freedom of speech/different perspectives

3:05 PM me: http://www.youtube.com/watch?v=ixy0vRE3H-U&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=gfzylYuz62Q&feature=related
i think she says a lot of “you know”
3:07 PM you might have some files of her in ur system
3:08 PM she is an asylum refuge
http://www.youtube.com/watch?v=KETpWWtB0SA&feature=related
3:09 PM look at this one
she seems like i don’t know,
nervous
but i also felt like she has been forced to say like this
like she has to read it by heart and say it in the public “u know”
________________________________________ 8 minutes
3:18 PM MS: 🙂
I like her speech the other day whatever it counts saying UN cannot/is not doing anything
it is good
but i never like Burma campaign UK
3:19 PM these girls are like puppets
me: i know
MS: That’s why I don’t even read Little Daughter
me: that’s how i feel like too
i wonder whether they really believe what they r doing
or even know what they are doing
3:20 PM may be this is another form of British colonialism
u know another round
MS: How can they know dear?
me: that’s why i mean
MS: They have not been brought up like us
me: tz studied IR in Myanmar
people can go to library of course
so a lot of the information they speak out there are just not 100% correct
3:21 PM MS: it is absolutely true
me: they keep on saying that life in Myanmar is difficult
i don’t agree with that
may be they don’t have enough survival skills
this is just interesting
MS: in My friend office there is one British woman saying Education system in Myanmar is very bad
me: i want to write something about this but then i think better stay out of it and
let them do their things
3:22 PM MS: My friend replied that it was what the British had done
me: at least someone need to do this
haha
MS: it was not like that before
when we were with our kings
🙂
me: after listening a lot of her speech
3:23 PM i am more sure that she is just a token prune
MS: yeah
me: they are just some kids happen to get abroad and SPEAK English
that’s all
http://www.youtube.com/watch?v=BF7xiHFyGKA&NR=1
listen to this one is terrible
3:24 PM MS: the boss is Mark Farmaner
me: the boss of who?
MS: the boss of Zoya Phan
Nang Seng …
and now
Wainin Pwint Thon
3:25 PM me: but for all of it
i think her pronunciations is OK
hehe
MS: 🙂
3:26 PM My dear
and on the other hand
please understand
it is their career
3:27 PM me: yes
a girl needs to eat
i know
3:28 PM a boy too
otherwise we will end up on the street
MS: yeah
we still have a career
but not them
they will end up accusing the bad things of the govt
3:29 PM sometimes I am thinking about it
me: agree
MS: Is Aung SSK really happy with her life?
me: what if they cannot do this
what will they do
and i don’t think they can do this even in England for the rest of their life
i mean for nothing as a tangible results
3:30 PM i know what u mean
MS: Once she is famous and if she returned to England leaving Myanmar like this
me: not her publicity life that make people think she is a heroin
MS: She will also lose her future
me: but her real life as a person right?
MS: yeah
me: i am so glad to have the same IQ level friend to talk things like this u know what i mean
3:31 PM u can’t talk to ruree like this hehe
or may be she should do something like this too
if she deadly wanna be famous
3:34 PM i want to post what we had talked on my post
what do u think?
3:36 PM MS: u can post anonymously
🙂
3:37 PM me: what about ur name
but again every bodies names MS right hehe
if u r OK
do u want to edit a little bit
MS: no
I don’t want to
3:38 PM me: what does u mean by a little daughter?
MS: The world might forget about Nelson Mandela
me: u don’t want to what?
edit?
MS: Little Daughter was a book written by Zoya Phan
me: aww
do u have a link?
3:39 PM do u get the pdf i send?
3:40 PM MS: which pdf?
me: about her father?
prisoner file
mya aye
is the name
MS: aw
yeah
i got it
3:41 PM But I am sorry
I don’t want to read anything
3:42 PM me: send to me then
MS: They have done these activities against the govt and they are put into prison
It is worth
At least they have done something
But people in the jungle
in the rural villages
they did not do a single thing
3:43 PM and some were raped some were killed
But their stories remained untold
Whatever people say
3:44 PM On the account of respecting the lost one who suffered the loss for the crimes they did not commit
I will not read or comment on who is right who is wrong
3:45 PM me: well darling
they are not refuges yet and not asylum yet
and beside they might not speak English
i thinks that what happened
3:46 PM MS: But they breath Oxygen
They drink water
They don’t breath CO2 and drink urines
________________________________________ 5 minutes
3:52 PM me: well
even we breathe and eat the same thing
we think differently
otherwise everybody will be the same
i think that’s why communism does not work and failed

အတိတ္

အတိတ္

စြန္ငယ္ေလးၾကိဳးျပတ္ျပီ
ျမင္ေနဆဲ ေဝးသြားျပီ
ကူကယ္ရာမဲ့ လြတ္လပ္မႈမွာ လြင့္ျပီ

ကိုယ္တိုင္ထြက္ေျပးေတာ့မည္
ေထာင္ေျခာက္ျပြန္းအခ်စ္မွသည္
မို္င္ေထာင္ခ်ီေဝးလဲ ကိုယ္တေယာက္တည္း ထြက္ခဲ့

အိပ္မက္မွာ ကိုယ္လိုတာခ်စ္ျခင္း
နိူးအထမွာ ဒဏ္ရာသာ ရစ္ၾကြင္း
မင္းေပးတဲ့ အရာရာ ညစ္ႏြမ္းသည္
ျဖဴစင္စြာေနခ်င္သူ
ေယာင္ခ်ာခ်ာ ကိုယ္မိုက္ျပီး မူး

မွားျပီ ကိုယ္မွားျပီ မင္းကိုယံုတာမွားျပီ
ခ်စ္မိအျပစ္ရွိသည္
ကိုယ္ရဲ႕ကမာၻမွာ ကိုယ္သာက်န္ရစ္

ေဝးျပီ တို႔ေဝးျပီ ခ်စ္လာတာၾကာခဲ့ျပီ
အဆံုးသတ္နားေရာက္ျပီ
ရင္ထဲမွာ ဆူးျငိ

လာ လာ လာ လာ
ကိုယ့္တေယာက္ထဲဘာသာ ရူးျပီ

A Chen
2:30 PM
29th September 2010
Wednesday
Immigration Office
Bangkok

လြမ္း

လြမ္း

ေဟး
မင္းေလးကိုသိပ္လြမ္းသည္
ဒီအခ်ိန္ျပတင္း အျပင္မွာ မိုးတို႔က်ေနျပီ
ရင္မွာ သိပ္ႏြမ္းသည္
မ်က္ဝန္းမ်ား(လဲ) ညိဳလြန္းျပီ
ဒီအခ်ိန္မင္းဘယ္ေရာက္ကာ ေပ်ာ္ျပီးေမ့ေနျပီ

ေဟး
မင္းေလးကိုသိပ္လြမ္းသည္
ရင္မွာ ခံစားတာေတြ အတိတ္သို႔ လြင့္ပ်ယ္ျပီ
ကိုယ္ဆိုခ်င္စကားေတြ
ျမိဳသိပ္ (လြန္း) လို႔ ၾကပ္မြန္းျပီ
ဒီအခ်ိန္မင္းဘယ္ေရာက္ကာ ကိုယ့္အားေမ့ေနျပီ

အိုမင္းမရွိခဲ့ရင္ အတိတ္လဲမရွိျပီ စိတ္နာတာေတြမရွိ
ဒါေတာင္ခ်စ္ခြင့္ရွိရင္ မင္းပဲ ေရြးခ်ယ္မည္
အိုမင္းမရွိခဲ့ရင္ ကိုယ့္ဘဝကေလ လမ္းေတာင္ဘယ္မွာမသိ
အရာရာ အေပ်ာ္ေတြဆိတ္သုန္းျပီ အရာရာအဓိပၸါယ္ေတာင္မရွိ
အိုး……
ေဟး
မင္းေလးကိုသိပ္လြမ္းသည္
ဒီအခ်ိန္မင္း ဘယ္ဆီမွာ ေပ်ာ္ျပီး (ကိုယ့္အား) ေမ့ေနျပီ

ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေနသလို ကိုယ့္အားလြမ္းပါမည္

歌词

如果没有你
演唱:莫文蔚

Hey~我真的好想你
现在窗外面 又开始下着雨
眼睛干干的 有想哭的心情
不知道你现在到底在哪里

Hey~我真的好想你
太多的情绪 没适当的表情
最想说的话 我该从何说起
你是否也像我一样在想你

如果没有你 没有过去
我不会有伤心
但是有如果 还是要爱你

如果没有你 我在哪里
又有什么可惜
反正一切来不及
反正没有了自己

Hey~我真的好想你
不知道你现在到底在哪里

Hey~我真的好想你
现在窗外面 又开始下着雨
眼睛干干的 有想哭的心情
不知道你现在到底在哪里

Hey~我真的好想你
太多的情绪 没适当的表情
最想说的话 我应该从何说起
你是否也像我一样在想你

如果没有你 没有过去
我不会有伤心
但是有如果 还是要爱你

如果没有你 我在哪里
又有什么可惜
反正一切来不及
反正没有了自己

Hey~我真的好想你
不知道你现在到底在哪里

你是否也像我一样在想你

A Chen
4:30 PM
29th September 2010
Wednesday
Immigration Office
Bangkok

အေရွ႕ေတြး အေနာက္ေတြး

အေရွ႕ေတြး အေနာက္ေတြး

ဒီေန႔

ထူးမျခားနား ဘန္ေကာက္ေန႔ရက္တရက္ ကိုျဖတ္ရျပန္ပါတယ္။

ဘာလုပ္သလဲလား…?

တေန႔လံုးအိပ္တယ္။ ညေနပိုင္းက်ေတာ့ ရံုးဆင္းခ်ိန္ေလာက္မွထတယ္။ (ဟုတ္ကဲ့ ရံုးမတက္ ပါဘူး)
ျပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးျပီးေတာ့ ဘာစားရမလဲ စ စဥ္းစားပါတယ္။ ရဲေလးနဲ႔ ထိန္ဝင္းကလဲ ကိုယ့္ကို လာျပီး “ဘာစားမလဲအကို…?” လို႔လာမေမးၾကပါဘူး။ အဲ့တာနဲ႔ပဲ (သူမ်ားေတြအတြက္) ရိုးရိုး တန္းတန္း (ကိုယ့္အတြက္) ပ်င္းရိျငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းလွစြာ ညေနပိုင္းအစာရွာဖို႔ ကိုစရပါတယ္။ “ေခြးအ” ေတြဆိုရင္လဲအေကာင္းသား သုႆန္ ထဲသြားျပီး အေလာင္းေကာင္ေတြ တူးစား လိုက္ယံုပဲ လို႔ ေတြးမိပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ္သေဘာက်လို႔ နႈတ္ခမ္းသက္သက္နဲ႔ ရယ္လိုက္မိပါရဲ႕။

ဘန္ေကာက္ကီရန္း ေတြရဲ႕ ပံုမွန္ေန႔တဓူဝ ေန႔တေန႔ကေတာ့ ဘယ္လိုေနမလဲ ကိုယ္မသိခဲ့ပါ။ နွစ္နွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာေတာင္ ကိုယ္တကယ္ ေသခ်ာမသိခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ေန႔ေတြဟာ အိပ္ရင္အိပ္ မအိပ္ရင္ အလုပ္မွာ ဆိုေတာ့လဲေလ။ ကိုယ္ဟာ စက္ရုပ္ျဖစ္မွန္း မသိ ျဖစ္ေနခဲ့ တာၾကာေပါ့။ အဲ့တာကိုကလဲ ဘန္ေကာက္ကီရန္းေတြရဲ႕ ပံုမွန္တေန႔တာ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။

ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ တေန႔လံုးအိပ္ အိပ္ရာကထ စားစရာရွာစား တကယ့္ကို အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ပဲ လုပ္ခ်င္တာပါ။ အဲ့လိုပဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဘဝက တုိတိုေလးပါ အေရးမပါတာေတြ အေရးမႀကီးတာေတြ အေရးလုပ္စရာမလိုတာေတြအတြက္ အခ်ိန္မေပးနိုင္ပါဘူး။

အေရးႀကီးတာကေတာ့့ အအိပ္နဲ႔ အစားပါပဲ။ တခါက ကိုယ္ေရးဖူးသလိုပဲေပါ့ ကိုယ့္ဆီကေန ဘယ္သူမွ ယူမသြားနိုင္တဲ့ အရာေတြထဲမွာ အဲ့နွစ္ခု က အဓိက က်တယ္ေလ။ ထားပါေတာ့့ တခုကိုလုပ္ျပီးျပီဆိုေတာ့ က်န္တဲ့တခု ကို ဆက္ျဖည့္ဖို႔အတြက္ အစာရွာထြက္ရပါတယ္။

ဘာစားရမလဲလဲ မသိပါဘူး။ ခ်က္ျပဳတ္စားခ်င္တဲ့ စိတ္ မျဖစ္တာလဲ ၾကာလွေပါ့။ တေန႔လံုး လိုလို အိပ္ေနခဲ့တာဆိုေတာ့ ကိုယ့္အတြက္က မနက္စာ ေန႔လည္စာ ညစာ ေပါင္းစားရမွာပါ။ နိူးနိူးခ်င္း ေဖ်ာ္ေသာက္ထားတဲ့ ငွက္ေပ်ာ္သီး တခြက္ေတာ့ ရွိပါရဲ႕။ ဗိုက္ထဲကို ဒီေန႔အတြက္ ပထမဆံုးဝင္တဲ့ အဟာရေပါ့။ အဲ့တာနဲ႔ပဲ အိမ္နားက စင္တာတခုကိုသြားပါတယ္။

ဘာစားရမလဲ………………………?

စားခ်င္တာက အမဲသားကို ငရုတ္ေကာင္း အသီး နဲ႔ေၾကာ္တဲ့ ဟင္းနဲ႔ ထမင္းပံု ျပီးေတာ့ ၾကက္ဥ ဟပ္ဖ္ဖရိုင္ေလးနဲ႔စားခ်င္တာပါ။ ရွာေတာ့ မေတြ႔ပါဘူး။ အဲ့တာနဲ႔ ေလ်ာက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာစားျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ JFK အဲေလ KFC ပါ။ အဲ့ဒီ ၾကက္ေၾကာ္ကို စားဖို႔ တန္းစီေနရင္းနဲ႔မွ ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးဖို႔အေတြးေပါက္တာပါ။ တန္းစီ ျပီး ၾကက္ေၾကာ္ရလာေတာ့ ကိုယ္တေယာက္ထဲထိုင္စားရင္း ဆိုင္ရဲ႕ မွန္နံရံကေနတဆင့္ အျပင္ဘက္က သြားသြားလာလာ လူေတြကို ၾကည့္ရင္း အေတြးေတြ မ်ားရျပန္ပါတယ္။ အဲ့လို ေတြးတတ္တာကပဲ စာေရးခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြကို ျဖစ္ထြန္းေစတယ္ထင္ပါတယ္။

စားျပီးသြားေတာ့ လမ္းေလ်ာက္ျပန္ပါတယ္။ စင္တာက အိမ္နဲ႔ မနီးမေဝးပါ။ အမွန္ကေတာ့ မေဝးပါဘူး။ ေဝါ့ခ္ကင္း ဒစ္စတန္႔ပါ။ ဓါတ္ရထားနဲ႔ဆိုရင္ တမွတ္တိုင္ပါပဲ။ မိုးကတဖြဲဖြဲေလး ေတာ့ရြာေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ ကိုယ္က ဘယ္တံုးကမွ မိုးရြာတာ ကို စိတ္အေနွာင့္ အယွက္မျဖစ္ခဲ့သလို မိုးရြာထဲမွာ လမ္းေလ်ာက္ဖို႔ ကိုလဲ မတံု႔ေနွးခဲ့တာဆိုေတာ့…

နားထဲမွာ နားၾကပ္ကိုတပ္ရင္း မိုးရြာထဲမွာ လမ္းေလ်ာက္ သီးခ်င္းေလးတေအးေအး ညည္း ရတာ သိပ္ကို အရသာရွိပါတယ္။ လြတ္လပ္တယ္ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲဆိုတာကို စကားလံုးေတြနဲ႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ျပစရာမလိုဘဲနဲ႔ နားလည္ခ်င္ရင္ မိုးရြာထဲမွာ သီခ်င္းဆိုရင္း လမ္းေလ်ာက္ပါ။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ္အျမဲ လိုလို ညည္းျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ “မိုး….ေလးဖြဲတံုးသတိရတယ္…..ျမင္ေနတဲ့ျပတင္းတံခါးဆီပဲ……သြားလို႔ေမာ့ၾကည့္…………….ေျပာလိုက္ခ်ိန္ တကိုယ္ေရ ထဲ မိုးစက္ေတြအလယ္…..” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းပါပဲ။

