႔လိုု႔ေတာ့ ဆုုေတာင္းတာပဲ။
ယုုန္ကေလးျဖစ္ျဖစ္ေပးလုုပ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ။
အဲ့တာဆိုု ေျပးလိုုက္ ခုုန္လိုုက္နဲ႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတာ့ လုုပ္ရမွာပဲ။

ငါက ယုုန္ေလးလိုု ရွက္ေၾကာက္တတ္သေလာက္ နင္ကေတာ့ ျခေသၤ့ႀကီးလိုု ရဲရင့္တယ္ေနာ္။
ဘာလိုု႔မ်ား ျခေသၤ့ေလးက ယုုန္ေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းလုုပ္ဖိုု႔ သေဘာတူခဲ့တာပါလိမ့္။

နင့္အကိုုက ၆ နွစ္သားကတည္းက ၆မီတာ ျမင့္တဲ့ ဘုုတ္ကေန ဒိုုင္ဗင္ထိုုးရဲတယ္လိုု႔ ေျပာဖူးတယ္ေနာ္။
နင္တိုု႔တအိမ္လံုုးက သတိၱသိပ္ရွိၾကတာပဲ။

အခုု ေက်ာင္းက ေရကူးအသင္းမွာ ငါပါခြင့္ရခဲ့ျပီဟ။
ဆရာက ငါဖားကူးကူးတာ သိပ္လွတယ္လိုု႔ ခ်ီးက်ဴးတယ္ေလ။
အဲ့တာ နင္သင္ေပးထားတာလိုု႔ ငါဂုုဏ္ယူဝင့္ၾကြားျပီးေျဖလိုုက္တာေပါ့။

ေက်ာင္းမွာ နင့္ေမာင္ေလးန႔ဲအျမဲေတြ႔တယ္။
သူေတာင္ အရပ္နည္းနည္း ပိုုထြက္လာျပီ။
အရင္တေခါက္ အားကစားျပိဳင္ပြဲတံုုးက သူက အေျပးျပိဳင္ပြဲမွာ ပထမေလ။
ငါဝမ္းသာလြန္းလိုု႔ အားေပးတာ လည္ေခ်ာင္းေတာင္နာတယ္။

အရင္က နင္တိုု႔ ေမာင္နွမေတြ ေပြ႔ေပြ႔ဖက္ဖက္လုုပ္ၾကရင္
အား… အီး… ရြံစရာႀကီးလိုု႔ ငါအျမဲ ရယ္ခဲ့တာေလ။
အမွန္ကေတာ့ ငါလဲ ေစာေစာကတည္းက နင္တိုု႔နဲ႔ တူတူ
ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ တူတူ ေပြ႔ဖက္တတ္ေအာင္သင္ခဲ့ရမွာေနာ္။

ဒီလမ္းေျမာင္ေလးက ၾကည့္လိုုက္ရင္ ဖြားဖြားအိမ္ကိုု သြားတဲ့ လမ္းေလးနဲ႔ သိပ္တူတယ္
ဖြားဖြားေတာင္ အရင္တပတ္က ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေခ်ာ္လဲေသးတယ္ေလ။
ေတာ္ေသးတယ္ အရမ္းမမ်ားလိုု႔။

ဖိုုးဖိုုးရဲ႕နားလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မၾကားရေတာ့ဘူး။
ငါ သူနဲ႔စကားေျပာတိုုင္း ေအာ္ေအာ္ေျပာေနရတယ္။
ေနာက္ဆံုုးေတာ့လဲ ၾကက္ေအာ္တာ ဘဲနားမလည္ပါပဲဟာ။
သိပ္ရယ္ရတယ္ သိလား။

ငါ့အမ ဒီနွစ္ အေဆာင္မွာ ေဘာဒါ သြားေနရျပီဟ။
အိမ္မွာ ကေလးဆိုုလိုု႔ ငါတေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တာ
တခါတခါ သိပ္အထီးက်န္တာပဲ။

ေမေမလဲ ခုုတေလာ က်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းဘူး
စိတ္လဲအျမဲလိုုလိုုတိုုေနတတ္တယ္
ေဖေဖကေတာ့ အရင္လိုုပါပဲ
အလုုပ္ကျပန္လာတာနဲ႔ TV ဖြင့္ေတာ့တာပဲ
သူ႔ ဗိုုက္ႀကီးလဲ တေန႔တျခား ပူပူလာျပီ

နင္ခ်စ္တဲ့ ၾကြက္ကေလး မစ္ကီ ေတာင္ အခုု ငါ့အခန္းထဲ ေျပာင္းလာျပီသိလား
ပူစီကေတာ့ တခ်ိန္လံုုး ငါ့အခန္းေရွ႕ကေန က်ားေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနတာေပါ့
ငါကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔ကိုု အခန္းထဲ ေပးမဝင္ဘူး
ငါနဲ႔ မစ္ကီေျပာတဲ့စကားေတြ ၾကားမွာစိုုးလိုု႔ေလ

ေက်ာင္းဆင္းတိုုင္ နင္နဲ႔ ငါ သြားသြားေဆာ့ေနတဲ့ ပန္းဆိုုင္ေလးေလ
အဲ့ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္ အန္တီေတာင္ တေလာကပဲ ေဘဘီေလး ေမြးေသးတယ္
ေဘဘီေလးက ရယ္လိုုက္ရင္ နင္နဲ႔သိပ္တူတာပဲ

ငါေတာ့ပန္းဆိုုင္ကိုု ခဏခဏသြားျပီး ေဘဘီေလးကိုု ရယ္ေအာင္ စစေနေတာ့တာပဲ။

ျဖဴတုုတ္ေရ ေျဖးေျဖးသြားပါဟ ငါမမီေတာ့ဘူး။
ခုုတေလာ ေက်ာင္းမွာ ဆရာမ က ငါ့ကိုု အျမဲလိုုလိုု….
“ၾကိဳးစားေနာ္ သမီးစာေတြ လိုုက္မမီေတာ့ဘူး” လိုု႔ ေျပာေျပာေနတယ္။
တကယ္လိုု႔ တျခားသူေတြက ရပ္မေစာင့္ေပးဘူးဆိုုရင္ ငါက ဘယ္လိုုလုုပ္ မီလာမွာလဲေနာ္။

ဒဲရစ္က နင့္ကိုု အိပ္မက္ထဲမွာ ခရမ္းေရာင္ယုုန္ႀကီးကိုု စီးျပီး တိမ္ေတြထဲ တိုုးဝင္သြားတယ္လိုု႔ မက္တယ္တဲ့။
ျပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ေထာင့္စြန္းမွာ လွပတဲ့ သက္တံ့ႀကီးတခုုေပၚလာေရာတဲ့။
ဒါေပမယ့္ ခဏေလးပါပဲ၊ ခဏလဲေနေရာ ေကာင္းကင္တခုုလံုုးအေရာင္ေျပာင္းျပီ
မိုုးရိပ္မိုုးသက္ေတြက်လာေတာ့တာပဲ။
သူလဲ ေနာက္ကေန ေျပးေျပးျပီးေတာ့ လိုုက္တာပဲတဲ့
ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုုေျပးေျပး နင္တိုု႔ကိုုေတာ့ လိုုက္လိုု႔ မမီဘူးတ့ဲေလ။

မန္ဒီကလဲ ေျပာေသးတယ္။ သူက်ဳရွင္က အျပန္ဆိုု နင္တိုု႔ အိမ္ေရွ႕ က အျမဲျဖတ္ျပန္ရတယ္တဲ့။
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနာက္က်က် နင့္အိပ္ခန္းေလးကေတာ့ အျမဲလိုုလိုု မီးလင္းေနတာပဲတဲ့။
တခါတခါဆိုု နင္ သိပ္ၾကိဳက္လိုု႔ အျမဲလိုုလိုု တီးတတ္တဲ့ ဆင္ဖိုုနီ သံကိုုေတာင္ၾကားရတယ္တဲ့။

ငါထင္တယ္ အဲ့တာ နင့္ေမေမ စႏၵားယားတီးေနတာျဖစ္မယ္။

ခုုထက္ထိကိုု ငါလမ္းေတြ ခဏခဏမွားေနတံုုးပဲ။
“ငါတိုု႔ လမ္းမွားမေနတာ ေသခ်ာရဲ႕လား” လိုု႔နင္အျမဲလိုုလိုု ငါ့ကိုုေမးတတ္တယ္ေလ။

“လမ္းမွာတယ္ဆိုုတာ လမ္းေလ်ာက္တာရဲ႕ တစိတ္တေဒသပါဟ” လိုု႔ ငါက ဆရာႀကီးေလသံနဲ႔ အျမဲျပန္ေျပာတတ္တာေလ။ နင္မွတ္မိေသးလား။

ခုုထက္ထိလဲ ငါခဏခဏ လမ္းမွားေနတံုုးပါပဲ။
ဒါေပမယ့္…..
လမ္းမကိုုေတာ့ တေယာက္ထဲ ကူးရဲျပီဟ။