လမ္းမွာ မီးနီမိေနေတာ့ အၾကာႀကီး ရပ္ေစာင့္ရပါေသးတယ္။ ကားေတြအတြက္ေတာ့ မီးက စိမ္းေနတယ္ေလ။ လူေတြအတြက္ပဲ မီးနီတာ။ ရပ္ေစာင့္ေနရင္း ျမန္မာျပည္မွာဆို ရပ္ေစာင့္ စရာမလိုဘူးလို႔ ေတြးမိပါေသးတယ္။ အနွစ္နွစ္ဆယ္လံုးလံုး က်င့္သံုးလာတဲ့ အမူအက်င့္ေတြ အေတြးအေခၚေတြက နို္င္ငံရပ္ျခားမွာနွစ္နွစ္ေလာက္ ေနလိုက္ယံုနဲ႔ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ဘယ္ေျပာင္းနိုင္ပါ့မလဲ။

မီးပိြဳင့္မွာ ရပ္ေနရင္း ဓါတ္တိုင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ လွပတဲ့ ညရႈခင္း တခု ကို မထင္မွတ္ဘဲ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြ ရြာေနတံုးမွာ ဓါတ္တိုင္ေအာက္ကေန လမ္းမီးလံုး ကိုေမာ့ၾကည့္ဘူးပါသလား မိတ္ေဆြ…?

တဖြဲဖြဲရြာေနတဲ့ မိုးေလးေတြက ေရစက္တစက္ျဖစ္သြားဖို႔ေလာက္အထိလဲ မႀကီးဘူးေလ။ ေရမႈန္ေလးေလာက္နဲ႔ပဲ ေဝ့ကာ ဝဲကာနဲ႔ ေအာက္ကို က်လာလိုက္ၾကတာ လွပတဲ့ ျမင္ကြင္းက ကိုယ့္ကို အေတြးေတြ ေဝေစတာေပါ့။ လူ႔ဘဝလိုပဲေလ….ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ ဟိုးအျမင့္ႀကီး ကေန လြတ္က်လာလိုက္ၾကတာ ေနာက္ဘယ္မွာဆံုးမယ္မွန္းမသိတဲ့ တေနရာကို မေရာက္ ခင္အထိ ကိုယ္တို႔ဘဝေတြဟာ လြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္ႀကီးကို ျပဳတ္က်ေနတာပါလား?။ ေနာက္ျပီး အခုလိုအဆက္မျပတ္ ျပဳတ္က်လာေနတဲ့ ေရမႈန္ေလး ေတြဟာ လမ္းခုလတ္မွာ တမႈန္နဲ႔တမႈန္ ေပါင္းစပ္သြားၾကတာလဲရွိရဲ႕။ ကိုယ့္ဘာသာ သီးျခား က်ဆင္းေနၾကတာေတြလဲ ရွိရဲ႕။ လူေတြနဲ႔ မတူဘူးလား…?

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး ျပီးေတာ့ ဂ်ဴးရဲ႕ စာအုပ္တအုပ္ကို ျပန္ဘတ္မိျပန္ပါတယ္။ “ကံၾကမၼာကိုမယံုၾကည္ၾကသူမ်ား” တဲ့…..ငယ္ငယ္တံုးက ဘတ္တာနဲ႔မတူတာက ဒီတေခါက္ ကိုယ္ျပန္ဘတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳေတြအရ သူေရးတဲ့ ေဆးပညာရပ္ဆိုင္ရာ ေဝါဟာရေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိုနားလည္လာတာပါပဲ။ မဆီမဆိုင္ တခုေတြးမိေသးတယ္… ငယ္ငယ္က ဂ်ဴးကို ၾကိဳက္ခဲ့တာ ကိုယ့္ရဲ႕ မသိစိတ္က ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့စိတ္ေတြ ကဲေန ခဲ့လို႔မ်ားလားလို႔…။ ခုေတာ့လဲ ေသေသခ်ာခ်ာ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ “ကို္ယ္” ဆရာဝန္ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္လို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့သူေတြကိုေတာ့ (တကယ့္ ဆရာဝန္ေတြကိုေတာ့) ခုထိအားက်မိတံုးဘဲ။ ကိုယ္တိုင္သာမျဖစ္ခ်င္ေတာ့တာ သူတို႔ကို ဂ်ဴတီ ကုတ္ျဖဴျဖဴေလးေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္၊ ဆရာဝန္ရုပ္တကယ္ေပါက္တဲ့ မ်က္နွာ ၾကည္ၾကည္ေလးေတြ (အစိမ္းေရာင္ (ေငြေၾကးရဲ႕အေရာင္) သန္းမေနတာမ်ိဳး တခ်ိဳ႕ဆရာဝန္ေတြက ဘူဇြာရုပ္ ေပါက္တယ္ေျပာရမလား ခ်စ္တီးရုပ္ေပါက္တယ္ေျပာရမလား) ေတြေတြ႔ရင္ တကယ့္ကို နွစ္ခ်ိဳက္ သေဘာက်မိေနပါေသးတယ္ေလ။

ေနာက္ေတာ့ ေရခ်ိဳးကာနီး ေမာင္က ဖုန္းဆက္တယ္။ ေနေကာင္းရဲ႕လားတဲ့။ တခါတခါ လူတေယာက္ကိုယ့္ကို ဂရုတစိုက္ရွိတတ္တာကို ေက်နပ္ေနေပမယ့္ အခါမ်ားစြာေတြမွာ ေတာ့လဲ ကိုယ္က ရႈပ္တယ္ထင္တတ္ျပန္ပါေသးတယ္။ (ေျပာပါတယ္ ကိုယ္က မေကာင္းဘူုး လို႔)

ခုေတာ့လဲ ညေရာက္ျပန္လို႔ ပံုမွန္ လုပ္ေနက်အတိုင္း ရုပ္ရွင္ေလးဘာေလးၾကည့္ အီးေမးလ္ေလး ဘာေလးစစ္၊ စာေလးဘာေလး (ဒီေန႔လို) ေသခ်ာ အာရံုရလာရင္ေရး။

ေအာ္ကုန္သြားျပန္ျပီ ပံုမွန္ ေန႔တဓူဝ ေန႔တေန႔…

နီးလာျပန္ေပါ့ တရက္….

A Chen
2:47 AM
28th September 2010
Home
Bangkok

မႈံေဝေဝ နားလည္ခဲ့တယ္

မႈံေဝေဝ နားလည္ခဲ့တယ္

ခံနိုုင္ရည္မဲ့သည္ ၾကံဳဆံုုခ်စ္ကြဲဇာတ္ေတြ
တကယ္ကိုုလြန္လြန္း(ခဲ့)ျပီ
သူေလ ၾကင္နာတာငတ္သည္
အေယာင္အေဆာင္ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာ
ၾကံဳလာခဲ့ဘူး ရိုုးျပီ

အမွန္တရား လား?
ကိုုယ့္ကိုုေပးတဲ့ မင္းရဲ႕အခ်စ္မ်ား
ဟန္ေဆာင္ထား လား?
ကိုုယ့္မွာ မူးယစ္ ေနာင္တမ်ား

ကိုုယ္တကယ္တံုုးသလား
တကယ္ကိုု တံုုးသလား
ဟိုုတခ်ိန္က သူေပးတဲ့ အနမ္းမ်ား
တူတူထိုုင္ကာ ေျပာခဲ့ စကားမ်ား
တိုု႔ ရဲ႕အနာဂတ္က မႈန္လိုု႔ ဝါး
ခ်ိဳသကာ ပ်ားစကား
ကိုုယ္ေလယံုုမွတ္လိုု႔မွား
ကိုုယ္အမ်ားထဲက တေယာက္တဲ့လား?
ဝန္ခံကာ သူမေျပာခဲ့လဲ
ခုုေတာ့
ကိုုယ္ခံစားရ
ဟူး…ခံစားရ

A Chen
12:35 AM
26th September 2010
Home
Bangkok

အလြမ္းဋီကာ

အလြမ္းဋီကာ

ေမာင္ စာေရးထား ေနာ္
အရမ္းခ်စ္တယ္

တစ္ခါတစ္ခါကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ကိုုဘာျဖစ္ခ်င္မွန္းမသိ
ဘာလုုပ္လိုု႔လုုပ္ရမွန္းမသိေအာင္လြမ္းေနရဖူးတယ္
လြမ္းေနတဲ႔အခ်ိန္မွာဘာပဲလုုပ္လုုပ္တိုုက္ဆိုုင္မႈေတြကမ်ားေနတတ္တယ္
ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနရင္လည္းသူ႔အေၾကာင္းပဲေတြးျပီးလြမ္းတယ္
လႈပ္ရွားလိုုက္တိုုင္းလဲအတူတူရွိခဲ႔တုုန္းကအေၾကာင္းေတြသတိရျပီးလြမ္းတယ္
တစ္ေနရာသြားမယ္ၾကံလိုုက္တိုုင္းအတူတူသြားသြားစားစားအခ်ိန္ေတြကိုုလြမ္းတယ္
အလြမ္းဆိုုတာလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္နဲ႔ျဖစ္တည္မႈကိုုေျပာင္းျပန္လွန္တတ္တယ္
ျပီးေတာ့လူတိုုင္းမျဖစ္မေနၾကံဳရတတ္တယ္
အလြမ္းတိုုင္းမွာေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ဆိုုတာလည္းရွိတယ္
အဲဒါကခ်စ္သူတိုုင္းၾကားမွာရွိတတ္ပါတယ္လြမ္းျပီးရင္ျပန္ဆံုုရမယ္ဆိုုတာေပါ႔
အဲဒီျပန္ဆံုုမဲ႔ေန႔မေရာက္မခ်င္းရင္ကြဲမတတ္လဲလြမ္းေနရပါတယ္
ရူးမတတ္ဆိုုတဲ႔ခံစားခ်က္ကိုုလည္းကိုုယ္ေတြ႔ၾကံဳရျပီးပါျပီ
ဘယ္ေလာက္ပဲခံစားရခံစားရအတူတူေနခြင္႔မရသေရြ႕ ေတာ့လြမ္းေနရအံုုးမွာပဲေလ
အလြမ္းဆိုုတာကလည္းအခ်စ္ရဲ႕ ျမစ္လက္တက္တစ္ခုုမဟုုတ္လား

ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၉)

(၉)

“ဝက္ဝံက ငါ့ဆီက ဓါတ္ပံုတပံုေတာင္းသြားတယ္သိလား” မက္ေဒါနယ္မွာ ေန႔လည္စာစားေနရင္းက်မ က်ိရိ ကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။

“ဘာဓါတ္ပံုလဲ?”

“ေက်ာင္းသားကဒ္အတြက္ရိုက္ထားတဲ့ ပိုစ့္စကတ္ပံုပါ၊ သူၾကမ္းေပၚကေနေကာက္ ရတာ ”

“သူက ဘာလုပ္မလို႔တံုး” က်ိရိက မ်က္လံုးျပဳးရင္းေမးပါတယ္။

“ငါလဲမသိဘူးေလ၊ တကယ္လို႔ sexy lara ကသာ ငါ့ကို အဲ့ဒီအခ်ိန္က ၾကည့္မေနရင္ ငါမေပးပါဘူး”

“သူနင့္ကို လိုက္ခ်င္လို႔မ်ားလား?” က်ိရိ က ဘာဂါ ကို ကိုက္ရင္းေမးပါတယ္။

“မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး….?”က်မ ေခါင္း ကို တခ်က္သပ္လိုက္ရင္း ေျဖလိုက္တယ္။ အစက က်မ ဆံပင္ ကို ျပန္သြားေျဖာင့္မလို႔ဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ေကာက္ထားတာ မၾကာေသးတဲ့ ဆံပင္ ကို အတင္းျပန္ေျဖာင့္ရင္ ဆံပင္ကပ်က္ျပီး ဖြာသြားတတ္တယ္လို႔ ၾကားဘူး ထားေတာ့ ပိုရုပ္ဆိုးသြားမွာ ေၾကာက္တယ္ေလ။ အဲ့လို ျပန္ေျဖာင့္လိုက္မွ ဟင္းရြက္ေျခာက္ ထုပ္ နဲ႔ တကယ္ ပိုတူေနအံုးမယ္။ အဲ့ေတာ့ က်မမွာ ေန႔တိုင္း အဲ့ဒီ ဆံပင္ကိုပဲ ေသခ်ာ အခ်ိန္ေပးျပီးေတာ့ ဂရုတစိုက္နဲ႔ တမင္တကာ ျဖီးေနရတယ္။ အတတ္နိုင္ဆံုး ဝက္ဝံနဲ႔ မတူေအာင္လို႔ေလ။ အဲ့တာအကုန္ သူ႔အျပစ္ပဲ။ မနက္တိုင္း မွန္ေရွ႕မွာ ဘီးျဖီးတဲ့အခ်ိန္ဆို သူ႔ကို သတ္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္မုန္းမိတယ္ တကယ္ပဲ။

“နင္ၾကည့္လိုက္စမ္း…ဘယ္သူလဲလို႔?” က်ိရိက က်မ လက္ကို အလန္႔တၾကား ဆုပ္ကိုင္ျပီး ေျပာတယ္။

ခပ္ျမင့္ျမင့္ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ အရိပ္တခု မွန္တံခါးကို တြင္းဖြင့္ျပီး လူတေယာက္ ဆိုင္ထဲကို ခပ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လွမ္းဝင္လာတယ္။ က်မေရာ က်ိရိေရာ နွစ္ေယာက္ စလံုး “ေၾကာင္” သြားၾကတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ဘာဂါဆိုင္မွာ “ရီလု” ကိုေတြ႔ရလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားဘူးေလ။ သူမက မ်က္နွာေျပာင္နဲ႔ ဆံပင္ေတြကို ေခါင္းေပၚမွာ ပင့္တင္ ျပီး ခပ္ျမင့္ျမင့္ ခပ္ပြပြ ကပိုကရိုေလး စည္းထားတယ္။ ကိုယ္ေပၚမွာလဲ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္နဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း စုတ္စုတ္တထည္ ကို ရိုးရိုးေလးပဲ ဝတ္ထားတယ္။ ထသြား ထလာ သာမန္လူငယ္ ပံုစံနဲ႔ပါပဲ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ သိပ္မိုက္တယ္။

“သူလဲ မက္ေဒါနယ္စားတာပါပဲလား? က်ိရိက အရမ္းကိုေက်နပ္တဲ့ပံုနဲ႔ ေျပာတယ္။

ရီလု က သူ႔လိုပဲ ခပ္စုတ္စုတ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ဝတ္ထားတဲ့ ေကာင္ေလး ေခ်ာေခ်ာေလးတေယာက္နဲ႔ပါ။ နွစ္ေယာက္စလံုး အရမ္းကို ခ်စ္ၾကည္နူးေနၾကတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေကာင္တာေရွ႕မွာ တန္းစီ ေနၾကတယ္။ ရီလုက သူမရဲ႕ လက္တဘက္နဲ႔ ေကာင္ေလးရဲ႕ လက္ကို ခ်ိတ္ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ေခါင္းကိုလဲ ေကာင္ေလး ပုခံုးေပၚမွာ မူမူႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလး မွီျပီးထားေတာ့ အရမ္းလဲ ေပ်ာ္ေနတဲ့ပံုနဲ႔ လက္ကို ဟိုလႊဲဒီလႊဲလုပ္ေနေသး တယ္။

သူတို႔က ဘာဂါနဲ႔ အားလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ေတြ ဝယ္ၾကတယ္။ လူေတြအမ်ားႀကီး ကလဲ သူတို႔ကို တကူးတက ရပ္ၾကည့္လို႔။ ၾကည့္ရတာ ရီလု ရုတ္တရက္ေပၚလာလို႔ အားလံုး က အရမ္းကို အံ့အားသင့္ေနၾကပံုပဲ။ ဘယ္သူမွေတာင္ သူ႔ကို ေအာ္တိုေရးခိုင္းဖို႔ သတိရၾကပံုမရဘူး။ သူမ ဘာဂါ ကို တဘက္ကစားရင္ ခပ္မိုက္မိုက္ ျပန္ထြက္သြားတာကိုပဲ ၾကည့္ေနမိၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ဆိုင္အျပင္ဘက္မွာ အသင့္ရပ္ထားတဲ့ ကားတစီး ေပၚတက္ သြားၾကတယ္။