ငါတိတ္တိတ္ၾကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးလဲ ေက်ာင္းေျပာင္းသြားျပီဟ။
သူကေတာ့ ငါ့ကိုု လိပ္စာနဲ႔ ဖုုန္းနံပါတ္ေပးသြားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ငါတိုု႔ေတြ ေနာက္ထပ္ေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။

နႈတ္ဆက္ခြဲခြာရတာကိုု ငါမုုန္းတယ္ဟာ။
ဘာမွမျဖစ္သလိုု ဟန္ေဆာင္ေနေပမယ့္….
ရင္ထဲမွာေတာ့ သိပ္ခံရခက္တာပဲ။

အရင္တံုုးက ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ အကသင္တန္းဆိုု သိပ္တက္ၾကြၾကတာေလ။
ခုုေတာ့ နင္မရွိေတာ့ ငါ့မွာ ခဏခဏ စိတ္မပါဘူးျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။

လူႀကီးေတြက ငါတိုု႔ရဲ႕နာက်င္မႈေတြ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေပ်ာက္ကြယ္သက္သာသြားမယ္ထင္ေနတာ။
လူႀကီးေတြက ငါတိုု႔ ရယ္ေနတာေတြ႔ရင္ အဲ့ဒီ နာက်င္မႈေတြ ကိုုေမ့ကုုန္ျပီထင္ေနတာဟ။
အဲ့ေလာက္လြယ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲေလေနာ္။

အရင္တံုုးကေတာ့ လူေတြကိုုေပ်ာ္ေအာင္လုုပ္ေပးတဲ့သူေတြက
ဘယ္ေတာ့မွ မနာက်င္တတ္ဘူးလိုု႔ ငါထင္ခဲ့တာဟ။

ခုုေတာ့ တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ သူတိုု႔ အနာက်င္ဆံုုး အခ်ိန္မွာေတာင္
တျခားသူေတြကိုု ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္ ၾကိဳးစားေပးတတ္တယ္ဆိုုတာ
ငါသိလာခဲ့ျပီ။

ေလေတြကလဲ အရင္လိုု တိုုက္ေနတံုုးပဲ။
ပန္းေတြကလဲ အရင္လိုုပြင့္ေနၾကတံုုးပဲ။
ေနမင္းႀကီးလဲ ေန႔တိုုင္း ေန႔တိုုင္း ထြန္းလင္းေနတံုုးပဲ။
ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြကေတာ့ အရင္ကနဲ႔ မတူေတာ့ပါဘူးဟာ……

အပူအပင္ကင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုု ထာဝရ ရပ္ထားလိုု႔ရရင္ေကာင္းမယ္
စိတ္ညစ္ ေခါင္းကိုုက္ရတဲ့ ကိစၥေတြလဲ ထာဝရ ေဝးကြားေနရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္

တခါတေလက်ရင္ ဘယ္သူမွ ရွာမေတြ႔မယ့္ ေခ်ာင္ကေလာင္တခုုထဲမွာ ပုုန္းေနခ်င္မိတယ္
ျပီးေတာ့ ငါတေယာက္ထဲ အေဖာ္မပါပဲ ႀကီးပ်င္းရမွာလဲ ေၾကာက္တယ္
အရြယ္ေရာက္ျပီးျပီဆိုုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာလိုု႔မရေတာ့ဘူး

တူတူေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြက မီးပန္းေတြနဲ႔ တူတယ္
ေကာင္းကင္တခုုလံုုးကိုု လွလွပပ ျပည့္ေစေပမယ့္
ခဏပဲခံတယ္ေလ

လြမ္းရတဲ့ စိတ္ကက်ေတာ့ သစ္ေစ့နဲ႔တူတယ္ဟ
နွလံုုးသားရဲ႕အနက္ရိႈင္းဆံုုးေနရာမွာ ျမဳပ္ထားရာကေန
တျဖည္းျဖည္း အေညွာင့္ေပါက္လာတာ

ဒီေန႔က နင္တိုု႔အိမ္ရဲ႕ဆပ္ကပ္စ္ ဒီေနရာမွာ ပြဲျပတာ ေနာက္ဆံုုးေန႔ေလ
ငါသာအခ်ိန္မီမေရာက္ရင္ ေနာင္ဘယ္ေတာ့ေလာက္မွ
နင့္အိမ္သားေတြကိုု ထပ္ေတြ႔ရမလဲမသိဘူး။

ေက်ာင္းက ကေလးတေတြကေတာ့ ဆပ္ကပ္စ္အဖြဲ႕ မိသားစုုက ကေလးျဖစ္ရတဲ့ နင့္ကိုု သိပ္အားက်ေနၾကတာေပါ့
ဆပ္ကပ္စ္မိသားစုု တခုုရွိတယ္ဆိုုတာ ဘယ္ေလာက္ မိုုက္ျပီး ဘယ္ေလာက္လန္းလိုုက္သလဲေနာ္တဲ့
သူတိုု႔ စိတ္ထဲမွာ နင္ေန႔တိုုင္း မိုုမိုုဆင္ႀကီး ကိုုစီးလိုု႔ရတယ္ထင္ေနတာ
ဒါေပမယ့္ ဆင္ႀကီးရဲ႕ အီအီးေတြက်ံဴးရတာ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းသလဲ သူတိုု႔မသိၾကဘူးေလ။

ေခြးေလး ပါပီကေတာ့ အေတာ္ဆံုုးပဲေနာ္။
ဂြ်မ္းထိုုးတတ္တယ္ သခ်ၤာလဲ တြက္တတ္တယ္။
ဘာမဆိုု အကုုန္သင္လိုုက္ရင္ တတ္တာပဲ။
ဒါေပမယ့္ သူက သိပ္မလိမ္မာဘူး။ နင့္ အရုုပ္ေတြကိုု အျမဲ ကိုုက္ပစ္တတ္တယ္။
ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ စိတ္ဆိုုးလိုုက္ရတာဆိုုတာ။

ျဖဴတုုတ္လဲ ငါ့လိုုပဲ သူ႔ကိုု သတိရေနမွာပါ။

ျမင္းႀကီး ခ်ီလီကေတာ့ အရင္ကအတိုုင္းပဲ မ်က္လံုုးႀကီး ျပဴးထားျပီးေတာ့
ေရွ႕ ခြာေတြနဲ႔ ေျမကိုု ေပါက္ေပါက္ျပီးေတာ့
ငါတိုု႔ဆီက ပန္းသီး ေတာင္းေတာင္းစားတတ္တာေလ
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကြ်းေကြ်း သူကေတာ့ ဝတယ္ကိုုမရွိဘူး။

အခုုဆိုု သူလဲ ေတာ္ေတာ္ ဝေနျပီလား မသိဘူးေနာ္။

နင့္အိမ္သားေတြကိုု မၾကာခဏ လာၾကည့္မယ္လိုု႔ နင့္ကိုု ကတိေပးထားခဲ့ေပမယ့္
တေခါက္မွ မေရာက္ျဖစ္ပါဘူးဟာ။

သူတိုု႔နဲ႔ ေတြ႔ရင္ ဘာေျပာရမလဲ မသိဘူးေလ။
ျပီးေတာ့ သူတိုု႔ ကိုုေတြ႔လိုုက္ရင္ ငါအရမ္းငိုုမိမွာ
ငါ သတိၱေတြမရွိေသးဘူးဟာ…
ငါ့ကိုု ခြင့္လႊတ္ပါ။

နင္မရွိေတာ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြ တံုုးက
သူတိုု႔ေတြဘယ္လိုု စိတ္ေတြနဲ႔ အပူရုုပ္ကိုု ဟန္လုုပ္ျပီး
ဆပ္ကပ္စ္ပြဲလာတဲ့ လူေတြကိုု ေဖ်ာ္ေျဖသလဲဆိုုတာ
ငါစဥ္းစားလိုု႔ေတာင္မရဘူး။

ကိုုကိုုႀကီး ကိုုေတြ႔တယ္။
ေမာင္ေလးကိုုေရာပဲ။
နင့္ေမေမနဲ႔ ျခေသၤ့ေဖေဖလဲေတြ႔တယ္။

သူတိုု႔ အားလံုုးကလဲ ငါ့ကိုုျမင္ေရာ ဝမ္းသာအားရ ေျပးဖက္ၾကတာပဲ။

ငါတိုု႔ေတြ ဝိုုင္းႀကီးပတ္ပတ္ နဲ႔ က ၾကတာေပါ့။
အရင္အခ်ိန္ေတြ အတိုုင္းပဲ။

ငါ့ကိုုငါ နင့္ေနရာ ေရာက္ေနသလိုု ခံစားရတယ္။
ငါငိုုမိျပန္ျပီ….
ဒါေပမယ့္ ဒီတခါက ပူေႏြးစိုုစြတ္တဲ့ ဝမ္းသာမ်က္ရည္ခ်ိဳေတြပါ။

ကိုုကုုိႀကီးေရ…..
ဟိုုမွာ ရစ္ကီေတြအမ်ားႀကီး ကေနၾကတာ ေတြ႔လား?