“အဲ့ေကာင္ေလးက သူ႔ရည္းစား အသစ္မ်ားလား? ၾကည့္ရတာ မ်က္နွာမ်ားမယ့္ပံုပဲ” က်ိရိက ေျပာပါတယ္။

ခုနက ရီလု ဆိုင္ထဲကိုဝင္လာတံုးက သူမ က်မ ကို ေတြ႔သြားမွာ သိပ္ေၾကာက္သြားခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ က်မ ေခါင္းကိုေပါ့။ က်မစိတ္ထဲမွာ က်မ ဟာတကယ္ေတာ့ ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္တဲ့ က်ီးလို ဒါမွမဟုတ္ ဦးေနွာက္မရွိတဲ့ နာမည္ႀကီးေတြ လုပ္သမွ် ဘာမဆိုလိုက္တုတဲ့ လူငယ္တေယာက္လိုပဲ ခံစားလိုက္ရတယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳး က်မ ကို မျမင္ေစခ်င္ဘူးေလ။ ရွက္စရာဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ။ တကယ္လို႔ ဝက္ဝံလဲရွိေနရင္ သူ႔ရဲ႕ က်မနဲ႔ တပံုစံထဲ ညွပ္ထားတဲ့ ဆံပင္ပံုနဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ က်မရဲ႕ ေနရထိုင္ရခက္ျခင္းေတြ ကို တဝက္ခြဲေပးလို႔ ရမွာဘဲ။

ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၈)

(၈)

က်မေနာက္မွာ ထိုင္တဲ့ ဝက္ဝံ က သိပ္ကို ျငိမ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိလဲ ဆိုရင္ ျငိမ္လြန္းလို႔ တခါတခါ တကယ္ေကာ အဲ့ဒီလူတေယာက္ ရွိမွ ရွိရဲ႕လားလို႔ ထင္မိတဲ့ အထိပါဘဲ။ သူတခါမွ ဆရာကို စာလွမ္းေမးတာမ်ိဳး မေတြ႔ဘူးဘူး၊ အတန္းထဲမွာေတာ့ သူက “မ်က္လႊာခ်သမား” ေတြထဲမွာပါတယ္။ က်မ တခါတခါ ပုခံုး ေပၚကေန ေက်ာ္ျပီးေတာ့ သူ႔ ကိုခိုးၾကည့္တတ္ပါတယ္။ သူ အိပ္မ်ားေပ်ာ္ေနသလားလို႔ေပါ့ေလ။ တကယ့္ကိုပါပဲ ခဏခဏ ဆိုသလို သူက စားပြဲေပၚ လက္ေမွာက္ခ်ျပီး အိပ္ေနတတ္ ပါတယ္။ တခါတခါ က်ေတာ့ စာအုပ္ တအုပ္အုပ္ကို ခိုးဘတ္ေနတာေတြ႔တယ္။ ဘတ္ေနရင္းနဲ႔ ၾကည္နူးေနတဲ့ သူ႔မ်က္နွာ ကိုၾကည့္ရတာ ေသခ်ာတယ္ ေက်ာင္းစာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတာ့ ဟုတ္ပံုမေပၚဘူး။ ျပီးေတာ့ အလယ္တန္း စတုတၳနွစ္ပဲ ေရာက္ေနျပီ လက္ေရးလက္သားကလဲ ည့ံပါ့၊ ေကြ႔လိုက္ေကာက္လိုက္နဲ႔ မူလတန္း ေက်ာင္းသားက်ေန တာပဲ။ ျပီးေတာ့ ပ်င္းတဲ့ေနရာမွာလဲ နံပါတ္ “၁” ပဲ။ သူဘယ္တံုးက မွ အိမ္စာ ထပ္တာ မေတြ႔ရဘူး။ က်မတို႔က အတန္းထဲမွာ အိမ္စာေတြ စာအုပ္ထပ္စရာေတြရွိရင္ ေနာက္ဆံုး အတန္းကေန အေရွ႕ဆံုးတန္းအထိ တဆင့္ျပီး တဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းသြားၾကရေလ့ ရွိတယ္။ က်မက စာအုပ္ထပ္ဖို႔ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါတိုင္း သူက ဘာမွမသိ သလို ပံုစံနဲ႔ ပခံုးတြန္႔တြန္႔ ျပေလ့ရွိတယ္။ အဲ့လို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာဆို စင္မင္းက သူ႔အတြက္ ဖံုးကြယ္ေပးတတ္တယ္။ သူတို႔နွစ္ေယာက္ ဘယ္တံုးကမ်ား ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္သြားၾကသလဲေတာ့မသိဘူး။ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္တိုင္းလဲ တူတူ အျမဲ တတြဲတြဲေတြ႔ရေလ့ ရွိတယ္။ ေက်ာင္းအခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ သူတို႔ ရဲ႕ ေဘးနဲ႔ ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတဲ့ က်မ ဟာ လူအပိုတေယာက္လိုပဲ။ အဲ့အရြယ္ေယာက်္ားေလးေတြ အကုန္လံုးက မိန္းကေလးေတြကို ဂရုမစိုက္ၾကဘူး၊ အထင္မႀကီး ၾကဘူးလား မသိပါဘူး?။

အိမ္စာမလုပ္တဲ့ ဝက္ဝံဟာ သခ်ၤာမွာေတာ့ သိပ္ေတာ္ပါတယ္။ အေရွ႕တန္းကေန ျပန္ လက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ သခ်ၤာ အေျဖလႊာစာရြက္ေတြ ကေနတဆင့္ က်မ သူ႔အေျဖလႊာ ရမွတ္ ကို အျမဲေတြ႔ရေလ့ရွိတယ္။ စာေမးပြဲ စစ္တိုင္းစစ္တိုင္း သူက သခ်ၤာမွာ အျမဲ (၁၀၀) အမွတ္ျပည့္ပဲ။ တခါတေလက်ရင္ လူပုေလးက သူ႔ကို အတန္းေရွ႕ထြက္ျပီးေတာ့ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ သခ်ၤာပုစာၦ တြက္ခိုင္းတတ္ပါတယ္။ သူက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ နဲ႔ပဲ ျပီးေအာင္ တြက္တတ္တယ္။ တြက္တာလဲ တျခား လူေတြအကုန္လံုးထက္ ျမန္တယ္။ လူပုေလးမ်က္နွာ ေပၚမွာ အံ့ၾသတဲ့ အရိပ္္ေတြ ျဖတ္သြားတာေတာင္ က်မ ေတြ႔ဘူးတယ္။ အားရင္းတခါက ေျပာတဲ့ သခ်ၤာ ေမးခြန္းလႊာ ခိုးတာ သူ႔အတြက္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခား ဘာသာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာေတာ့ သူက ညံ့တဲ့ အထဲမွာေတာင္ပါပါတယ္။ အိမ္စာ မထပ္နိုင္တဲ့ အတြက္လဲ ခဏခဏ အျပစ္ေပးခံရတတ္ တယ္။ ဒါလဲ ဒင္းက မမွတ္ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး sexy lara ရဲ႕ အိမ္စာ ကိုေတာင္ မထပ္ဘဲ သူမို႔ေနရဲတယ္။

တေန႔ က်မတို႔ေတြ ဆရာမ sexy lara ရဲ႕ အတန္းမွာ စာသင္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ အဲ့ေန႔က sexy lara ၾကည့္ရတာ သာမန္ထက္ ပိုျပီး စိတ္လက္ၾကည္သာေနသလိုပဲ။ က်မတို႔ အားလံုးကိုလဲ ေခ်ာကလက္ ဘီစကစ္ေတြ ေကြ်းပါေသးတယ္။ ရုတ္တရက္ က်မ ေက်ာကိုေနာက္ကေန လူတေယာက္က လက္နဲ႔လွမ္း ကုတ္လိုက္တာ ခံစားလိုက္ရတယ္။ က်မလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဝက္ဝံ ျဖစ္ေနတယ္။ က်မ ကို ေနာက္ကေန လက္နဲ႔ ကုတ္ေနတာ သူေပါ့။ ပါးစပ္မွာေတာင္ ေခ်ာကလက္ ဘီစကစ္ေတြ ကပ္ေနေသးတယ္။

“မင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ေနတာမွလား?” သူက က်မရဲ႕ ေက်ာင္းသားပိုစ့္စကတ္ ဆိုက္ ဓါတ္ပံုတပံု ကို လွမ္းေပးရင္း ေျပာပါတယ္။ ဓါတ္ပံုက ၾကည့္ရတာ က်မ ပစၥည္းေတြ ယူတံုးက လြယ္အိတ္ထဲကေန မေတာ္တဆ က်သြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။

“ေက်းဇူးပဲ”

“မင္းရဲ႕ ဓါတ္ပံု………..ငါ့ကို…….ေပးလို႔ ရမလာ…?” သူက ရွက္တက္တက္ ပံုစံနဲ႔ ေျပာပါတယ္။

က်မ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာပဲ sexy lara က က်မ ကို ၾကည့္ေနတာနဲ႔ ဝက္ဝံကို ဇာတ္လမ္းျမန္ျမန္ျဖတ္ဖို႔ အတြက္ သူ႔ကို အဲ့ဓါတ္ပံု ေပးလိုက္မိပါတယ္။

ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၇)

ေဒၚဂ်ဴ ရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈအရ ဆက္ေရးလိုက္တယ္ေနာ္ အရင္ကဟာေတြ ျပန္ဘတ္ခ်င္ရင္…

ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၁)
ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၂)
ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၃)
ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၄)
ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၅)
ငါ မင္းကို မိုးတိမ္ေတြေပၚမွာ ခ်စ္မယ္ (အခန္း-က-၆)

တကယ္လို႔ တခုဆီကလစ္မလုပ္ဘဲ အကုန္လံုးကို တစုတေဝးထဲ ဘတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေအာက္က ေလဘယ္မွာ အခန္းဆက္ဝတၳဳရွည္ဆိုတာ ကို နွိပ္လိုက္ပါေနာ္

(၇)