ျခေသၤ့ေဖေဖႀကီးေရ ရစ္ကီ့ရဲ႕ အၾကိဳက္ဆံုုး အရုုပ္ကေလး သမီးကိုု လက္ေဆာင္ေပးတာ သိပ္ေက်းဇူးတင္တာပဲ။
သမီး ေကာင္းေကာင္းတန္ဖိုုးထားပါ့မယ္။
ဆပ္ကပ္စ္ပြဲ ကတာကိုုေတာ့ ေစာင့္မၾကည့္နိုုင္ေတာ့ဘူး။
အိမ္ျပန္ရမယ့္ လမ္းက အေဝးႀကီးေလ။

ျခေသၤ့ေဖေဖႀကီးေရ ေနာက္နွစ္ ေႏြဦးက်ရင္
ျပန္လာရမယ္ေနာ္။

ခ်စ္ရတဲ့ ရစ္ကီေရ
ငါတိုု႔နွစ္ေယာက္ထားခဲ့တဲ့ ကတိကိုု ငါျဖည့္ခဲ့ျပီ။
ငါသိပါတယ္။
နင္ ေလေျပေလးပဲ ျဖစ္သြားသြား
တိမ္တိုုက္ေလးပဲ ျဖစ္သြားသြား
ၾကယ္ေလးပဲ ျဖစ္သြားသြား
အလင္းေရာင္ေလးပဲ ျဖစ္သြားသြား

နင္ဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့
အေႏြးေထြးဆံုုး အားပါ။
အရဲရင့္ဆံုုး သတိၱပါ။
အလွပဆံုုး အတိတ္ပါ။

ငါ့အနားမွာ အျမဲရွိေနခဲ့ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အက္ဒီ

Dedication:

(remembrance for my beloved friend Ricky,
even you are far far away you are always in our heart
may your soul rest in peace)

A Chen
3:52 AM
Saturday
21st Jan 2012
Home
Bangkok

ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ခိုုင္မာေအာင္အတြက္ အိမ္လုုပ္ ကမ္ခ်ီ နွင့္ ပုုစြန္ဆီပ်ံ

မေန႔ညက လြယ္ကူစားျမိန္တေယာက္ အိမ္ကိုုလာပါတယ္။ တေန႔က အကူအညီေတာင္းထားတဲ့ ကမ္ခ်ီလာလုုပ္ေပးတာပါ။ သူက တခါလုုပ္တာေအာင္ျမင္ထားတယ္ဆိုုေတာ့ မရွိရွိတဲ့ သူ႔ပဲ ဆရာမတင္ရတာပါပဲ။ တီခ်မ္းက ကမ္ခ်ီၾကိဳက္ပါတယ္၊ အိုုကမ္ခ်ီတင္မက ဗမာ အခ်ဥ္သုုပ္ ရွမ္းမုုန္ညွင္းခ်ဥ္ ယူနန္အခ်ဥ္ အကုုန္ၾကိဳက္တယ္ ပ်င္းရင္ေတာင္ သံပရာသီးနဲ႔ ဆားတိုု႔စားေနတာ။ ထားေတာ့ အဲ့တာနဲပ ကမ္ခ်ီကိုု ဆရာမ ေျပာတဲ့ အတိုုင္းလုုပ္ၾကည့္ပါတယ္။ QT ဆီမွာလဲ နည္းေတြ သြားၾကည့္ေသးတယ္ သူ႔နည္းေတြက နည္းနည္း ပိုုရႈပ္တာနဲ႔ အိမ္မွာ ရွိတာနဲ႔ ပဲ ျဖစ္ေအာင္လုုပ္လိုုက္ၾကတယ္ေလ။ တီခ်မ္းထံုုးစံအတိုုင္း လြယ္ေကာင္း သက္သာ ျမန္ဆန္ အရသာရွိ မိုုတုုိနဲ႔ ကိုုက္ရမယ္ေလေနာ္။

ပထမဆံုုး ပံုုထဲကအတိုုင္း မုုန္ညွင္းျဖဴ ထုုပ္ေတြကိုု အလႊာလိုုက္ခြာျပီး ဆားေရစိမ္ထားပါတယ္။ ဘယ္ ရူးလ္စ္ ေတြကိုုမွ မလိုုက္နာပါဘူး။ ဘေလာခ္ေတြမွာ ဘယ္နွ မိနစ္ စိမ္ ဘယ္နွနာရီ စိမ္စသျဖင့္ေျပာတာေတြအကုုန္လံုုးနဲ႔ ေ-ာက္တလြဲ လုုပ္ထားပါတယ္။ စစခ်င္း လွီးျပီးစိမ္ထားတယ္၊ ျပင္ဆင္တာေတြအကုုန္ျပီးေတာ့ တန္းလုုပ္တယ္ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ မုုန္ညွင္းတိုု႔ မုုန္လာဥ တိုု႔ က အစိမ္းလဲစားလိုု႔ရေနတာပဲဆိုုေတာ့ေလ။ အဲ့လိုုေပါ့။ စိမ္ထားတာေတြကိုု အနွစ္ရလာေတာ့ (အနွစ္ျပင္ဆင္ပံုုကိုု ေအာက္မွာ ေသခ်ာျပထားပါတယ္) ေရေဆးျပီး လွီးပါတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့ပံုုလွီးပါ။ တခ်ိဳ႕ေတြက အထုုပ္လိုုက္ လုုပ္ထားျပီး စားခါနီးမွ လွီးၾကတယ္ တီကေတာ့ တခါတည္း စားခ်င္တဲ့ ပံုုစံ လွီးထားလိုုက္တယ္ ေအးေရာ။

မုုန္လာဥကိုုလဲ အခြံသင္ အဝိုုင္းေလးေတြလွီးျပီးေတာ့ ေနာက္တခါ ေလးစိတ္ျပန္စိတ္ပါတယ္ အတံုုးေလးေတြရတာေပါ့ ေနာက္ေတာ့ ပိုုျပီးေတာ့ လြယ္ေအာင္ ခုုန က အိုုးထဲပဲ ေရာျပီးဆားရည္စိမ္လိုုက္ပါတယ္ ကဲ မလြယ္လား ျပီးေတာ့ မွ တခုုခ်င္းစီ ေရြးထုုတ္ျပီး ေရေဆး ျပန္စစ္ေပါ့ေနာ္။

ဒါကေတာ့ အနွစ္လုုပ္မယ့္ ပေရာဆက္ပါ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ စဥ္းငယ္ခန္႔ ဂ်င္း လက္တသစ္၊ ပန္းသီး တလံုုး အခြံခြာ အတံုုးေလးေတြလုုပ္ျပီးေတာ့ ခုုနက ၾကက္သြန္ျဖဴ ဂ်င္းေတြနဲ႔ ေရာျပီး ဘလန္ဒါနဲ႔ ၾကိတ္လိုုက္ပါတယ္။ ပန္းသီးထည့္တာ ေမႊးေအာင္ပါ။ ျပီးေတာ့ ၾကက္သြန္မိတ္ေလးေတြ ကိုု လက္နွစ္ဆစ္ေလာက္ျဖတ္ထားျပီး ဇလံုုတခုုထဲမွာ အနွစ္ေတြၾကိတ္ထားတာကိုုထည့္ ဆား ငရုုတ္သီး အေရာင္တင္မႈန္႔ သၾကား ငံျပာရည္ စတာေတြထည့္ျပီး နယ္ပါတယ္ နယ္ေနတံုုးမွာလဲ ျမည္းၾကည္ပါ တီတိုု႔ နွစ္ေယာက္ကေတာ့ နယ္လိုုက္ျမည္းလိုုက္ လုုိတာထပ္ထည့္လိုုက္ပဲ။

အဆင္ေျပျပီဆိုုရင္ေတာ့ နယ္ပါမယ္။ ခုုန က အနွစ္ေတြ နယ္ျပီးသားကိုု နွစ္ပံုုခြဲလိုုက္တယ္ တပံုုက မုုန္လာဥဖိုု႔ တပံုုက မုုန္ညွင္းရြက္ဖိုု႔။ ျပီးရင္ လက္နဲ႔ ရွယ္နယ္ရံုုပါပဲ။ လက္အိတ္ေတြဘာေတြလဲစြတ္မေနေတာ့ပါဘူး။ ရႈပ္လိုု႔။ လြယ္ကူ သက္သာ ျမန္ေကာင္း အရသာရွိပါဆိုုေနာ္။

ေအာက္ကေတာ့ မုုန္းညွင္းေတြကိုု ေရေဆး ေရစစ္ျပီး အိုုးႀကီးႀကီးတခုုထဲ ထည့္နယ္တာပါ။ ဇလံုုကေသးလိုု႔ေလ။

ျပီးရင္ေတာ့ စိတ္ၾကိဳက္ဘူးေလးေတြနဲ႔ထည့္ျပီးေတာ့ ေရခဲေသတၱာထဲ ပစ္ထားလိုုက္တာေပါ့။ လြယ္ကူစားျမိန္မမကေတာ့ ၃ ရက္ေနရင္ စားရတယ္ေျပာတာပဲ ေစာင့္ၾကည့္ရမယ္ ရရင္ေတာ့ ရ မရရင္ေတာ့ ပစ္ေပါ့။