တနဂၤေႏြေန႔။ က်မထံုးစံအတိုင္း ကိတ္မုန္႔ဆိုင္မွာ အလုပ္ဆင္းရပါတယ္။ အားရင္း လဲက်မ နဲ႔တူတူပဲ အလယ္တန္းအဆင့္ ေလးတန္း ကိုတက္ရပါတယ္။ က်မ က အားရင္ ကို စင္မင္း အေၾကာင္းေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
“သူဘယ္လိုနည္းလမ္းေကာင္းနဲ႔မ်ား ဝိတ္ခ်လိုက္တာလဲ?” အားရင္းက အံ့ၾသ တႀကီးေလသံနဲ႔ က်မကိုေမးပါတယ္။
“ငါမေမးမိဘူး။ သူက ငါနဲ႔ လဲ စကားသိပ္မေျပာဘူးဟ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က လြတ္ေနတဲ့ ခံုဆိုလို႔ ငါ့ေဘးက ခံုပဲရွိတာေလ။ သူ႔ပံုစံၾကည့္ရတာ တျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိေတာ့လို႔ သာ ငါနဲ႔လာထိုင္ပံုပဲ” က်မ က မဲ့တဲ့တဲ့ နဲ႔ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကိတ္မုန္႔ဆိုင္ေရွ႕မွာ တန္းစီေနတဲ့လူတန္းႀကီးၾကားကေန ဆန္႔ထြက္လာတဲ့ လယ္သာရႈးဖိနပ္ ဝတ္ေျခေထာက္တုတ္တုတ္တစံုကို က်မေတြ႔လိုက္ ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလယ္သာရႈးဖိနပ္ဝတ္ေျခေထာက္ တုတ္တုတ္ႀကီးက လူတန္းႀကီးရဲ႕ ေဘး ကို နည္းနည္း ခြဲျပီး ေျခခ်ဲရပ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မေတာ္တဆ ၂ လက္မတိတိျမင့္တဲ့ ေဒါက္တခု ကို က်မေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။
“ဘုရားေရ…အဲ့တာ လူပုေလး…” က်မ ပါးစပ္ကလဲေအာ္ရင္း ခ်က္ခ်င္း လိုလို ထိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္။ အားရင္း ရဲ႕ စကတ္ေအာက္ေျခစြန္းကို ဆြဲျပီး အသံတိုးတိုးနဲ႔ ေအာ္ရင္း အေရာင္းေကာင္တာ စားပြဲေနာက္မွာ ကြယ္ျပီး ပုန္းေနလိုက္တယ္။
“ေအာ္….အဲ့တာနင္ေျပာေျပာေနတဲ့ အတန္းပိုင္လူပုေလးေပါ့ေလ။ သူဒီေလာက္ ပု တာေတာင္ နင္က ျမင္ေသးတယ္?” သူမက ေျခဖ်ားေလး ေထာက္ျပီး က်မ ပါးစပ္မွာ တခ်ိန္လံုး ဂါထာ လိုရြတ္ရြတ္ေနတဲ့ ဂႏၱဝင္ လူပုေလး ကို လွန္းၾကည့္ပါတယ္။
“ငါ သူ႔ရဲ႕ ဖိနပ္ေဒါက္ကို ျမင္တာဟဲ့” က်မ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္ပါတယ္။
“အင္း…ငါေတြ႔ျပီ” အားရင္း က ေျပာတယ္။
က်မက အားရင္းရဲ႕ ေျခသလံုးနားမွာ ဝပ္ျပီး ပုန္းေနတံုးပဲ။
“ကိတ္မုန္႔ တတံုးေပးပါ” ခဏေနေတာ့ လူပုေလးရဲ႕ ေစ်းဝယ္တဲ့ အသံ ကို က်မ အေရာင္း ေကာင္တာ တဘက္ကေန ၾကားရပါတယ္။
“သူထြက္သြားျပီ” အားရင္းက က်မရဲ႕ ပုခံုး ကို ကပုတ္ျပီး အသိေပးပါတယ္။
က်မ မတ္တပ္ရပ္ရင္း သက္ျပင္း ကိုခ်လိုက္တယ္။ ကိတ္မုန္႔ကို ဝယ္ျပီး လွည့္ထြက္သြားတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ နည္းနည္းေလးမွ ထပ္ေစာင့္နိုင္ပံုမရတဲ့ လူပုေလး ရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုေတြ႔ရတယ္။ ကိတ္မုန္႔ တလုတ္ကို ဇြန္းနဲ႔ ကိုက္ျပီးေတာ့ ပါးစပ္ထဲကို အသားကုန္ ထိုးသြင္းေနတဲ့ပံုပဲ။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ငတ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ပံုနဲ႔ အရာသာရွိရွိ စားေနလိုက္တာ။
“ငါဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သူလံုးဝ သိလို႔မျဖစ္ဘူး” က်မ ေျပာလိုက္ တယ္။
“ဘာလို႔လဲ?…နင္တို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြကို အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္လုပ္ဖို႔ခြင့္ မျပဳဘူးလား?” အားရင္းက က်မ ကိုေမးပါတယ္။
က်မ လူပုေလးရဲ႕ ကိတ္မုန္႔ကို အငမ္းမရ စားေနတဲ့ ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္း
“တကယ္လို႔ သူ႔ကို ဒီလိုပံုနဲ႔ ငါျမင္တာသာ သိသြားရင္ ငါ့ကို ေကာင္းေကာင္း ပံုစံေပးလိမ့္မယ္” လို႔ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
“သူ႔ၾကည့္ရတာ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာေနာ္။ အရပ္ဒီေလာက္ပုေတာ့ ငယ္ငယ္ကဆို ခဏခဏ ကေလးအခ်င္းခ်င္း အနိုင္က်င့္ခံရမွာပဲ” အားရင္းက ဆိုပါတယ္။
သူမရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ဘယ္ေယာက်္ားတေယာက္မဆို မိဘမဲ့ကေလးေတြ လိုပဲ သနားစရာေကာင္းေနေတာ့တာပဲ။
“ဝက္ဝံ ေက်ာင္းရသြားျပီလား?” က်မ က အဆက္အစပ္မရွိေမးလိုက္တယ္။
“မရေသးဘူးထင္တယ္” သူမက ျပန္ေျဖတယ္။
“အဲ့တာဆိုဘယ္လိုလုပ္ၾကမွာလဲ…ေက်ာင္းေတြပဲျပန္ဖြင့္ေနျပီ။” လို႔ က်မက ေျပာ လိုက္တယ္။
ေနာက္တပတ္ျခားျပီးေတာ့ က်မနဲ႔ အားရင္း ကိတ္မုန္႔ဆိုင္မွာ ထပ္ေတြ႔ၾကျပန္ ပါတယ္။
“ဟဲ့ လက္စသတ္ေတာ့ ဝက္ဝံ က နင္တို႔ေက်ာင္းမွာ ရသြားတာကိုး” က်မ ကို အားရင္း က သတင္းေပးပါတယ္။
“ဟင္…ဘယ္အတန္းမွာလဲ?” က်မ အံၾသတႀကီးေမးလိုက္မိတယ္။
“နင္နဲ႔တူတူပဲ အလယ္တန္းအဆင့္ရဲ႕ စတုတၳတန္းေလ။ ဘယ္အတန္းလဲေတာ့ ငါလဲေသခ်ာမသိဘူးဟ။ နင္တို႔ အတန္းထဲမွာေရာ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းလာတဲ့ ေနာက္က် ေက်ာင္းသားသစ္မရွိဘူးလား?”
“ဝက္ဝံရဲ႕ နာမည္ကဘာလဲ?” က်မ အလန္႔တၾကား မ်က္လံုးမိတ္လိုက္မိတယ္။
“ဝန္မိုးညိဳ”
“ဟင္ လက္စသတ္ေတာ့ သူကိုး” က်မ ေအာ္ျပီးေျပာလိုက္မိတယ္။
“နင္ သူ႔ကို ေတြ႔ျပီးျပီေပါ့?”
“နင္ေျပာတဲ့ ဝက္ဝံဆိုတာ တကယ့္ ဝက္ဝံ လိုပဲ ထြားထြား ျမင့္ျမင့္ မဟုတ္ဘူး လား?”
““ဝက္ဝံ” ဆိုတာ သူ႔နာမည္ေျပာပါဟ။ ငါသူနဲ႔မေတြ႔တာ နွစ္နွစ္ေတာင္ရွိသြားျပီ။ အဲ့ေတာ့ သူ အရပ္ပိုျမင့္လာလား ထြားလာလား မသိေတာ့ဘူးဟ၊ ငါမွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ သူက ပုတဲ့အထဲမွာ လံုးဝမပါတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ အရပ္ ဆက္ထြက္ေသးလားေတာ့မသိဘူး”
“ေအး… သူအရပ္ဆက္ထြက္လာေသးတယ္” က်မ သူ႔စကား ကို ျဖည့္ျပီးေျပာေပး လိုက္တယ္။
“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲေျပာပါအံုး” အားရင္းက စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႔ေမးပါတယ္။
“ငါ သူ႔ဆံပင္ ပံု ကို ၾကည့္မရဘူး” က်မ မေက်မနပ္ေရရြတ္လိုက္တယ္။
ကိစၥကဒီလိုပါ။ တနလၤာေန႔က ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ပထမအခ်ိန္ကို သင္ဖို႔လာတဲ့ လူပုေလးရဲ႕ ေနာက္မွာ သူ႔ထက္ ေခါင္းနွစ္လံုးေလာက္ပိုျမင့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားသစ္ တေယာက္ပါလာပါတယ္။
“ကဲ မင္းက ဟိုနားက ေနာက္ထပ္ အရြက္ေျခာက္ေကတေယာက္ရဲ႕ ေဘးမွာ သြားထိုင္ေခ်” လို႔ လူပုေလးက က်မကို လက္ညိဳးညႊန္ျပီး ေက်ာင္းသားသစ္ကို ေျပာပါ တယ္။
တတန္းသားလံုးဆီ က ထိန္းမရတဲ့ ရယ္သံေတြထြက္လာပါတယ္။ အဲ့ဒီ ပုခံုးေပၚမွာ ေလးေတးေတး လြယ္အိတ္ကို ခ်ိတ္ထားတဲ့ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ပိန္ပိန္နဲ႔ ေကာင္ေလးက ရွက္တက္တက္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ မ်က္နွာထားနဲ႔ က်မနဲ႔ စင္မင္းေနာက္က လြတ္ေနတဲ့ ခံုတန္းမွာဝင္ထိုက္လိုက္ပါတယ္။ လက္စသတ္ေတာ့ သူကလဲ က်မလိုပဲ “ရီလုေက” ေကာက္ထားတာကိုး အဲ့တာေၾကာင့္ က်မမွာ ေနရင္ ထိုင္ရင္းတတန္းလံုးရဲ႕ ဟာသျဖစ္ရ တာေပါ့။
“ဘယ္လိုစိတ္ကူးနဲ႔မ်ား ေယာက်္ားတေယာက္ျဖစ္ျပီးေတာ့ ဆံပင္ကို သြားေကာက္ ထားရတာပါလိမ့္?” က်မနဲ႔က်ိရိ မုန္႔စားဆင္းေတာ့ အိမ္သာထဲမွာ အတင္းတုတ္ ေနၾက ပါတယ္။
“ၾကည့္ရတာ သူလဲ ရီလု သီခ်င္းေတြ ၾကိဳက္လို႔နဲ႔တူပါတယ္” က်ိရိက ေျပာပါတယ္။
“ငါ့ဆံပင္ေတြ အကုန္ျပန္သြားေျဖာင့္ပစ္မယ္” က်မ အိမ္သာမွန္ထဲက ကိုယ့္ပံုကို ကိုယ္ လွမ္းၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။
“သူက ဆံပင္ေတြေကာက္ထားတယ္…? သိပ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ သူတေလ်ာက္လံုး ဘိူသီဘတ္သီနဲ႔ အလွအပ လဲမၾကိဳက္ဘူး။ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ဆံပင္ သြားေကာက္မယ့္ ေယာက်္ားတေယာက္လို႔ ယံုစရာမရွိဘူး။ ျပီးေတာ့ ေကာက္လိုက္ ေတာ့လဲ “ရီလုေက” ေကာက္တယ္။ ငါ့အထင္ တခုခုေတာ့ ရွိကိုရွိရမယ္ဟ” အားရင္း က ဘယ္လိုမွ မယံုနိုင္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ ေျပာပါတယ္။
“ဘာလို႔မ်ား အဲ့လိုျဖစ္ရတာပါလိမ့္” က်မ ကိုယ့္ေခါင္း ကိုယ္ကိုင္ျပီး နႈတ္ခမ္းဆူ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ဝက္ဝံနဲ႔ က်မ အားရင္းဆီက ၾကားထားတဲ့ သူရဲေကာင္းဆန္ဆန္ ဝက္ဝံနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲ့ဒီရက္ပိုင္း က်မ သူ႔ကို လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ေနမိတယ္ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္မိရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မွန္ထဲမွာ ျပန္ၾကည့္ေနရသလိုပဲ။ က်ိရိကေတာင္ေျပာေသးတယ္။ တကယ္လို႔ က်မကသာ စကတ္ဝတ္တာမဟုတ္ရင္ သူက က်မတို႔ကိုလူေတာင္မွား နိုင္ တယ္တဲ့။

၁၈-၂၄

၁၈-၂၄

တေန႔က အသက္ ၅၀ ေလာက္ရွိေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ဘိုးေတာ္တပါး နဲ႔ စကားစမည္ ေျပာျဖစ္တယ္။ ဘိုးေတာ္ ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ အဖိုးႀကီး ကို ဆိုလိုတာပါ။ သူ႔လို႔ အသက္အရြယ္ ေရာက္ျပီဆိုရင္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ အသက္ ၁၈ ကေန ၂၄ နွစ္ၾကားရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ရွာျပီး ရည္းစားထားသင့္တယ္တဲ့။ ေျပာရဲတယ္ေနာ္။

အဲ့တာနဲ႔ ကိုယ္က “ဘာလို႔ ၁၈ ကေန ၂၄ ၾကားလို႔ ေျပာရတာလဲ” လို႔ေမးေတာ့ သူက… (ေရွးလူႀကီးေတြ ေျပာထားတဲ့ ေဒြးခ်ိဳး ေလးတိုး လို႔ ျပန္မေျဖပါဘူး) “ဒီအသက္အပိုင္းအျခားမွာ ရွိတဲ့ ေကာင္မေလးေတြက လူကို အရမ္းမတြယ္ကပ္တတ္ဘူး” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ရွင္းပါ့မယ္။ လူကို မတြယ္ကပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး ေျပာခ်င္တာ က နွစ္ေယာက္တဘဝ အတူတူ ေပါင္းဖက္ ၾကရမယ့္ အနာဂတ္တို႔၊ အိမ္တေဆာင္ မီးတေျပာင္တို႔၊ ဘာဘာ ညာညာ တို႔ ကို မေတာင္းဆို တတ္ဘူး၊ သူတို႔ရဲ႕ ကမာၻက ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္ လက္စြမ္းျပ ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္လို အေရာင္စံုေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေသးတယ္။ သူက သူမ ကိုစြန္႔ပစ္မယ့္ အခြင့္အေရးထက္ သူမက သူ႔ကို စြန္႔ပစ္မယ့္ အခြင့္အေရးက ပိုမ်ားေနေသးတယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ ဘာမွ တာဝန္ယူ စရာ မလိုဘူး။

ဒါေပမယ့္ အသက္၂၅နွစ္ေက်ာ္သြားတဲ့ မိန္းမေတြ အေနနဲ႔က်ေတာ့ လြယ္လြယ္ နဲ႔ ခါထုတ္ဖို႔ ခက္သြားျပီ။ အဲ့ေလာက္မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ေယာက်္ားတေယာက္ကို ခ်စ္မိျပီဆိုရင္ သူမတို႔ ေတြက ကတိကဝတ္ေတြ ဘာေတြ လိုခ်င္လာၾကတယ္။ ေတာင္းဆုိလာၾကတယ္။ အိမ္ေထာင္ ျပဳဖို႔ ရည္ရြယ္လာၾကတယ္။ အဲ့ဒီေယာက်္ားက သူတို႔လိုခ်င္တာ၊ ေတာင္းဆိုတာေတြကို မလိုက္ ေလ်ာနိုင္တဲ့ အခါက်ရင္ အေနအထားက တခါတခါ သူမ အေပၚမတရားသလို ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအသက္အရြယ္ ရွိတဲ့ မိန္းမေတြကခြာထုတ္ဖို႔၊ ပစ္ဖို႔ ပိုခက္ တယ္။

သူက အဲ့လိုေျပာေတာ့ ကိုယ္က သူ႔ကို ဟာသ ေဖာက္ပါတယ္။
“အဲ့တာဆို ဦး ေဘးနားမွာ ဘာလို႔ အသက္ ၃၀ ကေန ၄၀ ပတ္ဝန္းက်င္ ရွိတဲ့ မိန္းမႀကီးေတြ ကိုပဲေတြ႔ေနရတာလဲ? ၁၈ နဲ႔ ၂၄နွစ္ၾကားက ေကာင္မေလးေတြေရာ္?” လို႔ေမးေတာ့ သူက “ဟ ေျပာျပီးျပီေလ ငါ့ေကာင္ရ။ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္တဲ့ မိန္းမေတြက ပစ္ရခက္ပါတယ္လို႔” လို႔ျပန္ ေျဖပါတယ္။ သူ႔ဟာနဲ႔ သူကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနတဲ့ ဘိုးေတာ္ပါပဲ။

ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ၁၈ ကေန ၂၄နစ္ ၾကားဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကို လွပခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ ေတြပါ။ အဲ့အခ်ိန္ေတြတံုးက လူတေယာက္ ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္ခ်င္လို႔ ကိုခ်စ္တာပါ။ လက္ထပ္ဖို႔ ခ်စ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္လို႔ ေယာက်္ားတေယာက္ကို နွစ္နွစ္ကာကာ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ခ်စ္ေနမိတယ္ဆိုရင္ေတာင္ မိန္းကေလး အေနနဲ႔ အဲ့သူနဲ႔သာ ေသတပန္ သက္တဆံုး ေပါင္းဖက္ၾကရမယ္ လို႔တထစ္ခ် မတြကထား္ၾကပါဘူး။ (အဲ့ဒီ အသက္အရြယ္ တံုးကေျပာတာေနာ္ ခြ်င္းခ်က္ေတြ ဓေလ့ထံုးစံေတြ ဆိုတာထက္ အရွိကိုအရွိအတိုင္း ျမင္ေစ ေျပာေစ၊ ဝန္ခံေစခ်င္ပါတယ္) အဲ့ဒီ အသက္အရြယ္မွာဆိုရင္ ကေလးဆန္လို႔လဲ ရေသးသလို အခ်စ္ဆိုတဲ့ ကစားပြဲမွာ ရံႈးနိမ့္လို႔လဲရေသးတယ္။ မခ်စ္သင့္တဲ့ သူတေယာက္ကို ကိုယ္က မွား ခ်စ္မိတယ္။ ခ်စ္မိလို႔ ကိုခ်စ္မိ တယ္။ မသင့္ေတာ္ဘူး မအပ္စပ္ဘူး ဆိုတာ ကို သိသိရက္နဲ႔ ကိုခ်စ္မိတယ္။ မွားတယ္ ဆိုတာ သိတယ္။ ခ်စ္တယ္။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ မွား နိုင္ေသးတယ္။ မွား နိုင္တဲ့ အရင္းအနွီး ရွိေနေသးတယ္။ နုပ်ိဳမႈရွိေသးတယ္။ ေနာက္ တေယာက္ကို ထပ္ေတြ႔ဖို႔ ထပ္ခ်စ္မိဖို႔ ထပ္ခ်စ္နိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြ ရွိေနေသးတယ္။ က်န္ေနေသးတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ရွိေနေသးတယ္။ တကယ္ ေျပာတာပါ။ နုပ်ိဳေနေသးသ၍ ပ်ိဳမ်စ္ေနေသးသ၍ အစကေန ျပန္စလို႔ ရေသးတယ္။ ဘဝ လက္တြဲေဖာ္ ကို ေနာက္တေယာက္ ထပ္ရွာနိုင္ေသးတယ္။ အဲ့ဒီ အသက္အရြယ္မွာဆိုရင္ မိန္းကေလးေတြက သူမရဲ႕ဘဝမွာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးေတြကိုသာ ျဖစ္နိုင္ရင္ေနာက္ထပ္ အၾကိမ္ခပ္နည္းနည္းေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ေတြ႔ၾကံဳျမည္းစမ္းၾကည့္ ခ်င္ေသးတာပါ။ ေနာက္ထပ္ ေယာက်္ား နည္းနည္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ထပ္သိခ်င္ေသးတယ္။ ဒီေလာကႀကီးအေၾကာင္းကို ထပ္စူးစမ္းခ်င္ေသးတယ္။ မာယာေတြကိုေလ့လာခ်င္ေသးတယ္။

ေဟာ အသက္ ၂၅ လဲ ေရာက္ေရာ မိန္းကေလး စိတ္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္လာတယ္။ သူဘဝကို အေလးထားတတ္ လာျပီေလ။ သူေလးနက္တတ္ လာျပီေပါ့။ ဘဝ ဆိုတာကို သူစတင္ေတြးေတာလာျပီေလ။ သူရင့္က်က္လာျပီေလ။

ဒီအခ်ိန္မွာ ခ်စ္သူရွာတာ ခ်စ္သူထားတာ ဆိုတာ လက္ထပ္ဖို႔ အတြက္ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ ေပါ့။
ဒီလိုအသက္အရြယ္မွာ သူနဲ႔တဘဝလံုး တသက္လံုး လက္တြဲပါ့မယ္ လို႔မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္သေကာင့္သား ေယာက်္ားတေယာက္ကမွ သူ႔ ဘဝလမ္းေၾကာင္း ကိုမေနွာင့္ယွက္ေလနဲ႔။ ကေလး ဆန္လို႔ ရတဲ့၊ အခ်စ္မွာ ရံႈးနိမ့္လို႔ ရတဲ့ အသက္အရြယ္က လြန္သြားခဲ့ျပီေလ။

ဒီအရြယ္က တကယ့္ကို ရင္းနွီးရေတာ့မယ့္ အရြယ္။
ကဲ အခုက စျပီေနာ္။

1:08 AM
10th September 2010
Friday
Home
Bangkok