တေန႔ကတည္းက ပုုစြန္ဆီပ်ံစားခ်င္ေနတာ မေန႔က ပင္လယ္စာ အကင္သြားစားေတာ့ ပုုစြန္မီနီထုုပ္ တကီလိုု ဝယ္လာပါတယ္ ဘတ္ ၄၈၀ ပါ ၁၂ ေကာင္ရပါတယ္ ေမာင္က အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေရေဆး အခြဲႏႊာျပီးေတာ့ ဆားနႏြင္းနယ္ေပးပါတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴနီေလးေတြအဖတ္ေသးေသးေလးေတြလွီးလိုုက္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ထားတာပါ။

ဆီပူလာရင္ ၾကက္သြန္ျဖဴနီ ဆီသတ္ပါ။ နည္းနည္ႏြမ္းရင္ ပုုစြန္ထည့္ အေကာင္ေလးေတြ ေကြးလာရင္ လွန္ေပး။ ပုုစြန္အေကြး ငါးအေႏြးဆိုုတယ္မွလား။ ပုုစြန္ကထြက္တဲ့ေရေတြ ဆီပ်ံရင္ေတာ့ ရပါျပီ။

ထမင္းပူပူေလး ကိုုပုုစြန္ဆီေလးဆမ္း ဆားေလးျဖဴးျပီး နယ္စားပါတယ္။ စားခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စားရလိုု႔လားေတာ့မသိဘူး။ ေကာင္းမွေကာင္း။

ေအာက္ဟာေတြက အသီးေတြပါ။ ဝယ္လာတာ မ်ားသြားတယ္။ မမက ပန္းသီး ကိုု ကမ္ခ်ီထဲထည့္ဖိုု႔ ဝယ္ခိုုင္းတာ ဘယ္ေလာက္ဝယ္ရမလဲ မသိေတာ့ တပံုုတရာ ဆိုုတာနဲ႔ ဝယ္လာလိုုက္တယ္ ၇ လံုုးပါ။

က်န္တာေတြကလဲ စားခ်င္တာ ျမင္ျမင္ရာရာ ဝယ္လာတာပါပဲ။

ဒါကေတာ့ အသီး ပလက္တာေပါ့။

ဒီပိုုစ့္ေလးကိုု တီနဲ႔ တူတူ ကိုုရီးယား သြားခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ကိုုရီးယား ရူး မိခိုုင္မာ ကိုု dedication လုုပ္ပါတယ္။

A Chen
12:42 AM
Friday
20th Jan 2012
Home
Bangkok

ေတာအုုပ္ေလးထဲက အိမ္……

foto from google

ေတာအုုပ္ေလးထဲက အိမ္ေလး တလံုုးမွာေနတယ္လိုု႔ ေတြးဖူးသလား။ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ဖူးသလား။ (စကားခ်ပ္-မနွင္းျဖဴေလးလိုုေတာ့ လူပုုေလး ၇ ေယာက္နဲ႔မဟုုတ္ဘူးေပါ့။ စကားစပ္မိလိုု႔ ၾကံဳတံုုးေျပာရရင္ေတာ့ ဒစ္စေနရဲ႕ မင္းသမီးေတြထဲမွာ စနိူးဝႈိက္ကိုု အမုုန္းဆံုုးပဲ။ သိပ္ရြတာပဲလိုု႔ ျမင္တယ္။ ထားေတာ့။)

ထားပါ။ ခုုနက ေမးတဲ့ ေမးခြန္းက တီခ်မ္းေမးေနက် ဆိုုက္ကိုုတက္စ္ ေမးခြန္းမ်ိဳး မဟုုတ္ပါဘူး။ လူတိုုင္းလူတိုုင္းမွာ ကိုုယ္ပိုုင္ လိုုခ်င္တဲ့ ေနခ်င္တဲ့ ပိုုင္ဆိုုင္ခ်င္တဲ့ အိမ္ေလးမ်ိဳး စိတ္ကူးယဥ္ဖူးၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ေတာအုုပ္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ေတာင္ကုုန္းေအာက္ေလးနားမွာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ UP ကားတြန္းကားထဲက အဖိုုးႀကီးနဲ႔အဖြားႀကီးေလးေတြလိုု ေတာင္စြန္းေလး နားက ေရတံခြန္ေလးနားမွာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ မယ္၊ ဒါမွမဟုုတ္ စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ နန္းညီ ေျပာသလိုု ၾကာျဖဴ ၾကာနီေပါက္ေနတဲ့ မိုုးေကာင္းကင္ျပာျပာက်ယ္က်ယ္ေအာက္က လယ္ကြင္းေတြေပၚမွာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ တီခ်မ္းလိုု ေညာင္တုုန္း အထြက္နားက ငါးကန္က်ယ္ေပၚမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ သစ္လံုုးအိမ္ကေလးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ လွပတဲ့ သက္တံ့ရဲ႕ အဆံုုးက ေရကန္ငယ္ေလးေဘးမွာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အိမ္ေလးတလံုုး ကိုုယ္ပိုုင္ရွိျပီဆိုုရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နားေနစရာ ကြန္းခိုုစရာ ဘဝအေမာေျဖစရာေနရာေလးတခုုေတာ့ ရွိျပီေပါ့။ ထပ္ျပီးေလလြင့္ေနစရာမလိုုေတာ့ဘူး၊ အခ်ိန္တန္ရင္ ျပန္စရာရွိျပီ။ ေနာက္ထပ္လဲ အထီးက်န္စရာမလိုုေတာ့ဘူး ကိုုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ တူတူခုုခ်ိန္ကစျပီး ဘဝကိုု တူတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖတ္သန္းလိုု႔ရျပီေပါ့။

ဒါေပမယ့္ လူတိုုင္းလူတိုုင္းရဲ႕ စိတ္ကူးထဲက အိမ္ကေလးကိုုလိုုခ်င္တဲ့အခ်ိန္၊ ပိုုင္ဆိုုင္ခ်င္တဲ့ အသက္အရြယ္ေတြက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မတူၾကဘူး။ ေတာအုုပ္ထဲက အိမ္ကေလးတ တခ်ိဳ႕ လူေတြအတြက္ စိတ္ကူးသက္သက္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ လူေတြအတြက္ေတာ့ တကယ္ျဖစ္ေအာင္လုုပ္မယ့္ တားကက္ ပစ္မွတ္ တခုုပဲ။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘဝရဲ႕ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္ကူးထဲက အိမ္ကေလးအပါအဝင္က timing အခါအခြင့္ နဲ႔ ဆိုုင္တာပါ။ တခ်ိဳ႕လူေတြက လြတ္လပ္မႈကိုုပဲ ျမတ္နိူးတယ္၊ ေလလြင့္ေနရာတာကိုု ေပ်ာ္တယ္၊ အေျခတက် မေနခ်င္ဘူး၊ သူတိုု႔အတြက္ အပင္တပင္သာရွိပါေစ၊ ေတာအုုပ္တခုုမလိုုပါဘူး။ ေတာအုုပ္ထဲက အိမ္မရွိလိုု႔လဲ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးဆိုုတဲ့သူမ်ိဳးေပါ့။ အပင္ရွိရင္ အကိုုင္းရွိမယ္၊ ခဏ နားျပီးရင္ သူပ်ံခ်င္တဲ့ေနာက္တေနရာ ကိုု ဆက္ပ်ံလိုု႔ရျပီေပါ့။

တခ်ိဳ႕ ကက်ေတာ့ ကိုုယ့္အတြက္ျဖစ္တဲ့၊ ကိုုယ္ပိုုင္ဆိုုင္တဲ့၊ ကိုုယ္နဲ႔သက္ဆိုုင္တဲ့ ကိုုယ္အတြက္ သက္သက္ျဖစ္တဲ့ ေတာအုုပ္ထဲက အိမ္ကေလးတလံုုး လိုုခ်င္ၾကတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ေနလာလိုုက္တာ တေန႔က်ေတာ့ သူလိုုခ်င္တဲ့အရာေတြက အဲ့တာေတြမဟုုတ္ဘူး၊ ေတာအုုပ္ထဲက အိမ္လဲမဟုုတ္ဘူး၊ ေရတံခြန္ေဘးက အိမ္လဲမဟုုတ္ဘူး ဆိုုတာ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ေသခ်ာလာတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ သူဟာဘာလဲဆိုုတာ သူ႔ဘာကိုု လိုုခ်င္တာလဲဆိုုတာ သူ႔ကိုုယ္သူေတာင္မသိေတာ့သလိုု လမ္းေပ်ာက္တတ္ျပန္ပါတယ္။ တူတူေနလာတာ နွစ္ေတြၾကာလြန္းလွတဲ့အခါက်ေတာ့ သူ႔မွာ ကိုုယ္ပိုုင္လြတ္လပ္ခြင့္ဆိုုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲ့တာေတြ အကုုန္လံုုး က တာဝန္ေတြ ဝတၱရားေတြေအာက္မွာ မိသားစုု ဝန္ထုုပ္ဝန္ပိုုးေတြၾကားမွာ ေပ်ာက္ဆံုုးေနခဲ့တာၾကာလွျပီ။

ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ဆံုုးရံႈးသြားတဲ့သူေတြဟာ အထီးက်န္သြားတတ္ပါတယ္။ ေဘးမွာ ကိုုယ္ကခ်စ္တဲ့ ကိုုယ့္ကိုုခ်စ္တဲ့ မိသားစုုဝန္းရံေနရင္ေတာင္ အထီးက်န္ေနတတ္ပါတယ္။ အရင္တံုုးက သူလိုုခ်င္တယ္ထင္ျပီး အသည္းအသန္ၾကိဳးစားခဲ့သမွ် ဟာ အခုုေတာ့ သူ႔အတြက္ သူ႔ကိုုျပန္ခ်ည္ထားမယ့္ ၾကိဳးေတြသက္သက္သာျဖစ္ လာခဲ့ျပီေလ။ သူလိုုခ်င္တာ အခုုခ်ိန္မွာ အကိုုင္းမွာ ခဏနားျပီး လြတ္လပ္က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ပင္လယ္ျပင္ေပၚမွာ အဆံုုးအစမရွိ အေတာင္ေတြကိုု ျဖန္႔ျပီး ပ်ံသန္းနိုုင္တဲ့ လြတ္လပ္မႈမ်ိဳးဆိုုတာကိုုသိလာတဲ့အခါ အရမ္းေနာက္က်ေနျပီ။ သူ႔ကိုုခ်ည္ထားတဲ့ၾကိဳးေတြ မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ သူ႔မွာ မလႈပ္သာ မရုုန္းသာျဖစ္ေနျပီ။ ငယ္ငယ္ကလိုု ခြန္အားလဲမရွိေတာ့ဘူး၊ အခ်ိန္လဲ မရွိေတာ့ဘူး။

အရင္က ၾကိဳးစား တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ေတာအုုပ္ထဲကအိမ္ေလးကိုု ထားခဲ့ဖိုု႔ကက်ျပန္ေတာ့လဲ ရင္ထဲမွာ အေၾကာက္တရားေတြက အျပည့္။ ဆက္လက္ဖက္တြယ္ထားဖိုု႔က်ေတာ့လဲ အေတြးေတြက မေရရာ။ အခ်စ္ေတြ ေမတၱာေတြ သံေယာဇဥ္ေတြဆိုုတာ အမွတ္တခုုကိုုေရာက္လာရင္ေတာ့လဲ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ဘာဆိုုတာ ျပန္ရွာခ်င္လာတတ္ပါတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ပိုုင္လြတ္လပ္မႈကိုု ျပန္လြမ္း တမ္း လာတာေပါ့ေလ။ အဲ့လိုု အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုုယ္တိုု႔ေတြ အခ်စ္ကိုု လက္လႊတ္ခံျပီးေတာ့ ကိုုယ္လိုုခ်င္တယ္ထင္တဲ့ ေလာက အသစ္တခုုကိုု ရဖိုု႔ ထပ္မံၾကိဳးစားမႈေတြဟာ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ အရာရာကိုု လက္လႊတ္ဆံုုးရံႈးရျခင္းနဲ႔ပဲ ျပီးဆံုုးနိုုင္ေသးတာပဲ။ အီး လိုုေျပာရင္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလး တလံုုးထဲ midlife crisis ေပါ့ေလ။ (တီခ်မ္းက မရႈပ္ရႈပ္ေအာင္ေရးေနတာပါ)

တခါတခါက်ရင္ အရင္တံုုးက ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနခဲ့ရတဲ့ ေတာအုုပ္ကအိမ္ကေလးကိုု သတိရတတ္ပါတယ္။ ကိုုယ္တိုု႔ေတြေသြးေတြေခြ်းေတြအမ်ားႀကီးရင္းျပီး တည္ေ ဆာက္ထားတဲ့ ဘဝေလးေလး…..အဲ့လိုုေတြးမိျပန္ေတာ့လဲ ခြဲခြာရမွာ ခပ္ခက္ခက္ပဲမွလား။

ကိုုယ္တိုု႔ေတြအခ်စ္ကေနျပီးေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ ေစာင့္စားမႈေတြ၊ ကတိေတြထားရွိခဲ့ၾကတယ္။ ရလဲရ ခဲ့ၾက တယ္၊ ေနာက္ျပီး တိုု႔နွစ္ေယာက္တူတူေနၾကတံုုးက ရွိခဲ့ၾကတဲ့ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ဒါေတြရွိေနရင္ ဘဝႀကီး ကမာၻႀကီးက ျပီးျပည့္စံုုျပီလိုု႔လဲထင္ခဲ့ၾကဘူးတယ္။ အသက္ေတြ တျဖည္းျဖည္းႀကီးလာေတာ့မွ ေပါေပါေလာေလာ သံုုးခဲ့ၾကတဲ့ နုုပ်ိဳမႈေတြက သိပ္မက်န္ေတာ့ပါလားဆိုုတာ အလန္႔တၾကားသိလာရတယ္ေလ။ ကိုုယ့္ဘဝမွာ ကိုုယ္တကယ္လိုုခ်င္တာ လုုပ္ခ်င္တာကိုု လုုပ္ဖိုု႔ေပါ့။ သိဖိုု႔ လဲလိုုေသးတယ္ေလေနာ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ေတာအုုပ္ထဲက အိမ္ေလးကေတာ့ “အိမ္ေထာင္” လိုု႔ဆိုုရင္ေတာင္ တခ်ိန္တံုုးကေတာ့ မင္းေရာကိုုယ္ေရာ ညြတ္နူးခဲ့ၾကတဲ့ ေႏြးေထြးေနရာတခုုပါပဲ။

ဘဝမွာ အသက္ ၃၀ ေရာက္ရင္ လူေတြ ဒီလိုုပဲ ေတာင္စဥ္ေရမရေတြ ေလ်ာက္ေတြးျပီး ေၾကာင္လာသလားမသိဘူးေနာ္။ လိုုခ်င္တာေတြ လုုပ္ခ်င္တာေတြကလဲ မေရရာေတာ့ ကိုုယ္ဘာလိုုခ်င္သလဲဆိုုတာလဲ ေဝေဝဝါးဝါး ရေနတာလဲ တကယ္လိုုခ်င္တာမွ ဟုုတ္ရဲ႕လားလိုု႔ ဒိြဟေတြနဲ႔ ေအာ္………ေတာအုုပ္က အိမ္ကေလး။ ကိုုယ့္ရဲ႕ ေတာအုုပ္က အိမ္ကေလး။

A Chen
1:06 AM
Thursday
19th Jan 2012
Home
Bangkok

When i am thirty

When I am 30

When I am 30…. I will be half a man I will have half a way I will be half grown I will be half educated

When I am 30 I will be half settled I will be half succeed I will be half believed I will have half belief

When I am 30 I will be half asleep I will be half awake I will be half planned I will be half dreamed

From now on I will be start a step I will be start a plan I will be my own boss I will be my own freedom

Hey life…. Are you ready? Ready or not? Here I come!
က်ေတာ္ ၃၀ ျပည့္တဲ့အခါ…
က်ေတာ္ ၃၀ ျပည့္တဲ့အခါ
လူလားတဝက္ေျမာက္ခဲ့ျပီ
ဘဝလမ္းတဝက္ေပါက္ခဲ့ျပီ
အရြယ္တဝက္ေရာက္ခဲ့ျပီ
ပညာတဝက္ ေတာက္ခဲ့ျပီ

က်ေတာ္ ၃၀ ျပည့္တဲ့အခါ
အနည္တဝက္က်ခဲ့ျပီ
ေအာင္ျမင္တဝက္ ထြန္းခဲ့ျပီ
ယံုုၾကည္တဝက္ ရွိခဲ့ျပီ
ယံုုၾကည္တဝက္ ရခဲ့ျပီ

က်ေတာ္ ၃၀ ျပည့္တဲ့အခါ
အိပ္ျခင္းတဝက္ဝခဲ့ျပီ
နိူးဖိုု႔တဝက္ စခဲ့ျပီ
စီစဥ္တဝက္ ေျမာက္ခဲ့ျပီ
အိပ္မက္တဝက္ေပါက္ခဲ့ျပီ

အခုုကစျပီး….
ေျခလွမ္း တလွမ္းထပ္စမည္
စီစဥ္တရပ္ထပ္ကမည္
ငါသာ ငါ့သခင္ျဖစ္ရမည္
ငါ့ဘာသာငါ လြတ္လပ္မည္

ဘဝေရ….
အသင့္ျဖစ္ျပီလား
ကိုုယ္ကေတာ့ လာျပီ။

A Chen2:19PMMonday16th Jan 2012Bangkok

ဝန္ခံရန္ခက္ခဲေသာ…

ဂူဂဲလ္ က ပံုု

ဝန္ခံရန္ ခက္ခဲေသာ….

ေလာကႀကီးမွာ ဝန္ခံဖိုု႔အခက္ခဲဆံုုးက ကိုုယ္အမွားလုုပ္တဲ့ ကိစၥ မဟုုတ္ဘဲ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ မနာလိုုမႈလိုု႔ ကိုုယ္ ထင္တယ္။

“ကိုုယ္ မနာလိုုျဖစ္ေနတယ္” ဆိုုတဲ့ စကားစုု “ကိုုယ္မွားသြားလိုု႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္” ဆိုုတာထက္ အမ်ာႀကီး ဖြင့္ေျပာရခက္ပါတယ္။

လူတေယာက္ကိုု ခ်စ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုုယ္တိုု႔ေတြ “ကိုုယ္ မင္းကိုု ေတာင္းပန္ပါတယ္” လိုု႔ ေျပာဖိုု႔ ေတာ္ရံုုနဲ႔ ဝန္မေလးၾကဘူး။ ကိုုယ္မွား သြားရင္ေတာင္ မင္း စိတ္မဆိုုးဖိုု႔ ကိုုယ္ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ မင္းကိုု ခ်စ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေလးေတာ့ ကိုုယ့္သိကၡာကိုု အပြန္းအပဲ့ခံနိုုင္တယ္။ ကိုုယ္မင္းကိုု ေတာင္းပန္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုုယ့္ သိကၡာကိုု ခဏ ေဘးခ်ထားနိုုင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ မနာလိုုတာကေတာ့ သိကၡာနဲ႔ သိပ္မဆိုုင္ေတာ့ဘူး။ မနာလိုုမႈထဲမွာ သိကၡာလဲ နည္းနည္းေတာ့ တစိတ္တပိုုင္းပါမယ္ေပါ့။ ကိုုယ့္ရဲ႕ သိကၡာေတြ ကိုုယ့္ရဲ႕ ကြဲေၾကလြယ္မႈေတြကိုုေတာ့ မင္းကိုု မသိေစ နားမလည္ေစ ခ်င္ပါဘူး။ အဲ့တာက တကယ္ေတာ့ တခါတခါ ကိုုယ္ေတာင္ ရင္မဆိုုင္နိုုင္တဲ့ ကိစၥပဲေလ။

ကိုုယ့္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ မနာလိုုစိတ္ကိုု ဖံုုးကြယ္ဖိုု႔ အခါမ်ားစြာမွာ ကိုုယ္တုုိ႔ေတြ အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာျပီး စိတ္တိုုေနမယ္။ ပါးစပ္ထဲေတြ႔ရာေတြ ေပါက္တတ္ကရ ေလ်ာက္ေျပာျပီး ကိုုယ့္မနာလိုု စိတ္ကိုု ဖံုုးကြယ္ဖိုု႔ ၾကိဳးစား မယ္။ ဒါမွမဟုုတ္ စိတ္ထားႀကီးဟန္ေဆာင္ျပီး ခြင့္လႊတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခ်င္ေဆာင္မယ္။

တခါတံုုးက တပတ္ေလာက္ကိုု ကိုုယ္ စိတ္ေတြတိုုေနခဲ့ဘူးတယ္။ အေၾကာင္းရွာေတာ့လဲ ေသခ်ာမေတြ႔။ ကိစၥေသးေသးေလးေတြကိုုပဲ စိတ္က တိုုေနတာလား ဒါမွမဟုုတ္ မိန္းမေတြလိုု တလတခါ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေၾကာက္စရာဒိန္းဂ်ား ကာလ ကိုုေရာက္ေနတာလား။ တကယ္ကေတာ့ ကိုုယ္ မနာလိုု အူတိုု ျဖစ္ေနတာပါ။

ဘာကိုု မနာလိုုတာလဲ…? ဒါမွ မဟုုတ္ မင္းအတြက္ေတာ့ ဟာသ ကိုုယ့္အတြက္ေတာ့ ပူေလာင္ျပင္းပ်တဲ့ မနာလိုုမႈေတြလား၊ ဥပမာ ကိုုယ္မဟုုတ္တဲ့ တျခားသူေတြနဲ႔ မင္းရဲ႕ဆက္ဆံမႈ၊ သူတိုု႔ အေပၚမင္း အၾကည့္၊ တေယာက္ေယာက္ကိုု မဟုုတ္ဘဲနဲ႔ မင္းရဲ႕ ကာဆင္ပါလိုု႔ လိမ္ညာမႈေတြ၊ မင္းရဲ႕ စကားေျပာတဲ့ အခါ မလံုုမလဲ ျဖစ္တတ္တဲ့ အမူအယာ၊ ကိုုယ့္မ်က္လံုုးတည့္တည့္ မၾကည့္ရဲတာေတြ စသျဖင့္ေပါ့။

ကိုုယ္တိုု႔ ေတြရဲ႕ ဂုုဏ္သတိၱ တခုုက ဘာလဲဆိုုေတာ့ ဘာမဟုုတ္တဲ့ ကိစၥေလးေတြက အစ ေသးတဲ့ အမႈ ႀကီးေအာင္ ႀကီးတဲ့ အမႈ ဧရာမ ျဖစ္ေအာင္ လုုပ္တတ္တာ၊ ျဖစ္ျပီးတာနဲ႔ တျဗစ္ေတာက္ေတာက္ မျပီးနိုုင္ မစီးနိုုင္ ျဖစ္နိုုင္တာ။ မ်က္ရည္လည္ရႊဲ တခြဲသား လုုပ္နိုုင္တာေတြေပါ့။

ဒါေပမယ့္လဲ မင္းခ်စ္ေနတဲ့ ကိုုယ္က မနာလိုုစိတ္ႀကီးတတ္တဲ့ သူတေယာက္ဆိုုတာ မင္းကိုု မသိေစခ်င္ျပန္ဘူး။ ဘာလိုု႔လဲဆိုုေတာ့ မနာလိုုစိတ္နဲ႔ ကိုုယ္ အရူးထေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုုယ့္ စိတ္ထား ေသးသိမ္လိုု႔ မနာလိုုအူတိုု ျဖစ္ေနတာလိုု႔ မင္းထင္တာထက္ ကိုုယ့္ မွာ ဘိုုင္ပိုုလာျဖစ္ေနတာလိုု႔ မင္းထင္တာကိုု ကိုုယ္ ပိုုလိုုခ်င္မိတယ္ေလ။

ကိုုယ္ထင္တယ္ လူေတြ မနာလိုုစိတ္ကိုု ဝန္မခံခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ တျခားအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြလဲ ရွိေနနိုုင္ေသးတယ္။ ဥပမာ….ကိုုယ္မင္းကိုု ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တာ၊ ဘယ္ေလာက္အေလးထားတာ၊ ဆံုုးရံႈးရမွာ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္တာ ဆိုုတာေတြကိုု မင္းကိုုမသိေစခ်င္ဘူး။

ကိုုယ့္အားနည္းခ်က္ေတြသိလိုု႔ မင္းမာန္တက္ေနမွာ ဂုုဏ္ယူေနမွာကိုုလဲ မလိုုခ်င္ျပန္ဘူး။
စိတ္ထားေသးသိမ္တဲ့ လူတေယာက္ျဖစ္သြားမွာ ကိုုလဲ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ မလိုုလားဘူး။
ေနာက္ဆံုုး မျဖစ္ေစခ်င္ဆံုုးကေတာ့ ေနာင္မွာ မင္းက ကိုုယ့္မနာလိုုမႈ ကိုုအခြင့္အေကာင္းယူျပီး ကိုုယ့္ကိုု စမွာ၊ အနိုုင္ယူမွာ၊ ေဒါသထြက္ေစမွာ ေတြကိုုပါ။

အဲ့တာေတြေၾကာင့္ ကိုုယ့္ရင္ထဲမွာ မနာလိုုမႈေတြ နဲ႔ ပူေလာင္ျပင္းပ်ေနတဲ့ အခါ ကိုုယ့္မ်က္နွာေပၚမွာ သေဘာထားႀကီးႀကီး အျပံဳးတခုု ကိုုတပ္ထားပါ့မယ္။

A Chen
1:28PM
Monday
16th Jan 2012
Bangkok

တီခ်မ္း ဖက္ထုုပ္ျပဳတ္

ဒီရက္ပိုုင္းမွာ တကယ့္ကိုုပဲ လြယ္လြယ္ခ်က္ ဆူဆူစားေတြ လုုပ္ေနမိပါတယ္။ အမဲသားဆီပ်ံ တအိုုးခ်က္ျပီး ၃ ရက္ေလာက္စားတာမ်ိဳး၊ အလြယ္တကူ ပလာေခ်ာင္ေၾကာ္ ဆတ္သားမြေၾကာ္ေတြနဲ႔ ထမင္းပူပူ စားလိုုက္တာမ်ိဳး ဒီလိုုပဲ ျပီးေနတာ မ်ားပါတယ္။ အရင္တပတ္က ရံုုးျပန္တက္ရတယ္။ ျမန္မာျပည္ကလဲျပန္ေရာက္တာ မၾကာေသးေတာ့ အရွိန္ကမေသေသးပါဘူး။ ထားေတာ့။

ကဲဒီတခါလဲ လြယ္လြယ္ခ်က္တာ စားၾကရေအာင္ ဖက္ထုုပ္ျပဳတ္ေလး လုုပ္ေပးလိုုက္ပါတယ္။

ပထမဆံုုး အေပၚက ပံုုမွာ ျပထားသလိုုပဲ ဖက္ထုုပ္ထုုပ္ရပါမယ္။

ပထမဆံုုး အသားေတာက္ေတာက္စင္း ကိုု လိုုခ်င္သေလာက္ ဆား အခ်ိဳမႈန္႔ ေကာ္မႈန္႔ တိုု႔နဲ႔ နယ္ေပးပါ။ နယ္ျပီးသားေတြကိုု ပံုု ၂ က အတိုုင္း ဗူးေလးနဲ႔ ထည့္ထားပါ။ ပိုုေနရင္ ျပန္သိမ္းရလြယ္ေအာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ပံုု ၃ မွာ ျပထားတဲ့ အတိုုင္း ေရခြက္ ေလးနဲ႔ တူေလး တေခ်ာင္းဆိုုရင္ ဖက္ထုုပ္စထုုပ္လိုု႔ ရပါျပီ။ အမွန္က ေရခြက္အစား ၾကက္ဥ အကာ ဆိုုရင္ ပိုုေကာင္းပါတယ္။ အသားနယ္တဲ့ အထဲမွာလဲ ၾကက္ဥ တလံုုးေလာက္ထည့္နယ္ရင္ ပိုုစားေကာင္းပါတယ္။ အသားက ပိုုနူးညံ့တာေပါ့။ အိမ္သားက ၾကက္ဥ မစားေတာ့ မထည့္ရပါဘူး။

ဖက္ထုုပ္အသားအတြက္ကေတာ့ အလြယ္လုုပ္ျပီးသားကိုု ေစ်းမွာ ဆိုုင္ေတြမွာ ဝယ္လိုု႔ရပါတယ္။ ဟိုုးတီတိုု႔ အေမေတြ ေခတ္ကလိုု အိမ္မွာ ကိုုယ္တိုုင္လုုပ္ စရာမလိုုေတာ့ပါဘူး။ တီကေတာ့ အခုု ပံုုမွာ ျပထားတဲ့ ျမင္းျဖဴ တံဆိပ္ကိုု ဝယ္ပါတယ္။ ေမးလိုုက္ရင္ ရပါတယ္။ ဖက္ထုုပ္ ျပဳတ္မယ့္ဟာလိုု႔ေျပာပါ ေၾကာ္မယ္ဟာ နဲ႔ ျပဳတ္မယ့္ဟာခ်င္း ဖက္ထုုပ္ရဲ႕ အသားမတူပါဘူး။ အဲ့ေတာ့ မေသခ်ာရင္ ေမးဝယ္ပါ။ ျပီးရင္ေတာ့ ပံုုမွာ ျပထားတဲ့ အတိုုင္းထုုပ္ပါ။ တီကေတာ့ ထုုပ္ျပီး လွလွေလး ျဖန္႔ထားပါတယ္။ ခဏလွပ္ထားတာပါ။ ေနာက္ ေတာ့ ပိုုတာ ကိုု ဗူးထဲ ထည့္သိမ္းေပါ့။ ေနာင္ေန႔ စားရင္ ထပ္ထုုပ္စရာမလိုုေတာ့ဘူးေလေနာ္။

ဖက္ထုုပ္ထုုပ္ျပီးရင္ ျပဳတ္ပါမယ္။ ေရတအိုုးအရင္ဆူေအာင္တည္လိုုက္ပါ။ ျပီးရင္ စားခ်င္သေလာက္ ျပဳတ္ပါ။ တီကေတာ့ တပြဲအတြက္ ကိုု ဖက္ထုုပ္ ၁၀ ခုု ျပဳတ္ပါတယ္။ အိုုးထဲက ေရဆူလာရင္ ဖက္ထုုပ္ေတြထည့္ပါ။ ျပီးေတာ့ ခဏ ေပးဆူလိုုက္ပါ။ ဖက္ထုုပ္ေတြ ထည့္ထည့္ခ်င္း ေရက ေအးသြားပါမယ္။ ဖက္ထုုပ္ေတြကလဲ ေအာက္ကိုု က်သြားပါမယ္။ ခဏေနလိုု႔ က်က္လာရင္ သူတိုု႔ေတြက မုုန္႔လံုုးေရေပၚ လိုုပဲ ေပၚလာပါမယ္။ ခဏ ထပ္ေပးဆူလိုုက္ပါ။ တီက ဖက္ထုုပ္ထဲ ကိုု အသားမ်ားမ်ားထည့္ထားလိုု႔ နည္းနည္း ၾကာၾကာေလး ျပဳတ္ပါမယ္။ မဟုုတ္ရင္ အထဲက အသားမက်က္မွာ စိုုးလိုု႔ပါ။ ကပ္ေစးနည္းျပီး အသားကိုု ဆိုုင္မွာလိုု နည္းနည္းေလးပဲ ထည့္မယ္ဆိုုရင္ေတာ့ ေရေပၚ ေပၚလာတာနဲ႔ ရပါျပီ။ ျပီးရင္ စားမယ့္ ပန္းကန္ထဲ ဖက္ထုုပ္ေတြကိုု ေရစစ္ျပီးထည့္ပါ။ ပံုုကိုုၾကည့္ပါ။ အသားေတြက ဟင္းရည္ ၾကည္ထဲက အသားကိုု အေခ်ာင္းေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္လွီးထားတာပါ။ အိုုေက ေအာက္မွာ ဟင္းရည္ၾကည္ကိုုၾကည့္ရေအာင္….

ေရကိုု ၾကိဳက္သေလာက္ အိုုးနဲ႔ ထည့္တည္ပါ။ အရသာ ေလးေလးလိုုခ်င္ရင္ ေရနည္းနည္းနဲ႔အသားမ်ားမ်ား သိုု႔ နံရိုုး၊ သိုု႔ အရိုုးၾကမ္း စတာေတြနဲ႔လဲ ဟင္းရည္ကိုု ခ်ိဳေအာင္ လုုပ္လိုု႔ရပါတယ္။ တည္ပံုုတည္နည္းကေတာ့ ေျပာလြန္းလိုု႔ ဖန္တရာေတ ဆိုုသလိုုပါပဲ။ ပထမဆံုုး ၾကိဳက္သေလာက္ အသား အရိုုးကိုု ေရစင္စင္ေဆးျပီးေတာ့ တည္မယ့္အိုုးထဲထည့္ပါ။ တီကေတာ့ ပံုုမွာ ျပထားသေလာက္ ေရကိုု ပံုုမွာ ျပထားသေလာက္ အသားတံုုးနဲ႔ ဆိုု အိုုေကပါတယ္။ ပထမဆံုုး မီးျပင္းနဲ႔ ေရဆူတဲ့အထိတည္ပါ။ အိုုးအဖံုုးကိုု တည္ေနတဲ့ တခ်ိန္လံုုးဖြင့္ထားပါ။ ပထမဆံုုးေရ တျဖည္းျဖည္းပူလာရင္ အသား ထဲကေသြးေတြေၾကာင့္ေရေတြက နည္းနည္းေနာက္လာပါမယ္။ ကိစၥ မရွိပါဘူး။ မပူပါနဲ႔။ ျပီးရင္ ေရဆူလာျပီဆိုုတာနဲ႔ မီးကိုု ေအးပစ္လိုုက္ပါ။ မီးေသးေလးနဲ႔ ဆက္တည္ပါ။ ဟင္းရည္က တျဖည္းျဖည္း ၾကည္လာပါမယ္။ တည္ေနတဲ့တေလ်ာက္မွာ အနွစ္ျဖဴျဖဴ ေတြပံုု ၁ မွာ ျပထားတဲ့ အတိုုင္းေတြ႔ရင္ ဇြန္းေလးနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခပ္ထုုတ္ပါ။ ေနာက္ဆံုုးမွာ ပံုု ၃ မွာ ျပထားတဲ့ အတိုုင္း တီခ်မ္း တိုု႔ ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ မဟာဟင္းရည္ၾကည္ ကိုုရပါမယ္။

ဟင္းရည္ၾကည္လဲ ရျပီ ဖက္ထုုပ္လဲ ျပဳတ္ျပီးျပီဆိုုရင္ေတာ့ ခုုနက ဖက္ထုုပ္ကိုု စစ္ျပီးထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္ထဲကိုု ဆား အခ်ိဳမႈန္႔ လိုုသေလာက္ထည့္ပါ။ ခုုနက ဟင္းရည္ၾကည္ထဲက အသားကိုု အေခ်ာင္းေလးေတြလွီးပါ။ ျပီးရင္ ဟိုုတေန႔က ၾကက္သြန္ျဖဴနဲ႔ ငရုုတ္သီး ဆီခ်က္ေတြထည့္ဖိုု႔လဲ မေမ့ပါနဲ႔ေနာ္။ ျပီးရင္ နံနံပင္ထည့္၊ အခ်ဥ္ ညွစ္ျပီးရင္ ဟင္းရည္ၾကည္ေလး ေလာင္းထည့္လိုုက္ေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ စားစရာ တီခ်မ္းခ်က္တဲ့ ဖက္ထုုပ္ပါ ဆိုုသလိုု ဖက္ထုုပ္ျပဳတ္ ေကာင္းေကာင္း အရသာရွိရွိေလးတပြဲ ရတာေပါ့ေနာ္။

ေအာက္ကဟာေတြကေတာ့ ဖက္ထုုပ္နဲ႔ မတင္းတိမ္နိုုင္တဲ့ တီခ်မ္း မဟာဗိုုက္အတြက္ ထပ္မံျဖည့္တင္းရတဲ့ သံပရာသီးနဲ႔ပ်ားရည္ နဲ႔ေဖ်ာ္တာရယ္ ငါးရံ႕ဖုုတ္ဆီဆမ္းနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းရယ္ပါ။ အခ်ိဳပြဲေပါ့။ ျမည္းၾကပါအံုုး။


ေဘာနပ္စ္။ ပေဟဠိ….

ေနာက္က ၃၂ လက္မ တီဗီမွာ ျပေနတာ ဘာကားလဲ? ေျဖနိုုင္တဲ့သူ ကိုု ငါးရံ႕ေျခာက္တဗူးလံုုးေပးမယ္။

ေနာက္ တီ ဒီပိုုစ့္ထဲမွာ အလြဲေလးတုခုုရွိတယ္။ ဘယ္သူမ်က္စိလ်င္လဲ ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။

A Chen
2:09Am
Monday
16th Jan 2012
Home
Bangkok

ေယာက်္ားေတြရဲ႕ ကမာၻ

တခ်ိဳ႕ေယာက်္ားေတြ ရွိပါတယ္…..လူက လူဆိုုးမဟုုတ္ဘူး၊ ပံုုစံက အမိုုက္စားမဟုုတ္ဘူး၊ အဲ့လိုုပဲ ငတံုုးငအ လဲမဟုုတ္ျပန္ဘူး၊ ဂုုဏ္ေမာက္ျပီး မာန္တက္ေနတာမ်ိဳးလဲမရွိဘူး………..တခုုပဲ သူ႔ကမာၻက က်ဥ္းလိုုတယ္။ ဘယ္လိုုကိစၥမ်ိဳးကိုုမဆိုု ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ေတြးတယ္ ျမင္တယ္ လုုပ္တတ္တယ္။

တျခားလူေတြ လုုပ္တဲ့ အလုုပ္ကိုုဆိုု ဒီလိုုပါပဲ လိုု႔အျမဲျမင္တတ္တယ္။ သူလုုပ္မွ သူမ်ားထက္ပိုုေကာင္းတယ္လိုု႔အျမဲ ထင္တတ္တယ္။ ဆင္ေျခဆင္လက္သိပ္မ်ားတယ္။ လူျဖစ္ရတာ သူ႔အတြက္ ဘာဝန္ထုုပ္ဝန္ပိုုးမွ မရွိသလိုုဘဲ။ ဘာလိုု႔လဲဆိုုေတာ့ သူ႔မွာ တာဝန္ယူမႈ ဆိုုတာလဲမရွိလိုု႔။ သူမ်ားအေပၚ မေကာင္းၾကံတတ္တာမ်ိဳးေတာ့လဲ မရွိိဘူး၊ သူမ်ားကိုုလဲမေကာင္းမၾကံတတ္ပါဘူး။ အဲ့လိုုပဲ သူမ်ားအေပၚမွာလဲ မကူညီတတ္သလိုု သူမ်ားအတြက္ စဥ္းစားေပးတယ္ဆိုုတာမ်ိဳးလဲ သူ႔မွာ မရွိပါဘူး။

သူ႔ကမာၻမွာ သူရဲ႕ ေန႔တဓူဝ ျဖတ္သန္းမႈ နဲ႔ ဘဏ္ေကာင့္ထဲက ဆုုေငြေတြပဲ ရွိတယ္။ သူက ဘယ္လုုိလူမ်ိဳးလဲဆိုုေတာ့ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သူက စက္ဝိုုင္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးတခုု ဆြဲလိုုက္တယ္။ ကြက္ကြက္ကေလးမွ တကယ့္ကိုု ကြက္ကြက္ကေလးပဲ။ အဲ့စက္ဝိုုင္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကေန ဘယ္ေတာ့မွ မထြက္ေတာ့ဘူး၊ ထြက္ဖိုု႔ ရည္ရြယ္ခ်က္လဲ မရွိဘူး။

ေယာက်္ားတေယာက္ကိုု ဘယ္လိုုနားလည္ရမလဲလိုု႔လဲ မေမးပါနဲ႔။ ေယာက်္ားဆိုုတာ နားလည္လိုု႔ရတဲ့ သတၱဝါမ်ိဳးမဟုုတ္ဘူး။ ကိုယ္တိုု႔က သူတိုု႔ ကိုု ၾကိဳက္တိုုင္းလဲ သူတိုု႔က ကိုုယ္တို႔ကိုု ၾကိဳက္ခ်င္မွ ၾကိဳက္တာ။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္တကယ္ကိုု တေယာက္ေယာက္ကိုု နားလည္ရမယ္ဆိုုရင္ေတာ့ ကမာၻ ပိုုက်ယ္တ့ဲ ေယာက္်ားတေယာက္ေလာက္ကိုုသာရွာပါေလ။

သူက ေယာက်္ားတံခြန္ လူရည္ခြ်န္ျဖစ္စရာမလိုုသလိုု၊ သူရဲေကာင္း တေယာက္လဲျဖစ္စရာမလိုုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေကာင္းတေယာက္ေတာ့ ျဖစ္ဖိုု႔ လိုုမယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ ကြက္ကြက္ကေလးထက္ သူ႔မွာ က်ယ္ေျပာတဲ့ အတိုုင္းအဆမဲ့ ေကာင္းကင္တခုုရွိရမယ္။

သူမ်ားေတြမွာ ရွိတဲ့ အိုုင္ဒီယာေတြ၊ အားထုုတ္မႈေတြကိုု နားလည္မႈေပးနိုုင္တဲ့ ခ်ီးေျမွာက္နိုုင္တဲ့ လက္ခံနိုုင္တဲ့ သူတေယာက္ ျဖစ္ရမယ္၊ သူမ်ားေတြလဲ ေအာင္ျမင္နိုုင္တယ္၊ ကံေကာင္းနိုုင္တယ္ဆိုုတာမ်ိဳးကိုု နားလည္လက္ခံနိုုင္ရမယ္။ ေလာက ကမာၻႀကီးက ဘယ္ေလာက္က်ယ္ေျပာျပီး လူသားေတြက ဘယ္ေလာက္ေသးငယ္သလဲဆိုုတာ သိရမယ္။

တာဝန္ယူမႈဆိုုတာကိုု လက္ခံနိုုင္ရမယ္၊ ယူရဲရမယ္။ သိတတ္တဲ့ စိတ္ရွိရမယ္။ အလုုပ္တခုုလုုပ္တဲ့ေနရာမွာ သူမ်ားအတြက္ဆုုိတာကိုုလဲ စဥ္းစားေပးတတ္ရမယ္။ နားလည္မႈ ရွိတဲ့ စိတ္ထားတခုု ရွိရမယ္။ အလုုပ္လုုပ္တဲ့ေနရာမွာ တခ်ိန္လံုုး လူေတြကိုု လိုုက္တြက္ကပ္ေနတာမ်ိဳးမျဖစ္ရဘူး။ အေရးမပါတဲ့ အလုုပ္ေသးေသးေလးေတြမွာ အခ်ိန္ကုုန္ေနတာမ်ိဳးလဲမျဖစ္ရဘူး။ ေဘးထိုုင္ဘုုေျပာတဲ့ လူမ်ိဳး ပိုုျပီးေတာ့ မျဖစ္ရဘူး။ သူမ်ားအေပၚမေကာင္းၾကံခ်င္တဲ့သူမ်ိဳး။ အျမတ္ထုုတ္ခ်င္တဲ့ သူမ်ားလဲ မျဖစ္ရဘူး။ ဘဝက ခါးသီးလိုု႔ ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ ကိုုယ္က်င့္တရားကိုု ေဖာက္ဖ်က္တဲ့ အလုုပ္မ်ိဳးလုုပ္တဲ့သူလဲ မျဖစ္ရဘူး။

အရမ္းေတာ္ေန တတ္ေန ဖိုု႔မလိုုပါဘူး။ တိုုးတက္မႈအတြက္ ဘာမဆိုုလုုပ္မယ္ဆိုုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးရွိဖိုု႔လဲမလိုုဘူး။ ဒါေပမယ့္ တိုုးတက္ခ်င္စိတ္ေတာ့ရွိရပါမယ္။

ကမာၻက်ယ္တဲ့ ေယာက်္ားတေယာက္ကိုု ရွာခ်စ္မွ ကိုုယ္တိုုင္လဲသူနဲ႔အတူတူ လိုုက္ဘက္ညီတဲ့ က်ယ္ေျပာတဲ့ ပင္လယ္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ကမာၻက်ဥ္းတဲ့ ေယာက်္ားတေယာက္ကိုု ခ်စ္မိရင္ေတာ့ ကိုုယ္လဲ မတိုုးတက္တဲ့ အျပင္ သူနဲ႔ လိုုက္ျပီးေတာ့ေတာင္ ဆုုတ္ယုုတ္နိုုင္ေသးတယ္။

သတိထားဖိုု႔သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈပါ။

A Chen
3:40Am
Saturday
14th Jan 2012
Home
Bangkok